บทที่ 5

"แต่เหนือสิ่งใดพ่อแม่พี่ใหญ่คะลูกได้รับพรวิเศษมีมิติติดตัวลูกมา ด้านในมีข้าวของมากมายนำออกมากินมาใช้ไม่มีวันหมดเพราะของที่หนูนำออกมามันมีของมาทดแทนไว้"

"มันจะเป็นไปได้อย่างไรลูกแล้วมีสิ่งแลกเปลี่ยนอะไรไหมกับเรื่องพรวิเศษของลูก"  มารดาเธอถามลูกด้วยความตกใจกับเรื่องราวบอกเล่าของลูกสาว

"ไม่ค่ะแม่ท่านบอกว่าทุกอย่างเป็นของลูกทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงข้าวหุงในวันนี้หนูเอาออกมาจากในมิติของหนูค่ะ แต่หนูไม่รู้ว่าจะพาพ่อแม่กับพี่ใหญ่เข้าไปได้หรือเปล่านะคะแต่จะลองพาทุกคนเข้าไปค่ะ"

"มันจะไม่เกิดอะไรใช่น้องเล็กเหรอถ้าจะพาพวกเราเข้าไปในมิติของน้อง"

"ไม่ลองก็ไม่รู้สิคะพี่ใหญ่เพราะหนูลองเข้าไปสำรวจมาแล้วเมื่อตอนกลางวันหนูพึ่งจะรู้ว่าตอนเข้าไปในครัวเห็นถังข้าวของเรามีนิดเดียว ลูกเลยคิดในใจว่าอยากได้ข้าวมาให้ครอบครัวกิน ถุงข้าวก็มากองตรงหน้าหนูตกใจมากตอนแรกจึงคิดถึงความฝันในตอนเช้าค่ะ"

เจาเย่วอันโกหกทุกคนเพื่อเอาตัวรอดอย่าให้หนูบาปนะคะมันจำเป็นต้องโกหก

"พ่อคะแม่คะพี่ใหญ่ดูนะขอข้าวสารหนึ่งถุง" เจาเย่วอันคิดในใจข้าวกองมาวางด้านหน้าทำให้สามพ่อแม่ลูกพากันตกใจกับสิ่งที่เห็นจะบอกว่าจะไม่เชื่อแต่มันก็มีหลักฐานออกมาจากอากาศ

"ข้าวจริงๆด้วยครับพ่อแม่"  ชายหนุ่มยกข้าวขึ้นมาดูใส่ถุงอย่างดีน่าจะหนักห้ากิโลกรัมได้

"เรื่องนี้ต้องเก็บเป็นความลับนะถ้าคนอื่นรู้จะมาเอาน้องไปเผาหาว่าเป็นผีปีศาจยิ่งพวกทหารแดงนั้นห้ามเชื่อเรื่องเทพเจ้าเข้าทรง"

เสียงพ่อบอกทุกคนทันทีกับการกวาดล้างของทหารแดง

"ครับพ่อเรื่องนี้จะเป็นความลับไปตลอดชีวิตผม"

"แม่เองก็ด้วยเรื่องของลูกแม่จะปิดเป็นความลับไปจนวันตายเหมือนกัน"

"ขอบคุณพ่อแม่พี่ใหญ่มากค่ะหนูจะลองพาทุกคนเข้าไปในมิติของหนูดูนะคะ ขอมือทุกคนแล้วหลับตาค่ะ"

เจาเย่วอันอธิฐานเข้ามิติให้คนในครอบครัวเข้ามิติของตัวเอง

พรึ่บ

!!!

เธอลองลืมตามองรอบๆตัวก่อนว่าเข้ามาในมิติได้จริงๆหรือเปล่าโอ้!แม่เจ้าเข้ามาได้จริงๆด้วย

"พ่อคะแม่คะพี่ใหญ่ลืมตาได้แล้วค่ะหนูพาทุกคนเข้ามาได้จริงๆด้วย"  เธอบอกทุกคนด้วยความตื่นเต้น

สามพ่อแม่ลูกลืมตาตามเสียงร้องบอกของลูกสาวพอลืมตาขึ้นต้องตกตะลึงกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า

"นี้มันคือเรื่องจริงใช่ไหมพ่อช่วยหยิกผมหน่อยครับ" เขาบอกบิดาเหมือนละเมอกับสิ่งที่เห็น

"โอ๊ยมันเจ็บจริงๆด้วยครับพ่อผมไม่ได้ฝันไป"

"น้องเล็กคือเรื่องจริงก็บอกแล้วว่ามันคือเรื่องจริงต่อจากนี้ทุกคนไม่ต้องกลัวจะอดอยากอีกต่อไปแล้วนะคะเห็นไหมว่าด้านในนี้ปลูกอะไรเอาไว้บ้างมีบ้านให้พักด้วยนะคะพ่อแม่พี่ใหญ่  ไปค่ะหนูจะพาขึ้นไปบนบ้าน"

ด้านบนเป็นไม้ด้านล่างปล่อยโล่งมีห้องครัวห้องน้ำใต้ถุนไม่ได้สูงมากคือทุกอย่างตกแต่งแบบลงตัว

"อืมบ้านสวยมากเลยลมพัดเย็นสบายมีห้องครัวห้องน้ำครบ" พ่อพูดพลางมองไปรอบๆ

"นั่งก่อนค่ะหนูจะหาอะไรมาให้กิน"

