บทที่ 6

ในคืนนั้นทุกคนในครอบครัวเจานอนในมิติของลูกสาวคนละห้องอากาศเย็นสบายไม่ร้อนไม่หนาวไม่แออัดพร้อมปลดล็อคความกังกลทุกอย่าง เรื่องอาหารการกินของคนในครอบครัว ทำให้ทุกคนหลับสบายฝันดีตื่นมาช่วยกันเก็บผักมาทำอาหารแถมมีเครื่องดื่มร้อนๆให้คนละแก้วพร้อมขนมและผลไม้ให้ได้กินคู่กาแฟ โอวัลตินสำหรับแม่คือลูกสาวนั้นชงทุกอย่างให้ลองชิมดูแม่ชอบโอวัลตินมากกว่ากาแฟ

หลังจากทานข้าวกันเสร็จเรียบร้อยก่อนจะออกมาจากในมิติของลูกสาวพร้อมอาหารใส่ปิ่นโตเพื่อเตรียมไปทำงานแปลงนาในส่วนรวม ยาในตู้ยาประจำบ้านมียาแก้ปวดแก้อักเสบมีทุกยาเลย สำหรับใช้ในยามฉุกเฉินเจาเย่วอันให้พ่อทานยาแก้ปวดแก้อักเสบไปดูก่อนถ้าของในนี้คือสิ่งวิเศษเธอขอให้พ่อหายจากขาเจ็บปวด กระดูกต่อกันเธอล้างแผลทายาพันผ้าให้พ่อใหม่หมดทุกอย่างรวมถึงเลือกเสื้อผ้าสีทึบกับหมวกออกมาให้สำหรับทุกคนให้ได้ใส่ มีน้ำดื่มสะอาดใส่กระบอกให้คนละอัน 

"จะพอดื่มไหมคะพ่อแม่พี่ใหญ่หนูว่าเอากระติกน้ำเก่าใบนี้ใส่ไปด้วยดีไหมคะทุกคนจะได้อิ่มตอนทำงานดื่มน้ำเย็นจะได้สดชื่น"

"พ่อว่าเอาใบนั้นน่าจะพอดีเพราะมีคนละกระบอกใส่น้ำแล้วไม่ต้องใหม่มากมันจะเป็นที่สงสัยของชาวบ้านกับบ้านใหญ่ อย่าลืมว่าตอนแยกบ้านเราไม่มีอะไรมาเลยนี้พ่อกับแม่จะอ้างว่าของตายายของลูกเก็บไว้ในห้องเก็บของพึ่งจะหาเจอจึงนำมาใช้ต่อ"   พ่อบอกทุกคนในบ้านให้พูดเหมือนกัน

"เอาตามพ่อบอกดีแล้วลูกเราแยกไปกินข้าวนั้นให้ไกลจากบ้านใหญ่กับคนช่างจับผิดของครอบครัวเราดีนะที่ผ่านมาเรานั้นจะแยกตัวออกไปไกลจากทุกคน อาหารก็เอาไว้ห้องทำงานของพ่อถึงเวลากินค่อยมารับพ่อไปนั่งทานด้วยกัน"

"ครับแม่น้องเล็กไม่ต้องไปทำงานก็ได้มั้งครับแม่น้องยังไม่แข็งแรงดีเลย"

"พี่ใหญ่หนูจะไปตัดหญ้าให้หมูลงคะแนนกับพ่อแล้วหนูจะขึ้นเขาไปกับน้องซูหลิงค่ะ เพราะตอนเราลำบากพี่ชายของน้องสาวซูได้อะไรก็นำมาแบ่งให้พี่ตลอดนี้คะยามล่าสัตว์ได้"  เจาเย่วอันพูดกับพี่ชาย

"อืมใช่แล้วล่ะน้องเล็กซงเฟยหลงเป็นเพื่อนที่ดีมากยามพี่เดือดร้อนจะยื่นมือช่วยพี่ตลอดถึงแม้ว่าเขาจะไม่มีเหมือนกันกับเราก็ตาม "  พี่ชายตอบน้องสาวพร้อมกับยิ้มยามคิดถึงเพื่อนสนิท

