บทที่ 8

"หึก็เพราะมันไม่ใช่ลูกของฉันยังไงล่ะมันคือลูกน้องสาวของตาเฒ่าจางฉีมันคลอดได้สามเดือนก็ตายฉันกับตาแก่จางไปงานฝั่งศพมันแล้วพามันกลับมาบ้านด้วยจากอีกมลฑล ฉันไปเกือบปีถึงกลับมาพวกแกเลยคิดว่าเป็นลูกของฉัน บุญหัวแกเท่าไรแล้วที่ฉันยอมเลี้ยงแกมาไอ้เด็กอักตัญญู"

"หยุดได้แล้วยายแก่เพราะแกได้ค่าเลี้ยงดูจากน้องสาวฉันมาหลายพันหยวนแกจึงยอมรับหลาฉันมาเลี้ยงดูทั้งหมดนี้เพราะฉันอ่อนแอไม่เคยห้ามปรามแกถึงได้ใจทำร้ายหลานฉันมาหลายปี ต่อไปพวกเธอไม่ต้องมาแสดงความกตัญญูกับพวกเราแล้วพ่อขอโทษนะเจาจื่อฟานเพราะว่าลูกยังเล็กต้องมีคนดูแลแต่พ่อกับไม่เคยปกป้องลูกเลย"

"ขอบคุณครับพ่อกับความจริงในวันนี้มันจะทำให้ผมไม่ต้องรู้สึกผิดภายในใจว่าจะเลือกครอบครัวกับแม่ ในเมื่อตลอดเวลาแม่ได้ค่าเลี้ยงดูจากแม่จริงๆของผมไปแล้วและผมเองก็ตอบแทนครอบครัวแม่มายี่สิบกว่าปีหรือตั้งแต่ผมจำความได้  ต่อจากนี้ถือว่าเราขาดกันไม่ว่าจะยากดีมีจนจะไม่เข้ามาวุ่นวาย อ้างสิทธิ์อะไรจากครอบครัวของผมได้ทั้งนั้น ในเมื่อแม่เป็นคนสอนให้ผมเห็นแก่ตัวเองนะครับ"  เจาจื่อฟานพูดออกมาให้ชาวบ้านทุกคนเป็นพยานให้ด้วย

"ได้พวกเราชาวบ้านทุกคนจะเป็นพยานให้ครอบครัวของพวกเธอเอง มิน่าล่ะยายแก่จางสือมันถึงได้ลำเอียงขนาดนี้ ฉันคิดออกแล้วว่าปีนั้นพวกเขากลับไปบ้านของตาเฒ่าจางฉีต่างมลฑลเกือบปี พวกเราเลยเข้าใจผิดคิดว่ายายเฒ่าจางสือท้องจากบ้านนี้ไปคลอดที่โน้น เอาล่ะวันนี้รู้ความจริงกันทุกคนแล้วนะ"

เสียงป้าฟางร้องบอกทุกคนมองครอบครัวเจาด้วยความสงสารชีวิตยิ่งกว่าละครจริงๆด้วยเจาเย่วอันคิดในใจ

ทุกการกระทำของสาวน้อยอยู่ในสายของซงเฟยหลงตลอดเวลาเขายกยิ้มมุมปากกับการเอาคืนของเธอให้กับครอบครัวได้สำเร็ว แม่เฒ่าจางสือถึงกับอี้งตะลึงงันจากหน้ากระดานเพราะทุกครั้งแม่เฒ่าจางสือจะชนะเพราะครอบครัวเจายอมลงแต่ตอนนี้นางแพ้อย่างราบคาบเพราะหลุดปากว่าลุงเจาจื่อฟานไม่ใช่ลูกชายจริงๆของนางแล้ว แต่เป็นลูกของน้องสาวสามีหึแบบนี้สิถึงจะเอาตัวรอดจากคนเห็นแก่ตัวได้ เขาคิดในใจส่วนซงซูหลิงตกใจกอดขาพี่ชายแน่นและร้องเรียกพี่สาวเจาด้วยความสงสาร มีพี่ชายเอามือลูบหลังและกระซิบบอกให้น้องสาวเงียบไว้ก่อนพี่เจาจะปลอดภัยแน่นอน

