ตอนที่ 81 มื้อเย็นที่แสนอบอุ่น

41 2-2

            ตอนที่ 81 มื้อเย็นที่แสนอบอุ่น 

   

            เริ่มต้นมาก็ชวนให้คิดหนักแล้ว เงินค่าเช่าในส่วนนี้นับเป็นการลงทุนครั้งแรก ถ้าลงไปแล้วทุกอย่างราบรื่นดีก็โชคดีไป แต่ถ้าล้มเหลวขึ้นมาล่ะ? สถานะของเธอตอนนี้คือแม่ลูกติดที่ไม่มีแหล่งรายได้เข้ามา ดังนั้น เงินทุกหยวนในมือล้วนต้องตัดสินใจใช้อย่างรอบคอบและระมัดระวังที่สุด

            “แม่คะ เช่าที่นี่เถอะนะคะ ไม่ว่าเราจะตัดสินใจทำธุรกิจหรือไม่ก็ตาม แต่อยู่ในที่ที่มีคนพลุกพล่านแบบนี้ก็ปลอดภัยกว่าอยู่ตามซอกหลืบนะคะ ยิ่งครอบครัวเราไม่มีผู้ชายอยู่ด้วย ยิ่งต้องคำนึงถึงเรื่องความปลอดภัยเป็นอันดับแรก ที่สำคัญที่สุด ห่างไปจากตรงนี้แค่สองสามซอยก็มีป้อมตำรวจตั้งอยู่ ถ้าเกิดอะไรขึ้น เราก็สามารถวิ่งไปเรียกตำรวจให้มาช่วยได้ทันท่วงที”

            หลินจิงซูชักแม่น้ำทั้งห้า หยิบยกทุกเหตุผลประเคนใส่อย่างต่อเนื่อง

           

            ติงเสวี่ยเหม่ยเห็นว่าลูกสาวค่อนข้างเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัย เธอจึงยอมตกลงทำสัญญาแม้ภายในใจจะไม่ค่อยเห็นด้วยก็ตามที แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ถูกทำร้ายในตรอกซอยวันนั้น เธอเองก็เกิดหวั่นใจหวาดกลัวขึ้นมาฉับพลันเช่นกัน ทว่าสิ่งที่ติงเสวี่ยเหม่ยกลัวนั้นกลับไม่ใช่ความตาย แต่เธอกลัวว่าหลินจิงซูจะต้องกำพร้าแม่ และถูกส่งตัวไปยังสถานรับเลี้ยงเด็กที่แสนโหดร้าย ดังนั้น เธอจึงตัดสินใจได้ในทันที ต่อให้ราคาจะแพงไปหน่อย เธอก็ขอยอมจ่าย!

            ด้วยความร่วมมือระหว่างหลินจิงซูกับจางหลาน ในที่สุดติงเสวี่ยเหม่ยก็ยอมทำสัญญาเช่าบ้านหลังนี้แต่โดยดี

            สิ่งแรกที่ต้องทำหลังจากย้ายบ้านใหม่คืออะไร? แน่นอน...ต้องจัดงานเลี้ยงฉลอง!

            เมื่อถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ ติงเสวี่ยเหม่ยก็จัดเตรียมงานเลี้ยงอาหารค่ำขนาดย่อมขึ้นภายในบ้าน วันนี้เธอไปจ่ายตลาดซื้อผักและเนื้อสัตว์ตั้งแต่เช้า ส่วนด้านหลินจิงซูก็รับผิดชอบดูแลเรื่องเชื้อเชิญคนรู้จักให้มาร่วมรับประทานอาหารมื้อนี้ด้วยกันในตอนเย็น

            ในยุคสมัยนี้ หากต้องการจะทำอะไรสักอย่างก็ล้วนแต่ต้องทำด้วยตัวเองทั้งสิ้น ต้องการจะเชิญเพื่อนฝูงให้มาร่วมกินมื้อค่ำด้วยกัน ก็ไม่สามารถโทรเรียกกันได้ มีแต่ต้องไปหาถึงหน้าประตูบ้านเท่านั้น

             หลินจิงซูเดินทางไปที่บ้านของป้าผางเป็นคนแรก และสาธยายเล่าเหตุการณ์เกี่ยวกับการย้ายบ้านในครั้งนี้ให้ฟังทั้งหมดด้วย แน่นอนว่าสิ่งที่ขาดไม่ได้เลยก็คือ การพรรณนาให้ป้าผางฟังโดยเฉพาะถึงตอนที่ติงเสวี่ยเหม่ยกับหลินชิงอี้หย่ากันชนิดถึงพริกถึงขิง ก่อนจะปิดท้ายด้วยการเชื้อเชิญให้เธอไปร่วมทานมื้อค่ำด้วยกันที่บ้าน

            หลังจากพูดจาร่ำลากันแล้ว ป้าผางก็เข้าสวมกอดหลินจิงซู เธอกล่าวอวยพรให้สองแม่ลูกและขอเป็นกำลังใจให้ อีกทั้งยังสัญญาด้วยว่า เธอจะไม่พลาดมื้อค่ำที่บ้านใหม่ในวันนี้อย่างแน่นอน

