Tous les chapitres de : Chapitre 91 - Chapitre 100

46 2-2 ตอนที่ 91 ก่อร่างสร้างธุรกิจชานมไข่มุก ลวดลายที่เธอต้องการจะแต่งแต้มลงบนแก้วบรรจุภัณฑ์ก็คือ ลายขนของเจ้าสาหร่าย และแน่นอนว่าโลโก้ที่เธอจะนำมาใช้สร้างชื่อให้แก่ชานมไข่มุกของเธอย่อมต้องเป็นเจ้าสาหร่ายเช่นกัน เจ้าสาหร่ายเป็นแมวสายพันธุ์เปอร์เซียที่มีขนสีขาวบริสุทธิ์ อาศัยความน่ารักของมันจะช่วยกระตุ้นความสนใจของผู้บริโภคได้ดีทีเดียว ติดปัญหาแค่ว่า เรื่องนี้จำเป็นจะต้องได้รับความยินยอมจากเจ้าของแมวอย่างจู้หยานเสียก่อน หลินจิงซูตระเตรียมอาหารแมวชุดใหญ่ พร้อมกับหมูตุ๋นซอสXOฝีมือติงเสวี่ยเหม่ยบรรจุใส่กล่องอาหารอย่างรวดเร็ว เตรียมมุ่งหน้าไปยังบ้านของศาสตราจารย์หวังทันที เธอยังจำได้แม่นยำว่า ศาสตราจารย์หวังและย่าหวังต่างก็ชื่นชอบหมูตุ๋นซอสXOที่ติงเสวี่ยเหม่ยทำเป็นที่สุด เมื่อเห็นหลินจิงซูมาพร้อมกับกล่องอาหารชุดใหญ่ ชายชราและหญิงสูงอายุต่างก็ยิ้มปริ่มด้วยความสุขใจอย่างยิ่ง ทั้งสองรีบวิ่งเข้าไปในบ้านหยิบลูกกวาดออกมายัดใส่มือหลินจิงซูจนแทบล้นอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่าโดยมารยาทแล้วหลินจิงซูจำต้องปฏิเสธไว้ก่อน ควา

47 2-2 ตอนที่ 93 จิตใจคนต่างหากที่ผมกลัว เสี้ยวพริบตาก่อนที่ร่างจะร่วงถึงพื้น ด้วยความไวและการตอบสนองที่เป็นเลิศ หลินจิงซูสามารถใช้มือค้ำยันไว้ได้ทันท่วงทีพร้อมบิดเอวตวัดร่างวาดรัศมีครึ่งวงกลม ดีดตัวกลับมายืนหยัดได้ดังเดิม แต่ขนมดลูกกวาดที่ยัดอยู่ในกระเป๋ากางเกงกลับเทกระจาดสาดกระจายไปทั่วพื้น ลูกกวาดกลิ้งระเนระนาดหลุดออกจากกระดาษน้ำมันที่ห่อหุ้ม บางเม็ดถึงกับแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ทว่าหลินจิงซูกลับไม่สนใจ เธอรีบคุกเข่าใช้ฝ่ามือกวาดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ตราบใดที่เธอรวดเร็วพอ พวกแบคทีเรียก็ไม่ทันรู้ตัวเช่นกัน! เธอหยิบขนมลูกกวาดที่ตกพื้นเม็ดแล้วเม็ดเล่าขึ้นมาเป่าฝุ่น แล้วรีบยัดเก็บเข้าไปในกระเป๋ากางเกงด้วยความเร็วแสง ในยุคที่มีแต่ความยากจนเช่นนี้ ต่อให้เป็นของหมดอายุ เธอก็เต็มใจที่จะกินมันเช่นกัน! จู้หยานเดินออกมาจากห้องมืด นั่งยองๆเคียงข้างเธอ พร้อมกับชี้ไปทางลูกกวาดที่เกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น ปากก็พูดขึ้นว่า “มันตกพื้นไปแล้ว สกปรกนะ” “ไม่ ไม่ มันยังไม่สกปรก! ถ้าตกพื้นไม่เกิน