"เกิดอะไรขึ้น" เสียงหัวหน้าหมู่บ้านกับกรรมทุกคนเดินทางมาถึงโรงเรือนลงชื่อหรือสถานที่ทำงานของทุกคนในส่วนรวมลงชื่อ

"เจียงตงช่วยลงชื่อตัดขาดด้านหลังให้ฉันอีกหน่อยว่าจะไม่มีการส่งอาหารให้บ้านใหญ่จางอีกต่อไป"

เขาเล่าทุกอย่างให้กรรมทุกคนฟังหัวหน้าหมู่บ้านกับผู้อาวุโสในหมู่บ้านผู้อาวุโสจึงตำหนินางเฒ่าจางสือไปอีกหลายคำ แล้วลงชื่อให้เจาจื่อฟานว่าบ้านใหญ่ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรจากครอบครัวเจาได้อีกหากใครหาเรื่องต้องเงิตจ่ายร้อยหยวนทันที  ยายเฒ่าจางสือไม่ยินยอมแต่กลัวสามีในตอนนี้ว่าจะประกาศต่อหน้าผู้คนว่าจะหย่าขาดถ้านางจางสือยังดื้อดึงต่อไปอีกทุกอย่างจึงจบลงด้วยดี

"เอ้าทุกคนแยกย้ายกันไปลงชื่อทำงานกันได้แล้วเดี๋ยวมันจะสายก่อน "

"จื่อฟานทำงานไหวไหมวันนี้"  หัวหน้าหมู่บ้านถามเพื่อนด้วยความสงสารกับโชคชะตากรรมมานานหลายปีตั้งแต่เด็ก

"ฉันยังไหวอยู่เจียงตง"

"คุณพาลูกกลับบ้านก่อนนะไม่ต้องทำงานแล้ววันนี้ผมกับเจ้าใหญ่จะทำเอง"

   "ได้ค่ะ"

  "อันเอ๋อร์กลับบ้านไปกับแม่ก่อนนะลูกวันนี้ " เขาบอกภรรยากับลูกสาวแล้วรีบไปนั่งทำงานลงชื่อให้ชาวบ้าน

"อันเอ๋อร์เจ็บมากไหมลูก"   แม่ถามเธอพร้อมกับลูบแก้มลูกสาวเบาๆเพราะมันขึ้นรอยนิ้วมือของแม่เฒ่าจางสือชัดแต่มันไม่เต็มฝ่ามือ คงจะปลายกลางนิ้วถ้าโดนเต็มๆคงจะเจ็บน่าดูแม่มองดูหน้าลูกสาวอย่างปวดใจ

"แม่คะอย่าเสียใจหนูตั้งใจพูดให้ย่าตบหนูเพื่อจะจบทุกอย่างกับครอบครัวเห็นแก่ตัวนั้นค่ะ มันคุ้มมากนะคะวันนี้พวกเราเป็นอิสระจากบ้านใหญ่แล้วจริงๆ"

"แต่ลูกไม่ควรทำตัวให้เจ็บหนักแบบนี้อีกอย่าให้มีอีกนะ " เธอย้ำกับลูกสาว

"ค่ะแม่มันจะไม่มีอีกแล้วเรากลับบ้านไปหาของป่ากันดีกว่าค่ะวันนี้แม่ไม่ต้องทำงานแล้วล่ะ"  เธอหันไปหาเด็กน้อยซูหลิงตอนนี้ยืนรออยู่กับพี่ชาย

"พี่เจาเจ็บมากไหมคะ"  เสียงถามของเด็กน้อยสั่นเพราะคงจะตกใจมากกับเหตุการณ์ในตอนนั้น

"พี่ไม่เจ็บมากแล้วล่ะขอโทษด้วยนะทำให้ซูหลิงเห็นเรื่องไม่ดีในครอบครัวพี่สาวแบบนี้"  เธอจับมือเด็กน้อยแล้วลูบหลังมือเล็กปลอบโยนเบาๆ

