ตอนที่ 272 เรื่องบังเอิญในโรงหนัง

137 1-2

      ตอนที่ 272 เรื่องบังเอิญในโรงหนัง

     

            “เป็นอะไรไป? ทำไมนายถึงได้ทำหน้าแบบนั้นล่ะ?”

            หลินจิงซูรู้สึกเอะใจจึงได้เอ่ยถามขึ้น

            “อ่อ…อ่อ เปล่านี่ หน้าแบบนั้นหมายถึงแบบไหนเหรอ?”

            จู้หยานถอนตัวออกจากห้วงภวังค์ความคิด แล้วยิงคำถามสวนกลับอย่างแนบเนียน

            “ก็ทำหน้าแบบ…เหมือนกับกำลงกลั้นอึอยู่ละมั้ง? ดูน่ากลัวๆ”

            สาวน้อยอดพูดติดตลกหยอกเย้าอีกฝ่ายไม่ได้ เธอหัวเราะและพูดต่อว่า

            “รีบกลับบ้านไปทานข้าวเช้าที่แม่ฉันทำดีกว่า วันนี้มีหมูตุ๋นแสนอร่อยด้วยนะ!”

            วันนี้หลินจิงซูขี่รถสามล้อมารับเขาถึงหน้าสถานี

            หากจะถามว่าทักษะการขี่สามล้อของเธอเวลานี้พัฒนาไปถึงขั้นไหนแล้ว แม้จะไม่กล้าอวดอ้างว่าเก่ง แต่เธอก็สามารถขับผ่านทุกตรอกซอยทั่วเมืองได้อย่างคล่องแคล่วทีเดียว

            “นายจะไปเรียนต่อที่ประเทศไหนเหรอ?”

            หลินจิงซูเอ่ยถามขณะขี่สามล้อ

            “อังกฤษ”

            จู้หยานเอ่ยตอบ สายตาคู่เย็นชาจับจ้องอยู่แต่กับเธอ

            “ประเทศอังกฤษเหรอ? วิเศษไปเลย! ระดับอัจฉริยะระอย่างนาย เรียนจบปริญญาตรีที่นั่นก็คงทำโทต่อเลยสินะ! แต่ถ้าจะเอาให้คุ้ม ก็ต้องลุยให้ถึงระดับปริญญาเอกไปเลย!”

            เว้นช่องไฟหนึ่งจังหวะ เธอจึงค่อยถามต่อว่า

            “แล้วนายจะเรียนสาขาอะไรเหรอ?”

            “บริหารธุรกิจ”

            ในขณะเดียวกันนั้น เหมือนหลินจิงซูจะเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่า ครั้งหนึ่ง เธอเคยโน้มน้าวให้จู้หยานเข้าเรียนในคณะวิศวะกรรมคอมพิวเตอร์ เพราะโลกในอนาคตหลังจากนี้ จะเข้าสู่ยุคแห่งเทคโนโลยีเต็มตัวแล้ว

            แต่หลังจากที่ลองใคร่ครวญอย่างดีแล้ว ทำไมคุณชายที่มีฐานะร่ำรวยอย่างจู้หยาน จะต้องเสียเวลาไปร่ำเรียนในสาขาเหล่านั้นด้วย? ในเมื่ออนาคต เขาก็ต้องขึ้นเป็นเจ้าคนนายคน และเข้าบริหารจัดการบริษัทอยู่ดี หน้าที่ของเขาก็แค่จ้างผู้เชี่ยวชาญด้านคอมพิวเตอร์มาช่วยทำงาน ก็เท่านั้นเอง

            คิดได้เช่นนั้น หลินจิงซูก็อดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้ คนที่เป็นคุณชายคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดนี่ มันช่างวิเศษจริงๆ!

            “แล้วคุณล่ะ? คงจะเลือกเรียนคณะวิศวะกรรมคอมพิวเตอร์สินะ?”