48 2-2 ตอนที่ 95 เสาะหานักออกแบบ (2) ร่องรอยความประหลาดใจฉายปรากฏผ่านดวงตาสีเหลืองอำพันของจู้หยาน “คุณรู้เรื่องปฏิกิริยาตอบสนองต่อความเครียดของสัตว์ด้วยงั้นเหรอ?” หลินจิงซูชะงักหยุดไปครู่หนึ่งกับคำถามนี้ ชวนให้นึกย้อนไปถึงเมื่อครั้งที่เธอเป็นพนักงานอยู่ในโรงงานอาหารกระป๋องแมว เพราะคำถามที่พบเจอบ่อยที่สุดก็คือ ‘เรื่องปฏิกิริยาตอบสนองต่อความเครียดของแมว’ เธอต้องร่ายตอบคำถามพวกนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่านับครั้งไม่ถ้วน บางทีถึงกับหลุดปากบรรยายออกไปโดยไม่ต้องผ่านสมองด้วยซ้ำ หลินจิงซูพูดแก้ตัวไปแบบส่งๆว่า “เคยอ่านจากในหนังสือน่ะ เห็นว่าน่าสนใจดี” สิ้นประโยคแถลงไขของเธอ จู้หยานเพียงแค่พยักหน้าและไม่พูดอะไรต่ออีก แต่ยิงคำถามกลับไปแทนว่า “งั้นเราไปกันเลยดีมั้ย? นักออกแบบคนที่ว่าอยู่ไกลจากที่นี่มากมั้ย?” หลินจิงซูเอ่ยตอบ “ก็ไม่ไกลเท่าไหร่ เป็นเพื่อนบ้านเราแถวนี้เอง ใช้เวลาเดินทางไม่ถึงห้านาที” “โอ้? คิดไม่ถึงว่าใกล้ๆนี้จะมีนักออกแบบเป็นเพื่อนบ้านกันอยู่ด้วย?” สำ

49 2-2 ตอนที่ 97 ลูกค้าคนแรก ในช่วงปี 90ยังไม่มีใครให้ความสำคัญต่อการออกแบบผลิตภัณฑ์มากนัก ทุกคนมุ่งเน้นและแข่งขันกันแต่ด้านคุณภาพสินค้าเพียงอย่างเดียว โดยไม่รู้เลยว่า รูปลักษณ์ภายนอกก็เป็นอีกหนึ่งปัจจัยสำคัญต่อการตัดสินใจของผู้บริโภค แต่ในยุคปัจจุบันนั้น เรื่องนี้กลับมีความสำคัญอย่างมาก กระทั่งในมหาวิทยาลัยก็ได้มีการก่อตั้งคณะเฉพาะทางเกี่ยวกับการแบบออกบรรจุภัณฑ์เปิดสอนกันเลยทีเดียว หลินจิงซูพยักหน้า อธิบายให้ติงเสวี่ยเหม่ยฟังสั้นๆว่า “แม่คะ อย่าได้มองข้ามเรื่องบรรจุภัณฑ์เด็ดขาด” “แต่ต่อให้ดูดีแค่ไหน มันก็กินไม่ได้ไม่ใช่เหรอ?” หลินจิงซูกระหยิ่มยิ้มเล็กน้อยและไม่พูดอะไรอีก ความจริงแล้ว ตัวเธอเองนั้นมีแผนการลับๆอยู่ในใจ เพียงแต่ตอนนี้หนทางยังไกลเกินเอื้อมถึง ท้ายสุดจึงตัดสินใจเก็บซ่อนสิ่งนี้ไว้ก่อน เห็นบุตรสาวยืนกรานหนักแน่นเช่นนี้ คนเป็นแม่ก็ไม่กล้าขัดและต้องยอมจำนนแต่โดยดี พวกเธอสองแม่ลูกเดินทางไปยังวัดลัทธิเต๋าประจำท้องถิ่นแห่งหนึ่ง เพื่อขอให้นักบวชที่นั่นช่วยหาฤกษ์และวันเปิดร้

50 2-2 ตอนที่ 99 สิ่งสำคัญกว่าความรู้ในหนังสือคือใครที่อ่านมัน บางคนรู้สึกเจ็บปวดใจไม่น้อย ที่ต้องควักเงินจ่ายให้กับชานมไข่มุกแก้วใหญ่เพื่อสยบเสียงร้องไห้ของลูกหลานตนเอง ในขณะที่ยังมีบางคนไม่สามารถตัดใจจ่ายเงินได้ สุดท้ายก็ต้องปิดปากเด็ก แล้วบังคับพาหนีออกไปโดยเร็วที่สุด หากตัดเรื่องการแสดงที่แข็งทื่อจนดูไม่ได้ของจู้หยานออกไป เขาก็นับเป็นชายหนุ่มรูปหล่อคนหนึ่งที่มาในมาดคุณชายเย็นชาแต่เต็มไปด้วยเสน่ห์เหลือร้าย ยิ่งเป็นช่วงจังหวะที่เขายกแก้วชานมขึ้นดูดนั้น รัศมีความมีระดับของเขาก็ยิ่งเปล่งประกายเจิดจรัสน่ามองเข้าไปใหญ่ ทั้งนักเรียนในวัยแรกรุ่นและหญิงในวัยทำงานไม่น้อย ต่างก็ให้ความสนอกสนใจในตัวเขา จนกระทั่งผู้ชายที่อยู่แถวนั้นเริ่มรู้สึกอิจฉาตาร้อนขึ้นมา การเงินเป็นเรื่องรองความรักสิต้องมาก่อน โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ผู้ชายกลุ่มนั้นรีบแห่เข้าไปซื้อชานมไข่มุกที่ร้านของหลินจิงซู แล้วพากันใช้หลอดเจาะดูดเลียนแบบกันเป็นแถว โดยหวังว่าสาวๆจะชายตาแลมองพวกเขาบ้างเหมือนกัน ไม่นานเกินรอ ก็มีวัยรุ