บทที่ 9

สามสาวต่างวัยเดินกลับบ้านไปด้วยกันแต่แวะเข้าบ้านครอบครัวเจาก่อนจะเดินทะลุออกด้านหลังไป เจาเย่วอันเอาถุงเสื้อผ้าให้กับเด็กน้อยเพราะเธอถูกชะตากับเธอมาก

"ซูหลิงจ๊ะพี่มีเสื้อผ้าให้หนูใส่หมวกกับเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวกันยุงเดี๋ยวก่อนนะพี่สาวทายากันยุงให้"

เจาเย่วอันให้เสื้อใหม่หมวกใหม่ให้ซูหลิงเรียบร้อย รวมถึงขนมใส่ห่อผ้าแยกให้ห่อใหญ่กลับไปกินที่บ้าน จึงบอกให้เด็กสาวเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องของเธอ

"แม่คะแวะบ้านของซูหลิงก่อนนำของฝากไปเก็บไว้ก่อนแล้วเราค่อยขึ้นเขากัน ต้องเดินผ่านหลังบ้านน้องอยู่แล้วนี้คะ"

"อืมแม่ว่าก็ดีเหมือนกัน"

"ที่จริงหนูก็อยากให้ให้น้องสาวทุกอย่างนะคะ แต่เกรงว่าพี่ชายของน้องจะสงสัยเอาเพราะเรายังต้องยืมเงินค่ายาจากพี่ชายของน้องสาวอยู่ ไหนเลยหนูจะกล้าแบ่งอาหารหรือข้าวสารไปให้บ้านน้องสาวซูหลิงได้ละคะ เอาไว้หาเงินใช้หนี้ครบก่อนอย่างอื่นค่อยให้พี่ใหญ่จัดการ อีกอย่างถึงแม้ว่าในบ้านจะมีของกินกับเงินของหนูตอนนี้ยังไม่กล้าจะนำออกมาใช้หนี้พี่เฟยหลง รอให้พ่อได้รับเงินเดืนแรกก่อนจะดีกว่าค่ะ เดี๋ยวชาวบ้านจะสงสัยมากกว่านี้ เราต้องหารายได้อีกทางแต่ตอนนี้ยังค้าขายแบบเสรีไม่ได้นอกจากแอบไปขายในตลาดมืดเท่านั้นค่ะแม่"

"ไม่เป็นหรอกลูกรอเงินเดือนของพ่อออกนั้นแหละดีที่สุดตอนนี้เรามีทุกอย่างแล้ว แม่ว่าค่อยเป็นค่อยไปดีแล้วเงินพ่อออกเรานำเงินมาคือซงเฟยหลงกัน" แว่วเสียงซูหลิงออกมาหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้า

"ขอบคุณค่ะพี่สาวเจาสำหรับเสื้อกับหมวกหนูดีใจมากใส่พอดีเลยค่ะพี่สาว" เด็กน้อยร้องให้ออกมาด้วยความดีใจเพราะมีเสื้อผ้าชุดใหม่ใส่  

"แต่หนูกลัวว่ามันใส่เปื้อนค่ะ " เด็กน้อยตอบด้วยความไร้เดียงสา

"เด็กดีต่อไปนี้พี่สาวเองจะมีชีวิตดีขึ้นยิ่งๆไปมีอะไรพี่สาวย่อมต้องแบ่งปันน้องซูหลิงอยู่แล้ว วันนี้พี่โชคดีค้นเจอเสื้อผ้าของคุณตาคุณยายเก็บเอาไว้ให้แม่ของพี่ เพราะพวกเราไม่รู้ว่ามันซ่อนอยู่ตรงไหนของบ้านทำให้ได้เจอเสื้อผ้าของเด็กน้อยอายุเท่ากับซูหลิงคง จะเป็นคุณยายเตรียมเอาไว้ให้พี่นั้นเองรับรองว่าพี่ได้มาแบบบริสุทธิ์แน่นอนจ้า แถมมีของทุกคนในบ้านพี่ด้วยนะ"