            ครั้งนี้จู้หยานเป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นบ้าง

            “อืม ใช่แล้วล่ะ ก็ฉันสนอกสนใจเรื่องคอมพิวเตอร์เป็นพิเศษนี่นา”

            หลินจิงซูเหลือบมองอีกฝ่ายทีหนึ่ง

                  “มีอะไรติดอยู่ที่หน้าของฉันรึเปล่า? ทำไมนายถึงได้แต่จ้องเอาจ้องเอาแบบนั้นล่ะ?”

                  หางคิ้วสวยของสาวน้อยเลิกสูงขึ้น พร้อมปั้นสีหน้าประหลาดใจ

                  ติงเสวี่ยเหม่ยเองก็รู้เช่นกันว่า วันนี้จู้หลานจะกลับมาผิงเฉิง เธอจึงตื่นตั้งแต่เช้ามืดเพื่อไปหาซื้อเนื้อและเครื่องเคียงที่ตลาด

                  ส่วนวันนี้ ร้านชานมไข่มุกก็ปิดทั้งวัน จุดประสงค์ก็เพื่อให้ทุกคนได้มีเวลาพักผ่อน

                  ทันทีที่หลินจิงซูและจู้หยานมาถึง ทั้งคู่ก็ได้กลิ่นหอมของอาหารจานอร่อยลอยมาเตะจมูกเข้าอย่างจัง

                  พูดแล้วจะหาว่าโม้ ไม่มีใครบนโลกใบนี้อีกแล้ว ที่จะทำอาหารได้เอร็ดอร่อยไปกว่าแม่ของเธอ!

                  เฉินเฉวียนเย่หอบเบียร์เย็นเจี๊ยบลังหนึ่งขึ้นตั้งบนโต๊ะเป็นสัญญาณเริ่มมื้ออาหาร ทั้งสี่คนนั่งร่วมโต๊ะกัน บรรยากาศดำเนินไปด้วยความอบอุ่น ดูกลมเกลียวเสมือนครอบครัวพ่อแม่และลูกๆ

                  เป็นอีกหนึ่งมื้ออาหารที่น่าจดจำ

                  ในช่วงบ่ายของวันเดียวกัน หลินจิงซูได้ชวนจู้หยานออกไปเดินเล่นด้วยกัน

                  ทั้งสองมุ่งหน้าไปที่โรงภาพยนตร์ซึ่งทั่วทั้งผิงเฉิงมีเพียงแห่งเดียวเท่านั้น

                  ภาพยนตร์ในโรงสมัยนั้นยังเป็นภาพขาวดำพร้อมเสียงพากย์สดอยู่เลย แม้จะรู้สึกว่าล้าสมัยไปหน่อย แต่ก็กลับมีเสน่ห์เฉพาะตัวที่สูงมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเหล่านักแสดงที่มีหน้าตาเป็นธรรมชาติมาก ต่างจากดาราในยุคชาติก่อนหน้าของเธอ ที่ศัลยกรรมเสียจนใบหน้าไม่เหลือเค้าโครงเดิม

                  “ผมคิดว่าคุณน่ะ…สวยเหมือนนางเอกคนนี้เลย”

                  จู้หยานพูดขึ้นมาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียงใดๆ

                  “นายพูดว่าอะไรนะ? ฉันไม่ได้ยิน?”

                  เป็นอีกครั้งที่หลินจิงซูโน้มตัวเข้าชิดใกล้จู้หยานอย่างไม่ถือเนื้อถือตัว

            ทว่าภายใต้บรรยากาศที่มืดสนิทเช่นนี้ ทำให้หลินจิงซูที่ซุ่มซ่ามกะระยะห่างผิดพลาดไป ผนวกกับปฏิกิริยาลุกลี้ลุกลนของจู้หยาน ทำให้ริมฝีปากของชายหนุ่มเผลอจุ๊บเข้าที่แก้มของหลินจิงซูโดยไม่ตั้งใจ

            ช่างเป็นสัมผัสที่เนียนนุ่มเสียจริง

            สาวน้อยวัยใสถูกจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัวเช่นนี้ หลินจิงซูถึงกับใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ และใช่ว่าจะไม่รู้ สิ่งที่สัมผัสกับผิวแก้มของเธอนั้นคืออะไร?

