Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

41 2-2 ตอนที่ 81 มื้อเย็นที่แสนอบอุ่น เริ่มต้นมาก็ชวนให้คิดหนักแล้ว เงินค่าเช่าในส่วนนี้นับเป็นการลงทุนครั้งแรก ถ้าลงไปแล้วทุกอย่างราบรื่นดีก็โชคดีไป แต่ถ้าล้มเหลวขึ้นมาล่ะ? สถานะของเธอตอนนี้คือแม่ลูกติดที่ไม่มีแหล่งรายได้เข้ามา ดังนั้น เงินทุกหยวนในมือล้วนต้องตัดสินใจใช้อย่างรอบคอบและระมัดระวังที่สุด “แม่คะ เช่าที่นี่เถอะนะคะ ไม่ว่าเราจะตัดสินใจทำธุรกิจหรือไม่ก็ตาม แต่อยู่ในที่ที่มีคนพลุกพล่านแบบนี้ก็ปลอดภัยกว่าอยู่ตามซอกหลืบนะคะ ยิ่งครอบครัวเราไม่มีผู้ชายอยู่ด้วย ยิ่งต้องคำนึงถึงเรื่องความปลอดภัยเป็นอันดับแรก ที่สำคัญที่สุด ห่างไปจากตรงนี้แค่สองสามซอยก็มีป้อมตำรวจตั้งอยู่ ถ้าเกิดอะไรขึ้น เราก็สามารถวิ่งไปเรียกตำรวจให้มาช่วยได้ทันท่วงที” หลินจิงซูชักแม่น้ำทั้งห้า หยิบยกทุกเหตุผลประเคนใส่อย่างต่อเนื่อง ติงเสวี่ยเหม่ยเห็นว่าลูกสาวค่อนข้างเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัย เธอจึงยอมตกลงทำสัญญาแม้ภายในใจจะไม่ค่อยเห็นด้วยก็ตามที แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ถูกทำร้ายในตรอกซอยวันนั้น เธอเองก็เกิดหวั่นใจหวาดกลัวขึ้นมาฉับพลันเช

42 2-2 ตอนที่ 83 เส้นทางชีวิตที่แตกต่าง คิดได้เช่นนั้นเธอจึงยิ้มตอบอีกฝ่ายกลับไปว่า “อย่าห่วงไปเลย จะให้ฉันทำอาหารแมวให้เจ้าสาหร่ายตลอดไปเลยก็ยังได้ แต่คงไม่ใช่ทุกวันแบบเมื่อก่อนนะ ต้องการปริมาณสำหรับกี่มื้อก็บอกมาล่วงหน้า วันไหนที่ฉันมีเวลาว่างก็จะแวะไปหา แล้วจะได้เตรียมอาหารเจ้าสาหร่ายเผื่อไปเดียวเลย แล้วฉันจะขอให้แม่ทำอาหารอร่อยๆไปฝากทั้งนาย ศาสตราจารย์หวัง แล้วก็ย่าหวังด้วย บุญคุณที่ทุกคนอุตส่าห์ช่วยเหลือเกื้อกูลมาตลอด ฉันกับแม่คงทดแทนด้วยน้ำใจเล็กๆน้อยๆเพียงแค่นี้ไม่หมดแน่ แต่ถ้าชาติหน้ามีจริง เดี๋ยวฉันจะไปทดแทนเพิ่มให้ก็แล้วกันนะ” ท่อนประโยคสุดท้าย หลินจิงซูเพียงพูดติดตลกไม่ได้คิดจริงจังอะไร ทว่าเมื่อผ่านเข้าหูของจู้หยานเท่านั้น รอยยิ้มมุมปากของเขาพลันปรากฏจนเห็นฟันเขี้ยวเล็กๆ อึดใจเดียวกัน เมื่อรู้ตัวว่าตนเองกำลังยิ้มอยู่ เขาก็รีบหุบยิ้มอย่างรวดเร็ว แล้วปรับเปลี่ยนสีหน้าให้ดูจริงจังและพูดขึ้นว่า “อย่าพูดนอกเรื่องเลย เล่นโกะกันต่อเถอะ การเดินหมากของคุณในตาที่แล้วมันมั่วมากเลยนะ”