            ต่อจากบ้านป้าผาง หลินจิงซูก็แวะไปที่บ้านของจางหลาน ต่อด้วยบ้านของศาสตราจารย์หวังเป็นลำดับท้ายสุด

            เธอเริ่มต้นเปิดประเด็นด้วยการบอกถึงเรื่องการย้ายบ้าน และเชื้อเชิญครอบครัวของศาสตราจารย์หวังให้ไปร่วมทานมื้อค่ำด้วยกัน ต่อจากนั้นก็กล่าวขอโทษเรื่องที่จากนี้ต่อไป เธอกับติงเสวี่ยเหม่ยไม่สะดวกจะทำข้าวกล่องส่งให้จู้หยานอีกแล้ว เนื่องด้วยระยะทางและธุระหน้าที่ที่ต้องทำงานหาเลี้ยงชีพ หลินจิงซูยังบอกด้วยว่า เธอจะคืนเงินค่าจ้างส่วนที่เหลือให้ทั้งหมด แต่ย่าหวังกับศาสตราจารย์หวังกลับปฏิเสธที่จะรับไว้ กล่าวยิ้มๆเพียงแค่ว่าไม่เป็นไร

            ผู้อาวุโสทั้งสองล้วนเป็นคนมีเหตุมีผล โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับศาสตราจารย์หวัง ที่ยังพูดให้กำลังใจพวกเธอสองแม่ลูกอีกด้วย อีกทั้งยังอวยพรให้ธุรกิจที่กำลังจะริเริ่มประสบความสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี สิ่งนี้ทำให้หลินจิงซูรู้สึกอบอุ่นหัวใจเหลือเกิน

            เมื่อเชิญชวนทุกคนที่ควรเชิญมาแล้ว หลินจิงซูก็กลับไปเข้าครัวช่วยติงเสวี่ยเหม่ยอีกแรง เพราะท้ายที่สุดนี้ นับเป็นเรื่องท้าทายมากจริงๆ หากจะปล่อยให้คนๆเดียวทำอาหารเลี้ยงแขกจำนวนขนาดนี้

            แต่สิ่งที่หลินจิงซูไม่ทันคาดคิดก็คือ ทุกคนที่เธอเชิญมาล้วนมาถึงก่อนเวลาทั้งสิ้น

            จางหลานมาถึงเป็นคนแรกพร้อมกับถือเนื้อหมูสดชิ้นโตเข้ามาด้วย เธอยังบอกอีกว่า หมูชิ้นใหญ่ขนาดนี้เธอกินคนเดียวไม่หมดหรอก

            ตามมาด้วยศาสตราจารย์หวังและย่าหวัง ทั้งสองมาพร้อมกับหลานชายอย่างจู้หยานที่ถือลังน้ำอัดลมไว้ในมือ พวกเขาให้เหตุผลว่า มีนักเรียนคนหนึ่งมอบน้ำอัดลมลังนี้ให้เป็นของขวัญแก่ศาสตราจารย์หวัง จึงได้นำติดมือมาด้วยเพราะเห็นว่าน่าจะช่วยให้บรรยากาศมื้อค่ำวันนี้สนุกสนานยิ่งขึ้น

            ส่วนป้าผางนั้นแบกหัวไชเท้าดองถุงใหญ่เข้ามาอย่างทุลักทุเล ปีนี้หัวไชเท้าเติบโตค่อนข้างดี ด้วยความสดของพวกมัน หากกินคู่กับอาหารจานอื่นๆรับรองได้ว่ารสชาติจะยิ่งอร่อยแน่นอน

             หลินจิงซูและติงเสวี่ยเหม่ยรู้สึกประทับใจอย่างสุดซึ้ง สองแม่ลูกยืนตะลึงงันตื้นตันจนพูดไม่ออกอยู่นานสองนาน ทีแรกเพียงต้องการเชิญทุกคนมาร่วมทานอาหารด้วยกันแบบเรียบง่ายเท่านั้น แต่ไม่คิดเลยว่าทุกคนจะปรารถนาดีต่อกันถึงขนาดนี้!

            แขกทุกคนที่มาในวันนี้ ก็ล้วนแล้วแต่รู้จักแม่ลูกคู่นี้ดีว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาพวกเธอสู้ชีวิตมามากแค่ไหน สำหรับแม่ม่ายหย่าสามีกับลูกสาวกำพร้าพ่อ การจะใช้ชีวิตต่อไปโดยขาดเสาหลักคอยค้ำจุนนั้น เพียงแค่ลองนึกภาพตามก็เหนื่อยใจแทนแล้วจริงๆ ดังนั้น ทุกคนจึงพยายามอย่างเต็มที่ ใครมีอะไรอยู่ในบ้านก็หยิบมาฝากเล็กๆน้อยๆตามกำลัง