            ประหนึ่งมีทุ่นระเบิดทิ้งดิ่งลงกลางใจ หลินจิงซูนั่งตัวตรงแข็งทื่อ เปลี่ยนสถานะจากมนุษย์ไปเป็นรูปปั้นหินชั่วขณะ แม้ภายในใจจะรู้สึกตื่นตระหนกเกินหักห้ามเพียงใด แต่ภายนอก เธอก็ยังแสร้งมองข้ามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งสิ้น

            ทางด้านจู้หยานเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน ใบหูของเขาร้อนฉ่าและเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ โชคดีเพียงใดที่อยู่ในความมืดแบบนี้ ไม่อย่างนั้น เขาคงจะยิ่งรู้สึกอับอายหากมีคนมาพบเห็นเข้าพอดี

            ครึ่งหลังของภาพยนตร์ ชายหญิงคู่นี้ล้วนปราศจากอารมณ์ร่วมสนุกไปด้วยอย่างสิ้นเชิง ต่างฝ่ายต่างนั่งเก้ๆกังๆจัดท่าจัดทางกันไม่ถูกอยู่อย่างนั้น

            เมื่อภาพยนตร์จบลงแล้ว หลินจิงซูก็พาจู้หยานเดินออกจากโรงหนังมา

            หนึ่งหญิงหนึ่งชาย ไม่มีใครสักคนที่กล้าริเริ่มเปิดบทสนทนาขึ้นก่อนเลย บรรยากาศในขณะนี้จึวชวนให้รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

            และท้ายที่สุดแล้ว ก็เป็นหลินจิงซูที่ทนต่อไปไม่ไหว เธอจึงรีบสรรหาหัวข้อขึ้นมาชวนพูดคุย

                  “ว่าแต่นายจะทำยังไงกับเจ้าสาหร่ายล่ะ? จะเอามันขึ้นเครื่องบินไปด้วยกันเหรอ?”

                  จู้หยานครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะตอบไปว่า

                  “คุณช่วยดูแลเจ้าสาหร่ายแทนผมหน่อยได้มั้ย? ถ้าพามันย้ายไปอยู่ต่างแดนด้วยแบบนี้ ผมกลัวว่ามันจะเครียดน่ะ”

            ได้ฟังคำร้องขอของจู้หยาน คิดว่าหลินจิงซูจะตอบอย่างไรได้เล่า? แน่นอน! ใครจะไม่ตกลงล่ะ!

            สาวน้อยดูมีความสุขยิ่งยวดที่ได้ยินเช่นนั้น สำหรับเจ้าสาหร่ายขนปุกปุยตัวนี้ เธอเองก็ค่อนข้างถูกชะตาด้วยไม่น้อย

            “ไม่มีปัญหา! เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง! ฉันจะหวีขนของมันให้เงางามจนสะท้อนแสงได้เลยล่ะ! นายกลับมาคราวหน้าต้องได้เห็นแน่”

            บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่เริ่มกลับมามีรสชาติอีกครั้ง แล้วทั้งสองก็เดินเที่ยวกันต่อ

            ไม่ว่าอย่างไร จู้หยานก็จะต้องนั่งรถไฟออกจากผิงเฉิงในวันนี้ และจะต้องกลับไปให้ถึงเมืองหลวงก่อนสองทุ่ม แม้ย่าจะยินยอมให้เขาเดินทางมาพบหลินจิงซูเป็นครั้งสุดท้ายก็จริง แต่ก็มีข้อแม้ว่าห้ามนอนค้าง และจะต้องกลับถึงเมืองหลวงไม่มืดค่ำนัก

            เวลาไม่คอยท่า ช่วงเวลาดีๆระหว่างเขาและเธอใกล้จะหมดลงเต็มทีแล้ว หากสังเกตให้ดีจะพบว่า จู้หยานเริ่มมีอาการเศร้าสร้อยมากขึ้นเรื่อยๆ

            “จิงซู…”

            เห็นทีคงถึงเวลาอันเหมาะสมแล้วที่เขาจะต้องบอกอะไรบางอย่างกับเธอ และจู้หยานก็รู้สึกลำบากใจอย่างยิ่งที่จะต้องพูดมันออกมา