"ดีแล้วลูกมีอะไรจะได้แบ่งปันกันกับคนดีมาเราย่อมต้องตอบแทน เงินค่ายาครึ่งหนึ่งได้จ่ายให้หมอเท้าเปล่าก็เพื่อนของพี่ชายลูกเจียดให้มาจากปากท้องเขากับน้องสาวเหมือนกันนะเย่วเอ๋อร์"

"ค่ะแม่หนูจำไว้แล้วว่าใครบ้างช่วยครอบครัวของเราตอนลำบาก พ่อแม่พี่ชายไปทำงานเถอค่ะหนูจะไปตัดหญ้ากับน้องซูหลิง พี่ใหญ่แบ่งขนมหรือซาลาเปาให้เพื่อนพี่ด้วยนะคะกับข้าวหนูใส่ไปเผื่อทุกคนแล้วพอกินมื้อเที่ยงแน่นอนค่ะ"   เธอพูดแล้วยิ้มจนตาหยีก่อนจะพาทุกคนออกมาจากในมิติ พร้อมจะไปทำงานเหมือนทุกวันแต่ต่างจากวันก่อนๆคือทุกคนนั้นต่างดีใจกับความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นจากหน้ามือหลังมือจากพรวิเศษของเจาเย่วอัน

สี่คนพ่อแม่ลูกเดินออกมาจากในบ้านพร้อมกัน เจาเย่วอันสะพายตระกร้าของตัวเองเอาน้ำกับห่อข้าวไปด้วยพอตัดหญ้าเสร็จจะไปขึ้นเขาเลยไม่เข้าบ้านอีกแต่ต้องผ่านบ้านอยู่ดี

"เอ้าเฟยหลงทำไมถึงมายืนรออยู่หน้าบ้านล่ะ " พี่ชายทักเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวตอนนี้ยืนกับน้องสาวของเขา

"สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้าพี่ชายเย่หลงคือพี่ชายพาหนูมาด้วยเพื่อจะไปตัดหญ้ากับพี่เจาค่ะ " เสียงสาวน้อยบอกทุกคน

"สวัสดีจ๊ะเด็กดีพี่สาวออกมาด้วยกันนี้ล่ะถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไปพร้อมกันนี้เลยนะ"

"สวัสดีพี่เจาค่ะ"  เด็กน้อยทักทายพี่สาวคนสวยเสียงใสพร้อมรอยยิ้ม

"สวัสดีจ๊ะซูหลิงสวัสดีค่ะพี่เฟยหลง "  เจาเย่วอันทักทายชายหนุ่มไปด้วยรอยยิ้ม

"อืมสวัสดีครับ " เขาทักทายกับสาวน้อยตรงหน้า ทุกวันเจอเขาเธอจะขี้อายก้มหน้างุดหลังจากทักทายกันทุกครั้ง แต่วันนี้เธอส่งยิ้มให้เขาจนชายหนุ่มตาพร่ามัวก่อนจะแกล้งหันไปคุยกับเย่หลงแทนเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย

ทุกคนเดินตามกันไปเจาเย่วอันสังเกตุพี่ชายของน้องสาวซูหลิงรูปร่างเขาสูงใหญ่แลดูแข็งแรงกว่าพี่ชายเราเสียอีก คงเพราะแยกไปอยู่กับน้องสาวสองคนพี่ชายบอกเธอว่าเขาล่าสัตว์เก่งมาก เพราะได้ไก่ป่ากระต่ายป่ามาฝากตลอดตอนครอบครัวของพวกเธอย้ายออกมาก็หลายครั้ง ชายหนุ่มไม่เคยหวงอาหารกับครอบครัวของเธอเลย