"เหรอคะขอบคุณพี่เจากับคุณป้ามากเลยค่ะมอบเสื้อผ้าให้หนูหลายชุดเลย"

เธอยิ้มด้วยความดีใจกับของขวัญจากพี่สาวคนสวยและเธอยังชอบพี่เจามากๆด้วย

"ไม่เป็นไรจ๊ะพี่เต็มใจให้น้องซูหลิงใกล้จะถึงทางเข้าหลังบ้านหนูแล้วไปพี่จะพาเอาถุงผ้าไปเก็บก่อนแล้วขึ้นเขากันนะ"

บ้านดินหลังไม่เล็กไม่ใหญ่ของสองพี่น้องตระกูลซงของพ่อแม่พวกเขา  หลังญาติพี่น้องตัดขาดเพราะยากจนหลังจากพ่อแม่ตายจากไปเพราะเจ็บป่วย จนทำให้เงินในบ้านหมดไปกับค่ายาทิ้งลูกสองคนกับชะตาให้สู้ต่อไป

ดีเพราะมีพี่ชายนั้นอดทนขยันทำงานหาเลี้ยงน้องสาวมาคนเดียวหลายปี จนตอนนี้พวกเขานั้นอยู่กันได้ถึงแม้จะไม่ร่ำรวยเหมือนญาติพี่น้องฝั่งพ่อก็ตาม ซึ่งชอบดูถูกสองพี่น้องทั้งที่เมื่อก่อนต่างก็พึ่งพาบิดาของสองพี่น้องตลอด

พอสิ้นพ่อของพวกเขาเจ็บป่วยไข้กับไร้คนทางพ่อเหลียวแลอีกทั้งประกาศตัดญาติพี่น้องทุกทาง ตามคำบอกเล่าของพี่ชายของเธอเอง เพราะสนิทกันมากสองหนุ่มคือตัวติดกัน ขึ้นเขาล่าสัตว์หรือแม้แต่ทำงานทุกอย่างเพื่อให้ได้เงินมาช่วยครอบครัว

บ้านช่องก็สะอาดดีเจาเย่วอันมองสำรวจก่อนจะเดินออกมาเธอไม่ได้เข้าไปในตัวบ้านกับน้องซู เพียงยืนรอด้านนอกตัวบ้านเท่านั้นถือว่าพวกเขาดูแลบ้านได้ดีเลยทีเดียว

"เสร็จแล้วค่ะพี่เจา" ซูหลิงปิดประตูหลังบ้านก่อนจะบอกพี่เจาแล้วเดินตามหลังกันขึ้นเขาไปหาผักป่ากัน

"แม่คะหนูไปเก็บผักป่าฝั่นโน้นมาแล้ววันนี้เราไปอีกฝั่งดีไหมคะค่อยมาจบขากลับที่ป่าไผ่กันค่ะ"

"อือแม่ว่าก็ดีเหมือนกันคงจะมีผักป่าให้พวกเราเก็บเยอะมากมายอย่างแน่นอน"

"พี่เจาวันนี้เราจะต้องโชคดีเหมือนเมื่อวานแน่ๆเลยค่ะ"

เด็กน้อยพูดด้วยรอยยิ้มสดใสเพราะว่าถ้ามีอาหารเธอกับพี่ชายจะต้องดีใจเพราะเด็กน้อยไม่อยากให้พี่ชายเหนื่อยต้องหาอาหารยามเลิกจากงานส่วนรวม ต้องรีบไปหาอาหารมาให้น้องสาวได้กินตลอดเวลาหลายปีจนเธอจำขึ้นใจ ถ้าอะไรหาได้จะได้ช่วยแบ่งเบาพี่ชายของเธอด้วย

"ใช่จ๊ะเราจะโชคดีอย่างแน่นอนและในทุกๆวันด้วยนะพี่ว่า โอ้ะโน้นยังไงล่ะต้นของผักป่าแทงยอดรอให้พวกเราไปกันเก็บแล้วเรารีบไปกันดีกว่าจ๊ะ ซูหลิงเก็บต้นเล็กนี้นะเดี๋ยวพี่สาวจะเก็บต้นสูงเอง "  

