ตอนที่ 85 เริ่มธุรกิจจากการขายชานมไข่มุก? (2)

43 2-2

            ตอนที่ 85 เริ่มธุรกิจจากการขายชานมไข่มุก? (2)

            หลินจิงซูครุ่นคิดกับตัวเองอยู่ภายในใจครู่หนึ่ง พยายามปลอบใจตัวเองด้วยการมองว่า จู้หยานนั้นร่ำเรียนมาสูงกว่าอาจจะเป็นนักวิเคราะห์ที่เก่งกาจก็จริง แต่สุดท้ายในการลงมือทำจริงๆนั้น เธอมั่นใจว่าด้วยประสบการณ์ชีวิตที่มีมากกว่า ย่อมมองอะไรได้ขาดกว่าเสมอ รวมไปถึงปัญหาละเอียดในเชิงการค้าขายด้วย

            เห็นว่าข้างนอกเริ่มมืดแล้ว แขกภายในบ้านต่างก็ทยอยกลับกันไป ส่วนเรื่องธุรกิจชานมไข่มุกนั้น ก็ยังไม่ได้ข้อสรุปอะไรในท้ายที่สุด

            ภายหลังโบกมือร่ำลาส่งทุกคนกลับบ้านแล้ว รอยยิ้มประดับทั่วใบหน้าของติงเสวี่ยเหม่ยก็เลือนหายไปฉับพลัน เหลียวหันมองไปทางหลินจิงซูพร้อมพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังว่า

            “ซูซู เรื่องที่พูดบนโต๊ะอาหารเมื่อครู่จริงรึเปล่า? ลูกคิดจะหาเงินจากธุรกิจชานมไข่มุกจริงๆน่ะเหรอ?”

            หลินจิงซูพยักหน้าตอบ

            “แน่นอนค่ะแม่ หนูเอาจริง”

            หลังได้ฟังการวิเคราะห์ถึงข้อดีและข้อเสียมากมายเกี่ยวกับธุรกิจประเภทนี้ ติงเสวี่ยเหม่ยเองก็มีคำตอบภายในใจแล้วเช่นกัน และคำตอบที่ว่าก็คือ เธอต้องการเปิดโอกาสให้ลูกสาวได้ทำในสิ่งที่ต้องการมากที่สุด

            เธอไม่ได้ให้คำตอบในทันที แต่ถามย้ำเพื่อความมั่นใจว่า

            “จะมีคนยอมจ่ายเงินซื้อชานมไข่มุกกินจริงๆใช่มั้ย?”

            หลินจิงซูตาเป็นประกายสว่างสดใสขึ้นในทันทีที่ได้ยิน การที่ติงเสวี่ยเหม่ยตั้งคำถามทำนองนี้ออกมา ย่อมหมายความว่าเธอยินยอมแล้ว

            ในเมืออนุมัติแล้ว ติงเสวี่ยเหม่ยจึงได้ยิงคำถามเจาะลึกต่อในทันที

            “แล้วเราจะเริ่มต้นธุรกิจยังไง?”

            เมื่อติงเสวี่ยเหม่ยเอ่ยถาม หลินจิงซูก็อธิบายตอบทันที

            “ขั้นแรก เราต้องหาช่างไม้มาทำรถเข็นขายสินค้าก่อน จากนั้นค่อยซื้อตู้เย็นสำหรับกักตุนวัตถุดิบต่อไป ชานมไข่มุกต้องกินแบบเย็นเท่านั้น น้ำแข็งจึงจำเป็นอย่างมาก จะให้คอยวิ่งไปซื้อจากร้านค้าตลอดเวลาก็คงไม่ไหว มีหวังต้นทุนบานปลายแน่นอน”

            เมื่อได้ยินคำแรกว่าต้องจ้างช่างไม้มาทำรถเข็นสินค้า ติงเสวี่ยเหม่ยยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง เพราะรถเข็นไม้คันหนึ่งอย่างมากสุดก็ไม่เกินสามร้อยหยวน ซึ่งไม่ได้แพงอะไรมากมาย ตรงข้ามกับตู้เย็นที่มีราคานับหลายพันหยวน!

            ประโยคหลังทำเอาติงเสวี่ยเหม่ยอดเสียวสะท้านขึ้นมาไม่ได้!

            เธอตกใจมากจนแทบทรุดฮวบลงกับพื้น รีบถามย้ำซ้ำอีกทีว่า

            “ซูซู นี่ลูกพูดจริงเหรอ? ตู้เย็นราคาแพงมากเลยนะ?”