43 2-2 ตอนที่ 85 เริ่มธุรกิจจากการขายชานมไข่มุก? (2) หลินจิงซูครุ่นคิดกับตัวเองอยู่ภายในใจครู่หนึ่ง พยายามปลอบใจตัวเองด้วยการมองว่า จู้หยานนั้นร่ำเรียนมาสูงกว่าอาจจะเป็นนักวิเคราะห์ที่เก่งกาจก็จริง แต่สุดท้ายในการลงมือทำจริงๆนั้น เธอมั่นใจว่าด้วยประสบการณ์ชีวิตที่มีมากกว่า ย่อมมองอะไรได้ขาดกว่าเสมอ รวมไปถึงปัญหาละเอียดในเชิงการค้าขายด้วย เห็นว่าข้างนอกเริ่มมืดแล้ว แขกภายในบ้านต่างก็ทยอยกลับกันไป ส่วนเรื่องธุรกิจชานมไข่มุกนั้น ก็ยังไม่ได้ข้อสรุปอะไรในท้ายที่สุด ภายหลังโบกมือร่ำลาส่งทุกคนกลับบ้านแล้ว รอยยิ้มประดับทั่วใบหน้าของติงเสวี่ยเหม่ยก็เลือนหายไปฉับพลัน เหลียวหันมองไปทางหลินจิงซูพร้อมพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ซูซู เรื่องที่พูดบนโต๊ะอาหารเมื่อครู่จริงรึเปล่า? ลูกคิดจะหาเงินจากธุรกิจชานมไข่มุกจริงๆน่ะเหรอ?” หลินจิงซูพยักหน้าตอบ “แน่นอนค่ะแม่ หนูเอาจริง” หลังได้ฟังการวิเคราะห์ถึงข้อดีและข้อเสียมากมายเกี่ยวกับธุรกิจประเภทนี้ ติงเสวี่ยเหม่ยเองก็มีคำตอบภายในใจแล้วเช่นกัน และคำตอบที่ว่าก็คื

44 2-2ตอนที่ 87 โรคความจนน่ากลัวที่สุดแล้วจุดประสงค์ที่หลินจิงซูต้องการหาเงินนั้น ประการแรกไม่เพียงแค่ช่วยติงเสวี่ยเหล่ยให้หลุดพ้นจากวัฎจักรแห่งความทุกข์ทรมาน แต่อีกหนึ่งเหตุผลที่สำคัญไม่แพ้กันก็คือ เธอไม่ต้องการให้ติงจูฮั่วต้องกลายเป็นไอ้พิการขาเป๋ไร้การไร้งานและไร้อนาคตและเธอก็ไม่อาจทนเห็นคุณตาต้องถูกคนตระกูลหลินยัดเยียดความอัปยศให้อีกต่อไป!หลินจิงซูตระหนักดีว่า แท้จริงแล้วคุณตาของเธอนั้นทั้งรักใคร่และเป็นห่วงติงจูฮั่วมาโดยตลอด แต่ในอีกด้าน เขาก็ไม่สามารถละทิ้งความเคียดแค้นภายในใจได้เช่นกัน ส่วนเรื่องมรดกสมบัติที่ยกให้คนอื่นไปนั้น เบื้องลึกเบื้องหลังเป็นอย่างไร จนกระทั่งถึงตอนนี้หลินจิงซูก็ยังไม่รู้ความจริงเช่นกัน ตลอดชีวิตที่แสนลำบากยากเย็นในชาติก่อนหน้า มันได้มอบบทเรียนที่ล้ำค่าให้แก่เธอเรื่องหนึ่ง‘เงินตราเปลี่ยนคนธรรมดาให้เป็นวีรบุรุษได้’บนโลกใบนี้ มีเพียงโรคเดียวเท่านั้นที่ทำให้คนเราทุกข์ทรมานได้มากที่สุด ซึ่งก็คือ ‘โรคความจน’วันต่อมา หลินจิงซูลุกขึ้นจากเตียงไปอาบน้ำทานข้าวซึ่งเป็นกิจวัตรประจำวันปกติของเธอ ขณะกำลังจะวิ่งขึ้นบันไดเพื่อกลับไปอ่านหนังสือเรียนทบทว

45 2-2 ตอนที่ 89 คิดจะข่มเหงคนอื่น ก็ควรเตรียมใจรับการถูกข่มเหงไว้ด้วย! แรกเริ่มเดิมที สีหน้าท่าทางของหลินจิงซูยังคงสงบนิ่งไม่มีสะทกสะท้านใดๆ ต่อให้หลินเสวี่ยจะสรรหาคำพูดหยาบคายมาพ่นด่าแค่ไหนก็ตาม เธอก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เรียกได้ว่าเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา จนกระทั่งหลินเสวี่ยดันพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมา ไม่เพียงเธอจะพาดพิงถึงติงเสวี่ยเหม่ย แต่ยังมาพร้อมกับคำก่นด่าสาปแช่งอีกสารพัด ซึ่งนี่ก็ไม่ต่างอะไรจากการกระตุกหนวดเสืออย่างหลินจิงซูเลย! ปราศจากคำพูดคำจาใดๆ หลินจิงซูใช้เปลือกไม้แข็งในมือที่ได้จากเฒ่าหลี่ หวดฟาดเข้าใส่ใบหน้าของหลินเสวี่ยโดยตรงอย่างไร้ปราณี ด้วยน้ำหนักและความรุนแรงที่โถมปะทะ ทำเอาร่างทั้งร่างของหลินเสวี่ยถึงกับเสียศูนย์เดินไม่ตรงทาง แทบเซล้มคว่ำหน้าคะมำไปกับพื้น หลินเสวี่ยป้องปิดใบหน้าบวมเป่งของตนเอง กรีดร้องเสียงสั่นด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส “นังสัตว์นรก! แกกล้าตีฉัน! กรี๊ดดด…ฉันจะฆ่าแก!!” หลินเสวี่ยฮึดสู้อีกครั้ง กัดฟันรีดเร้นพละกำลังทั้งหมดออกมา แล้วพุ่งกระโจนเข้าใส่หลินจิงซูอย่างบ้า