 "แม่จะเก็บผักใกล้ๆนี้นะเผื่อจะเจ กระเทียมป่าด้วย"

"ค่ะแม่"  เธอตอบมารดาเสียงพูดคุยเสียงหัวเราะของสองสาวทำให้คนเป็นแม่มองดูลูกสาวเพราะว่านิสัยของลูกเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ เธอยังจำคำทำนายของแม่เฒ่าท้ายหมู่บ้านได้ว่าเมื่อสิบปีก่อนว่าเธอจะได้ลูกสาวอีกคนกลับมาตอนนี้ดวงจิตของพวกเขาแยกกันอยู่ คนนี้จึงไม่ค่อยแข็งแรงหากวันไหนนิสัยของลูกเปลี่ยนไปนั้นคือเขาได้กลับมารวมกันแล้วต่อจากนั้นลูกสาวคนนี้จะพาเธอร่ำรวย ไม่ว่าอะไรเธอจะมั่งมีจนผู้คนอิจฉาเลยคอยดูสิตอนเด็กคนนี้อายุสิบเจ็ดปีกว่า

ขอบใจมากนะลูกหนูเลือกกลับมาหาครอบครัวแม่รู้แล้วกับการเปลี่ยนนิสัยของลูกทำให้ครอบครัวของเราดีขึ้นเพียงชั่วข้ามคืนจะไม่เชื่อก็เห็นมากับตามิติวิเศษของลูกสาวมาแล้ว แถมยังนอนพักมาตลอดทั้งคืนพร้อมกันทุกคนในครอบครัวข้าวของในมิติของลูกสาวกินใช้ทั้งชีวิตก็ไม่มีวันหมด แต่สิ่งของนั้นต้องนำมากินได้ในครัวเรือนไม่สามารถนำออกมาโจ่งแจ้งได้เพราะค้าขายยังไม่ได้ ทุกอย่างคือรอให้ประเทศเปิดการค้าขายอย่างเสรีในไม่ช้าทุกครอบครัวจะมีที่ดินเป็นของตัวเองกันทุกคน

 

ช่วยกันเก็บผักป่าจนพอแล้วจึงเดินหาเห็ดได้มาหลายอย่างทุกอย่างห่อใส่ใบตองอย่างดีเพื่อความสะดวกต่อการเก็บใส่ตระกร้าไม่ให้เสียหาย

"แม่คะเราพักทานมื้อเที่ยงก่อนเถอะค่ะนี้ได้เห็ดกับผักเยอะมากพอแล้ว"

"ซูหลิงมานั่งพักก่อนเร็วล้างมือก่อนจะได้ทานข้าวกัน" 

เจาเย่วอันตักน้ำมาจากแม่น้ำด้วยตอนไปใส่ที่ดักปลา ก่อนจะมาขึ้นเขา

"แม่คะหนูวางกับดักไก่ป่าเอาไว้อีกฝั่งตอนเราจะแยกมาทางนี้ไม่ไกล เก็บผักกับเห็ดเราค่อยเดินไปดูก่อนจะกลับบ้านพรุ่งนี้ค่อยขึ้นมาอีกทีแล้วย้ายที่ใส่ไปอีกฝั่งหนูว่าตอนกลางคืนกับกลางวันแม่ว่าตอนไหนสัตว์จะติดกับดักดีกว่ากันคะ"

"แม่ก็เห็นพี่ชายหรือพ่อของลูกขึ้นมาใส่ไว้ตอนหลังเลิกงานถ้าไม่ได้ทำงานจะเห็นขึ้นมายิงไก่ป่ากระต่ายป่าแต่สัตว์ใหญ่นั้นยากเหมือนกันนะถ้าไม่เก่งจริงล่าไม่ได้ง่ายๆหรอกถ้าฝือมือไม่ถึง แม่ว่าเราต้องลุ้นกันแล้วล่ะอันเอ๋อร์"