"น้องเล็กไปตัดหญ้าแถวด้านหลังแปลงนาข้าวติดป่าฝั่งนั้นจะใกล้กว่า ไม่ต้องขึ้นเขาหรอกพี่เดินไปตอนพักยามเที่ยงมีหญ้าสำหรับให้หมูเยอะมากแล้วน้องจะขึ้นเขาค่อยไปกับน้องซูหลิงทีหลังจะได้ไม่ต้องเดินไกลจะเหนื่อยเสียมากกว่า " พี่ชายบอกน้องสาว

"อืมแบบนั้นก็ดีสิคะหนูจะได้ขึ้นเขาไปหาของป่าเร็วขึ้นใช่ไหมน้องซูหลิงคนเก่ง"    เธอหันไปพูดกับเด็กน้อยด้วยรอยยิ้มดีใจ

ซงเฟยหลงหันไปมองสองสาวคุยกันอย่างถูกคอและคิดไปถึงคำพูดของน้องสาวว่าให้จีบเอาสาวน้อยตรงหน้าไปเป็นพี่สะใภ้  เพราะพี่สาวใจดีมากเมื่อก่อนเธอไม่พูดไม่จานอกจากเดินก้มหน้าไม่เคยมีรอยยิ้มเหมือนวันนี้เลย ทำให้ใจของซงเฟยหลงเต้นแรงพอมองเธอพูดด้วยรอยยิ้มสดใสสมวัยเขาเข้าใจดีว่าครอบครัวเจาเองนั้นลำบากมากเช่นเดียวกัน เพราะพึ่งจะแยกบ้านออกมาไม่ถึงหกเดือนเต็ม  ทำให้สาวน้อยเจาเย่วอันนั้นไม่เคยมีรอยยิ้มหรือแม้จะพูดกับใครยังหลบสายตาตลอดแต่พอเธอไม่สบายเมื่อวันก่อนแถมเมื่อวานยังพาน้องสาวของเขาขึ้นไปหาผักป่าได้อีกตั้งเยอะ มันจึงทำให้เขาสงสัยว่าเมื่อก่อนเธอป่วยทีสี่ถึงห้าวันอีกทั้งพอมาทำงานจะโดนคนบ้านใหญ่ด่าว่าให้ตลอด  เขาจึงเห็นว่าเธอไม่เคยมีความสุขเลยและไม่เคยเห็นเธอเถียงคนบ้านใหญ่เพื่อตัวเองเลยสักครั้ง  เขาก็เข้าใจดีว่าบ้านนั้นร้ายกาจมากทั้งนิสัยเห็นแก่ตัวจนคนในหมู่บ้านยังคิดว่าลุงเจาจือฟานไม่ใช่ลูกของแม่เฒ่าจางสือเลยกับตวามลำเอียง

พอมาถึงส่วนกลางมีชาวบ้านเดินนำหน้าตามหลังกันมาเพื่อจะลงชื่อจะได้คะแนนจากการทำงานในแต่ละวัน ทุกคนทักทายกันบ้างตามความสนิทของแต่ละบ้านเจาเย่วอันมองดูชาวบ้านและมองสำรวจหมู่บ้านไปด้วยส่วนมากจะเป็นบ้านดินเสียใหญ่ บ้านไม้มีไม่กี่หลังแล้วมองสำรวจดูการแต่งตัวของผู้คน พวกเขาจะใส่เสื้อผ้าสีทึบแล้วมีรอยปะชุนกันแทบจะทุกคนรวมถึงน้องสาวซูหลิงด้วย วันนี้เธอได้เลือกเอาหมวกกับเสื้อใส่ถุงผ้ามาฝากเด็กน้อยหลายตัวส่วนของพี่ชายของเด็กน้อยเอาไว้ให้พี่ใหญ่ของเธอจัดการไปก็แล้วกันเพราะมองดูแล้วคงจะดื้อน่าดู   แต่เมื่อเช้าเขายังขอบใจที่เธอแบ่งไข่ให้น้องสาวเขาด้วยนะตอนทักทายกันหน้าบ้าน