            ติงเสวี่ยเหม่ยรู้สึกซาบซึ้งใจกับความปรารถนาดีของทุกคนเกินกว่าจะเก็บไว้ภายใน เธอจึงโค้งศีรษะรับสิ่งของเหล่านั้นเอาไว้ด้วยใจที่รู้สึกขอบคุณและเกรงใจเกินจะบรรยาย

            เธอดูเขินอายกว่าที่เคยเป็น บอกกับทุกคนว่า

            “เดิมทีฉันแค่อยากจะเลี้ยงอาหารเพื่อแสดงความขอบคุณ ที่ทุกคนคอยช่วยเหลือพวกเราสองแม่ลูกตลอดมาเท่านั้น ที่จริงไม่เห็นต้องเสียเงินซื้ออะไรพวกนี้มาให้เลยค่ะ  ฉันเองก็ทำตัวไม่ค่อยจะถูกเหมือนกัน…”

            ป้าผางเป็นพวกปากตรงกับใจที่สุด ตอนนี้คิดอะไรอยู่ก็พูดไปตามนั้น

            “เสียเงินที่ไหนกันล่ะ? ถ้าเอาไชเท้าดองมาเปรียบเทียบกับน้ำอัดลมแล้วก็เนื้อหมูชิ้นโตนั่น กลับเป็นฉันนี่แหละที่จะได้กำไร!”

            จางหลานโบกมือไปมา

            “พ่อตาของฉันทำงานอยู่ในโรงงานเนื้อ จะซื้อเนื้อหมูมากินก็ได้ราคาพิเศษสำหรับพนักงาน ไม่ได้จ่ายอะไรไปมากหรอก”

            ศาสตราจารย์หวังก็ยิ้มแย้มตามประสาคนแก่ใจดี พูดเสริมต่อว่า

            “นักเรียนของฉันให้น้ำอัดลมมายกลัง ถ้าเทียบกันจริงๆ ฝ่ายฉันนี่แหละคุ้มที่สุดแล้ว ฮ่าฮ่าๆ”

            ป้าผางปรบมือเป็นสัญญาณและพูดขึ้นว่า

            “เอาล่ะๆ ในเมื่อเสวี่ยเหม่ยก็เข้าใจดีแล้ว งั้นมาเริ่มมื้ออาหารกันเลยดีไหม? อืม…แตจะว่าไปแล้ว พอพูดถึงเรื่องอาหาร ความจริงให้ฉันช่วยทำอาหารในส่วนของจิงซูน้อยมาให้ก็ได้นะ เด็กอย่างเธอจะกินอะไรเยอแยะจริงมั้ยล่ะ? ต่อให้ทำมาส่งทุกวัน ขนหน้าแข้งฉันยังไม่ร่วงเลย”

            หากเทียบกับเงินพนันที่เคยเสียไป แต่ได้หลินจิงซูช่วยถอนคืนกลับมาให้แล้ว ค่าอาหารจึงกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลย ป้าผางแอบคิดกับตัวเองในใจ

            จางหลานยกมือขึ้นส่งสัญญาณขอพูดบ้าง

            “ถ้าขาดเหลืออะไรจริงๆก็มาบอกฉันได้นะ ฉันเองก็สามารถช่วยได้เหมือนกัน”

            ศาสตราจารย์ที่กำลังตักกับข้าวให้ภรรยา ได้ยินแบบนั้นก็มีปฏิกิริยาเช่นกัน

            “โอ้? ในเมื่อทุกคนต่างก็ช่วยกันไปหมดแล้ว หญิงเฒ่าชายแก่อย่างพวกเราคงไม่มีประโยชน์อะไรมากแล้วสิเนี่ย? ถ้าอย่างนั้นเวลาจิงซูรู้สึกเศร้าใจเมื่อไหร่ เดี๋ยวฉันจะส่งจู้หยานไปดามใจให้ก็แล้วกันนะ ฮ่าฮ่าๆ”

            ศาสตราจารย์หวังพูดติดตลก เขาเหลียวหน้าไปมองหลินจิงซู ส่วนหลินจิงซูก็หันหน้าไปมองจู้หยานอีกต่อหนึ่ง

            จู้หยานพูดไม่ออก…

            ศาสตราจารย์หวังทราบดี ทักษะการปฏิสัมพันธ์กับคนรอบข้างของหลานชายตนเองนั้นเท่ากับศูนย์ เขาจึงมุ่งเน้นเป้าหมายไปที่หลินจิงซู

            “รู้จักโกะ[1]กันมั้ย? เป็นกระดานที่ใช้หมากขาวดำเล่นกันน่ะ? ไม่ใช่แค่สนุกนะแต่ยังช่วยเสริมทักษะการคิดวิเคราะห์อีกด้วย”

            หลินจิงซูพยักหน้าตอบ “พอจะจำวิธีเล่นได้นิดหน่อยค่ะ คุณลุงของหนูเคยให้กระดานโกะเป็นของขวัญตั้งแต่สมัยเด็กๆแล้ว ขอเวลาไปค้นหาก่อนนะคะ”

[1] เกมโกะ กระดานหมากล้อม