"ค่ะขอเพียงพี่เจาปลอดภัยหนูก็ดีใจแล้วค่ะ"  เธอจึงยิ้มให้เด็กน้อยยืนข้างพี่ชายตัวคนตัวโตที่มองหน้าเธอนิ่งๆในตอนนี้

"พี่มียาติดมาด้วยทารอยนิ้วมือด้วยนะให้แม่ทาให้ก็ได้นะจะได้ไม่แก้มบวม"

ซงเฟยหลงยื่นตลับยาให้เธอ   

"ขอบคุณค่ะพี่เฟยหลงพวกเรากลับกันเถอะค่ะแม่ซูหลิง แล้วฉันจะคืนตลับยาให้พี่นะคะ"

"อืมไม่ต้องรีบคืนพี่หรอกทาให้หายดีก่อนแต่อย่าหาทำอีกนะแบบนั้น ถึงมันจะคุ้มพี่ก็ไม่อยากเห็นเธอเจ็บตัว"

 เพราะเธอเดินออกมาคุยกับชายหนุ่มห่างจากแม่กับน้องสาวเขาที่ยืนจับมือกับแม่เตรียมตัวกลับบ้านไปด้วยกันสามสาวต่างวัย

เธอมองเขาด้วยความตกใจเล็กน้อยก่อนจะหันหลังเดินกลับมาหาแม่แล้วเดินนำหน้าก่อนเลย นี้เขาตอบเหมือนรู้เลยว่าเราทำอะไรไม่ธรรมดาจริงๆเพื่อนพี่ชายพูดเหมือนจะห่วงเราเลยนะอุ๊ยอายนะเธอพูดคนเดียวเบาๆ

"อันเอ๋อร์ลูกเป็นอะไรมากหรือเปล่าถึงพูดคนเดียว" เสียงแม่ร้องถามเธอหันกลับมาหัวเราะให้แม่กับเด็กน้อยตอนนี้เดินตามหลังมาติดๆ

"วันนี้เราขึ้นเขากันเลยค่ะแม่แวะเข้าไปบ้านเราก่อนแล้วออกด้านหลังเลยนะคะ"

เธอหันมากอดแขนแม่อีกข้างเดินไปพร้อมกันสามคนซงเฟยหลงหันไปมองสามสาวต่างวัยเดินไปด้วยกันเขายกยิ้มมุมปากกับท่าทางของเจาเย่วอัน กับคำพูดของเขาบอกเธอดูตลกดีก่อนจะหันมาเมื่อเพื่อนสะกิด

"ไม่ต้องเป็นห่วงน้องสาวนายหรอกให้อยู่กับน้องเล็กนั้นล่ะดีแล้วเดี๋ยวก็พากันขึ้นเขาไปเก็บของป่าอีกแน่นอนฉันว่า"  เจาเย่หลงบอกเพื่อน

"อืมฉันเข้าใจแล้วน้องสาวฉันเหมือนว่าจะชอบน้องสาวของนายมากนะคุยจ้อเลยเมื่อวานพอได้ขึ้นเขาไปหาผักป่าด้วยกันวันนี้ถึงกับชวนฉันแต่เช้ามืดเลยกลัวจะไม่ทันพี่สาวเจา" เขาหัวเราะเบาๆกับตอนเช้าที่บ้านหลังเล็กของเขาเอง

"อือนายไม่ต้องตกใจไปนะเมื่อวานน้องสาวฟื้นมาจากการไม่สบายเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยแถมไม่กลัวใครด้วยนะ แต่ฉันดีใจมากถ้าเธอจะเป็นแบบนี้ตลอดไปเพราะหากว่าวันไหนเธอโดนลูกๆของลุงมารังแกจะได้ปกป้องตัวเองได้ไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปยังไงล่ะ"

"อืมฉันดีใจด้วยถึงคิวพวกเราแล้วไปลงชื่อกันเถอะ" สองหนุ่มคุยกันเพราะอยู่หลังสุดต่อแถวจากคนอื่น