            “แม่คะ ตู้เย็นจำเป็นกับธุรกิจของกินแทบทุกชนิด ต่อให้ไม่ขายชานมไข่มุก ตู้เย็นก็เป็นสิ่งจำเป็นอยู่ดี เพราะถ้าไม่มีตู้เย็นสำหรับเก็บวัตถุดิบต่างๆ แล้วของกินที่ทำออกมาเกิดบูดแล้วมีลูกค้าทานเข้าไป ผลลัพธ์ที่ตามมาจะเข้าขั้นหายนะได้เลยนะคะ”

            คำนึงถึงจำนวนเงินที่มีเพียงเล็กน้อยในมือตอนนี้ ติงเสวี่ยเหม่ยก็รู้สึกเจ็บปวดใจอย่างมาก เธอพูดเสียงอ่อนขึ้นว่า

            “แต่ตู้เย็นเครื่องหนึ่งราคาก็มากกว่าพันหยวนแล้วนะลูก”

            หลินจิงซูเอ่ยตอบ

“เราจะซื้อเป็นตู้เย็นชนิดเครื่องแช่ รุ่นที่ราคาถูกสุดน่าจะอยู่ที่ 1,400หยวน ตอนนี้เรายังมีเงินเหลืออยู่ในมือราว 4,000หยวน หลังหักค่าเช่าบ้านครึ่งปีกับค่าอาหารที่จำเป็นแล้ว เราก็ยังมีเงินเหลือติดกระเป๋าอยู่ราวสามร้อยหยวนนิดๆ”

ติงเสวี่ยเหม่ยดูค่อนข้างเป็นกังวล เธอถามขึ้นว่า

“งั้นก็หมายความว่า ครึ่งปีหลังจากนี้เราจะเหลือเงินประทังชีวิตอยู่แค่สามร้อยหยวนนิดๆน่ะสิ?”

นี่ไม่เท่ากับว่าพวกเธอกำลังจะอดตายงั้นเหรอ? แล้วถ้าธุรกิจไปไม่รอดขึ้นมา สองแม่ลูกจะต้องเผชิญพบกับชีวิตที่แสนลำบากเสมือนตกนรกทั้งเป็นอย่างแน่นอน!

หลินจิงซูมองโลกในแง่ดีกว่ามาก เธอพูดปลอบใจผู้เป็นแม่ว่า

“แม่คะ ช่วงเริ่มต้นธุรกิจแบบนี้ไม่มีใครไม่เคยลำบากมาก่อนหรอกค่ะ แม้กระทั่งมหาเศรษฐีที่ประสบความสำเร็จอยู่ในตอนนี้”

ติงเสวี่ยเหม่ยยอมจำนนในที่สุด

“แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ค่าเล่าเรียนกับค่าอาหารของลูก ในส่วนนี้แม่จะไม่มีวันยอมลดลงเด็ดขาด ถ้าเงินเกิดขาดมือขึ้นมาจริงๆ แม่จะไปขอยืมจากป้าใหญ่ของลูกเอง”

ได้ยินชื่อนี้เข้าหลินจิงซูถึงกับกลอกตามองบน พ่นลมหายใจออกมาด้วยความรังเกียจ

“หมายถึงป้าใหญ่ที่เป็นพี่สาวแม่น่ะเหรอคะ? ถ้าคนแบบนั้นยอมให้แม่ยืมเงินจริงๆล่ะก็ เชื่อเถอะว่าคงต้องขูดเลือดขูดเนื้อแม่จนตายแน่ๆ รับรองว่าดอกเบื้ยที่คิดคงไม่ถูกกว่าพวกเงินกู้นอกระบบแน่นอน”

ติงเสวี่ยเหม่ยรู้ดีอยู่แก่ใจว่า พี่สาวของตนนั้นมีอุปนิสัยใจคออย่างไร แต่ทันใดนั้นเอง จู่ๆเธอก็นึกถึงพี่ชายในตระกูลติงอีกคน แต่คนๆนี้ประกอบอาชีพเป็นพวกเต้นกินรำกิน ส่วนเรื่องความมั่นคงในชีวิตนั้นดูเหมือนจะไม่มีสักเท่าไหร่

ที่พูดแบบนี้ใช่ว่าเป็นเพราะเธอดูถูกอาชีพของพี่ชาย แต่เป็นเพราะนิสัยที่ชอบใช้เงินสุรุ่ยสะร่ายของเขาต่างหาก

สิ่งที่เธอพอจะรู้ก็คือ พี่ชายของเธอคนนี้ทำงานอยู่กับคณะตลก ช่วงไหนมีงานเยอะ เขามักจะใช้ชีวิตสุดเหวี่ยง ทั้งข้อมือทั้งลำคอล้วนสวมสร้อยกำไลทองคำเต็มไปหมด แต่ช่วงไหนที่ไม่มีงาน แทบจะเมาหลับอยู่ตามข้างถนน เงินเก็บออมไม่มีแม้แต่หยวนเดียว คติการใช้ชีวิตของผู้ชายคนนี้นิยามได้สั้นๆว่า ‘มีเหล้าสักขวด ไม่ว่าตรงไหนก็คือที่นอน’ เพราะแบบนี้ ชีวิตของเขาจึงไม่มีความมั่นคง

เมื่อนึกถึงติงจูฮั่วผู้เป็นพี่ชายขึ้นมา ติงเสวี่ยเหม่ยก็ถึงกับถอดถอนหายใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า

“ถ้าลุงของลูกรู้จักหัดเก็บเงินซะบ้างก็คงจะดีมาก! ยืมเงินกับเขาแม่หนักใจน้อยที่สุดแล้ว!”

เมื่อหลินจิงซูได้ยินติงเสวี่ยพูดถึงติงจูฮั่ว คลื่นความไม่สบายใจก็ได้ถาโถมเข้าสู้หัวใจของเธออีกครั้ง

จะเป็นเรื่องอะไรไปได้อีก? เพราะจุดจบของชีวิตผู้ชายที่ชื่อติงจูฮั่วนั้น…ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก!