บทที่ 7

"โน้นยังไงล่ะคนลงคะแนนทำงานมาถึงแล้วเข้าแถวห้ามแซงคิวนะ ให้เจาจื่อฟานเก็บสัมภาระของเขาเสร็จก่อนยังไม่ถึงเวลาทำงานเลย"

เสียงชาวบ้านคุยกันดังแว่วให้ได้ยิน  

"หึแล้วจะรอเวลาทำไม่มาถึงก็ทำงานเลยสิไม่ทำก็ลาออกมาให้คนอื่นทำแทนไปสิ"

เสียงยายเฒ่าจางสือผิงพูดขึ้นก่อนใครเขาพอเดินตามหลังมาถึงไล่เรี่ยกัน เจาเย่วอันหันหน้าไปมองญาติของพ่อด้วยความไม่พอใจในทันที  ยายแก่เห็นแก่ตัวมาถึงก็ปากหมาเลยทันทีอะไรพูดแล้วทำให้พ่อเสียใจและอับอายคนอื่นคือนิสัยของยายแก่บ้านใหญ่ ผู้มีความคิดผิดเพี้ยนตรรกะเกลียดตัวกินไข่เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง คือยังอยากได้ของทุกอย่างของบ้านลูกชายคนเล็ก

"ทำไมแกมองหน้าฉันทำไมนังขี้โรคทำงานนิดๆหน่อยก็แกล้งเป็นลมบ้านไม่มีจะกินยังจะหาค่ายาให้แกอีกช่างไร้ประโยชน์เสียจริงตายไปได้ก็ดีจะได้หมดคนหารอาหารหึ"  นางยังหัวเราะอย่างชั่วร้าย

เสียงชาวบ้านส่งเสียงฮือฮากลับคำพูดของยายเฒ่าจางสือผิง  แม้แต่ยุวปัญญาชนเดินมาถึงก็ได้ยินเสียงด่าหลานสาวให้ชาวบ้านฟังแต่เช้าเลย

"ทำไมแม่พูดแบบนั้นล่ะครับนี้ลูกสาวของผมก็เป็นหลานแม่เหมือนกันนะครับผมไม่แปลกใจเลยว่าทำไมแม่ถึงใจร้ายขนาดนี้ ขนาดผมเองตกเขาขาหักบาดเจ็บปางตายแม่คิดแค่กล้วจะเสียเงิยค่ายาให้ผมรักษาตามมีตามเกิดแถมไล่ออกจากบ้าน ตัดขาดครอบครัวของผมไปแล้วแม่ยังมาแช่งลูกสาวของผมอีก มถามแม่จริงๆเถอะผมใช่ลูกของแม่จริงๆหรือป่าว ทั้งที่ตลอดเวลาหลายปีผมกับลูกทำงานงกๆให้แม่เงินสักหยวนแม่ยังยึดไปหมด ลูกผมไม่สบายทีเพราะอะไรแม่ย่อมรู้อยู่แก่ใจดีอย่าให้ผมต้องพูดออกมาให้คนรู้เลยนะครับ ผมยอมแม่มาตลอดจนลูกเมียผมผอมแห้งเดินแทบจะล้มเพราะอะไรแม่รู้ดีแก่ใจ"

"ใช่จริงด้วยพวกเราก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าแกลำเอียงรักลูกไม่เท่ากันขนาดนี้เพราะอะไรทั้งที่ลูกชายคนโตของแกไม่ได้เรื่องเลยสักอย่าง ทำงานก็งั้นๆจริงไหมพวกเรา"  ป้าข้างบ้านอีกคนจี้ถามคำค้างคาใจของทุกคน

ยายเฒ่าจางสือโกรธมาก  

"มันกงการอะไรของแกให้ต้องถามเรื่องในครอบครัวของพวกข้าด้วยยายฟาง"

"ใช่ค่ะฉันเองก็ข้องใจตลอดเวลาสิบเจ็ดปีใต้ชายคาบ้านตระกลูจางตั้งแต่จำความได้ครอบครัวของเราสี่คนพ่อแม่ลูกทำงานเหมือนทาส แต่กับลูกรักของย่ากับตื่นสายได้กินแต่ของดีๆส่วนพวกเราได้รับเพียงอาหารเหลือกินจากพวกเขาทุกวัน ข้าวต้มแทบจะนับเม็ดได้พ่อต้องขึ้นเขาไปหาผักป่าผลไม้มาให้พวกเรากิน แม้จะล่าสัตว์มาได้แต่ย่านำไปขายหมดเอาเงินเข้ากองกลางอันนี้หนูเข้าใจ แต่ทำไมคนในบ้านจึงไม่ได้รับการกินอยู่เท่าเทียมกันทั้งที่มันหมดยุคกดขี่ข่มเหงกันไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ จนเมื่อหกเดือนพ่อตกเขาขาหัก แต่สิ่งที่ครอบครัวของเราได้รับคือโดนไล่ตัดขาดออกจากบ้านใหญ่ให้อาหารมานิดหนอยซึ่งไม่รู้ว่าจะถึงตอนแบ่งอาหารจากส่วนกลางหรือเปล่า แต่ยังมีการย้ำว่าต้องส่งอาหารให้บ้านใหญ่เพื่อกตัญญูต่อแม่ผู้ไม่เคยเห็นแก่ลูกชายคนนี้เลยไม่ว่าจะเป็นหรือตาย คือด่าเอาไว้ก่อนแต่อ้างกันเสียจริงกับบุญคุณทั้งๆพ่อนั้นไม่ได้ทำงานมาตั้งห้าเดือนแล้วมีเพียงเราสามคนแม่ลูกทำงานหนัก ไม่ช่วยเหลือแต่คอยซ้ำเติมคนเป็นลูกไม่ว่าจะทำอะไรจะแย่งไปทุกอย่าง แม้แต่ตำแหน่งงานของพ่อซึ่งได้มายังบังคับให้พ่อสละให้ลุงทั้งๆย่าก็รู้พ่อของหนูยืนทำงานไม่ได้   คนแบบนี้สมควรแกการกตัญญูไหมคะหนูไม่เถียงเรื่องการเลี้ยงดูพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด แต่ทำไมแม่ถึงรักลูกได้ลำเอียงจนไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีไม่ว่าบ้านใหญ่จะทำผิดแต่ต้องถูก เพราะมีย่าที่ลำเอียงรักลูกหลานไม่เท่ากัน หนูพูดมาทั้งหมดนี้เมื่อวานคือหนูเป็นลมหมดสติไปฟื้นที่บ้าน มีเพียงแม่เช็ดตัวให้กับยาของลุงหมอเท้าเปล่าท่านสงสารให้ไปกิน มันทำให้หนูสำนึกได้ว่าอย่าให้ค่ากับคนที่ไม่เห็นคุณค่าคนในครอบครัวของเราเลย มาถึงก็แช่งให้หนูตายๆแต่คนสมควรตายคือย่าแก่ๆปากหมาๆเน่าๆพ้นแต่คำหยาบคายออกมาให้คนอื่นเสียใจต่างหากล่ะ"

เสียงชาวบ้านส่งเสียงฮึอฮาอีกครั้งกับการด่าสวนกลับของหลานสาวขี้โรคผู้ไม่เคยมีปากเสียงเถียงใครเลยสักคน ตั้งแต่เธอโตมาคงเพราะโดนกดดันมากไปหรือเปล่าเสียงชาวบ้านคุยกันแตกไปสองส่วน

"แก่นังเด็กเปรตกล้าด่าว่าฉันทุกคนเห็นไหมว่าฉันเลี้ยงดูครอบครัวหมาป่าตาขาวมันด่ายายแก่อย่างฉัน"

นางเอามือตุบอกนั่งลงนอนกลิ้งไปมาเหมือนโดนทำร้าย

เจาเย่วอันหาใส่ใจกับท่าทางของยายแก่ปากมากไม่ มีแม่ของเธอตกใจกับการด่าคืนของลูกสาว ส่วนพ่อยังยืนอึ้งยังไม่หายตกใจดีรวมถึงทุกคนด้วย มีเพียงเด็กน้อยอย่างซูหลิงที่ยืนยิ้มข้างๆพี่สาวเจาไอดอลของเธอพี่สาวสุดยอดด่าเก่งสุดๆ

"จะแสดงละครลิงให้ใครดูตอนนี้สวมบทคนถูกรังแกอย่างนั้นเหรอคะคุณย่า ก่อนหน้านี้ยังด่าพ่อกับพวกเราแทบไม่เหลือซากเลยนี้แสดงให้ใครสงสารเหรอคะช่างน่าสมเพชยิ่งนักทำคนอื่นได้ พอโดนว่าคืนแล้วรับไม่ได้"

ก่อนที่เจาเย่วอันจะก้มลงไปกระซิบข้างหูยายแก่ใกล้ๆ

"รีบตายเร็วๆนะคะคุณย่าที่รัก"  ให้ได้ยินกันสองคนเพราะเสียงคนคุยกันดังมากทุกคนจึงไม่ได้ยินเธอพูดอะไรกับย่ามหาภัย

"แก "

 เพี๊ย !!   เสียงฝ่ามือของย่าตบเจาเย่วอันแต่เธอผละออกทันเพราะตั้งใจจนไม่โดนตบเต็มฝ่ามือแล้วเธอจงใจหงายหลังล้มลงพร้อมกับร้องไห้เสียงดังเช่นเดียวกัน

"ฮือหนูแค่จะประคองย่าลุกขึ้นเท่านั้นทำไมต้องตบหนูด้วยย่าใจร้ายที่สุดในโลกเลย"  เจาเย่วอันร้องไห้ออกมาเสียงดัง

"แม่ตบลูกสาวผมทำไม"  เจาจื่อฟานถามมารดาน้ำเสียงสั่นเพราะเขาทำอะไรไม่ได้ตลอดมาแม่ลงมือทุบตีลูกสาวเขายามไม่พอใจมาตลอด

"อันเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้างลูกคุณคะ!วันนี้ฉันหมดความอดทนกับแม่ของคุณแล้วเพราะข้อสัญญาบ้าๆตอนพี่ทำกับแม่พี่เอาไว้ว่าจะยอมแม่ทุกอย่างถ้าได้แต่งงานกับฉัน ตลอดเวลายี่สิบปีจนลูกชายเราโตพวกเราเป็นวัวเป็นควายให้พวกเขามามากพอแล้ว นับตั้งแต่วันนี้เราจะไม่ส่งอาหารให้บ้านพ่อแม่ของพี่อีกต่อไปฉันกับลูกขอตัดขาดจากตระกลูจางทุกทาง"

แม่พูดออกมาเสียงดังให้ชาวบ้านได้ยินกันทุกคน

"น้องเล็กเจ็บมากไหม ผมก็จะทำตามแม่พูดทุกอย่างครับพวกเรายอมมามากพอแล้ว"

"พ่อขอโทษนะลูกเพราะพ่ออ่อนแอจึงทำให้ลูกโดนทำร้ายมาตลอดยี่สิบปี"

เสียงพ่อสั่นน้ำตาคลอกอดลูกเมียเอาไว้ชาวบ้านทุกคนมองด้วยความสะเทือนใจ

"โอ้ะเกิดมาอายุปูนนี้ฉันพึ่งจะเห็นยายเฒ่าจางสือทำร้ายครอบครัวลูกชายคนเล็กแบบไม่อายฟ้าดินแล้วยังอ้างความกัญญูอยากได้แต่ของลูก แต่ตัวเองกับทำร้ายลูกทุกทางพวกแกดูเอาไว้เป็นตัวอย่างละในหมู่บ้านเรามีให้เห็นแล้วว่าอย่าหาทำแบบนี้กับลูกหลานๆของตัวเองเด็ดขาด"  เสียงยายเฒ่าฟางพูดขึ้นมาบ้างให้ชาวบ้านดูเป็นเยี่ยงอย่าง