เธอไปหยิบผลไม้ในตู้ออกมาใส่จานให้ทุกคนได้กินมีนมให้คนละกล่องก่อนนอน

"คืนนี้เรานอนกันในมิตินะคะพ่อแม่พี่ใหญ่"

หลังจากอิ่มจากผลไม่แล้วเจาเย่วอันพาทุกคนไปเดินดูโคกหนองนาโมเดลด้วยความสุขว่าอาหารของทุกคนจะมีกินไม่ลำบากอีกต่อไป

"แม่ดีใจมากต่อไปพวกเราจะไม่ต้องอดอยากกับหน้าหนาวกำลังจะมาถึงในไม่ช้าแล้ว อันเอ๋อร์จะต้องทำอะไรบ้างในนี้ล่ะลูกพ่อแม่กับพี่ชายของลูกจะได้เข้ามาช่วยให้งานเสร็จเร็วขึ้น"

"อีกหนึ่งอาทิตย์เราจะเกี่ยวข้าวแล้วปลูกใหม่ค่ะแม่แต่คงจะไม่ได้ทำเองเพียงแค่บอกเก็บของทุกอย่างจะเข้าไปอยู่ในโกดังให้แล้ว แต่แม่อาจจะได้ดองผักเองเก็บไว้กินไว้ขายค่ะดูสิคะมีตั้งหลายอย่างให้พ่อแม่พี่ใหญ่ช่วยทำ"

"หนูอยากให้พ่อหายดีในเร็ววันลองทานยาในตู้ยาของหนูก่อนว่าจะได้ผลไหม แล้วถ้ามันได้ผลดีเราจะพากันทำเหมือนเข้าเมืองไปรักษาตัวในโรงพยาบาลกันแต่พ่ออดทนหน่อยนะคะหนูคิดว่าพ่อจะต้องกับมาเดินได้เหมือนเดิม แล้วไม่ต้องมีไม้คอยค้ำอีกต่อไปค่ะ"   เธอบอกพ่อด้วยรอยยิ้ม

"อืมขอบใจลูกมานะต่อไปพ่อจะรักษาตัวเองกินยาของลูกจะได้หายกลับมาช่วยแม่ทำงานช่วยลูกทั้งสองคนอีกแรงจะได้เสร็จเร็วๆ"

ทุกคนจึงยิ้มให้กันพอได้เห็นสิ่งของจากลูกสาวได้รับมาจากท่านยมทูต

 

ตัดมาทางสองพี่น้องบ้านซงพี่ชายถามน้องสาวว่าไปได้อาหารมาจากไหนหลายอย่าง

"ซูหลิงน้องขึ้นเขาคนเดียวอีกแล้วเหรอพี่บอกแล้วว่ามันอันตรายมากอย่างไรล่ะทำไมน้องดื้ออย่างนี้"

"พี่ชายหนูไม่ได้ไปคนเดียวค่ะหนูว่าจะไปแค่ตีนเขาแต่พอดีว่าไปเจอพี่สาวเจาเย่วอันจะขึ้นเขาพอดีพี่เจาเลยชวนหนูไปเก็บผักป่าด้วยเพราะพี่สาวเคยไปเก็บกับแม่จึงรู้ว่ามีผักป่าให้เก็บ ไม่ได้ขึ้นไปสูงมากนะคะแค่ป่าไผ่นี้หนูแกงหน่อไม้สูตรพี่เจาให้มาเลยนะคะ อร่อยไหมพี่ใหญ่ แล้วพี่เจาโชคดีได้ไข่ไก่ป่าจึงแบ่งให้หนูมาตั้งสิบฟองหนูเกรงใจบอกไม่รับ แต่พี่ไม่ยอมยัดใส่ตระกร้าให้หนูของทุกอย่างพี่เจาห่อให้ แบ่งให้มาทั้งหมดนี้เลยค่ะพี่ชาย"

"พี่เห็นว่าน้องสาวของเจาเฟยหลงไม่สบายจนเป็นลมไปกลางแจ้งเมื่อวานทำไมถึงขึ้นเขาไปหาผักป่าได้ละ" ชายหนุ่มถามน้องสาวกับไปด้วยความสงสัย

"พี่สาวบอกหายดีแล้วค่ะพอทำงานบ้านเสร็จจึงออกมาจากบ้านขึ้นเขา มาเจอหนูพอดีพวกเราจึงไปด้วยกันวันพรุ่งนี้เราจะไปตัดหญ้าให้หมูแล้วจึงจะไปหาหน่อไม้มานึ่งมาดองเอาไว้กินหน้าหนาวด้วยนะคะ พี่เจาบอกว่าจะให้พี่ชายของพี่เจาทำกับดักไก่ให้และทำที่ดักปลาให้ พี่เจานัดกับหนูวันพรุ่งนี้ค่ะพี่ใหญ่ พี่เจาใจดีมากนะคะพี่ใหญ่ไปสู่ขอมาเป็นพี่สะใภ้ให้หนูได้ไหมคะ"

"น้องอย่าไปพูดแบบนี้ต่อหน้าพี่เจาเย่วอันนะเธอจะโกรธเอาได้จะมีใครมารักคนจนๆอย่างพวกเราละถึงพี่จะเป็นเพื่อนกับพี่ชายของเธอก็ตาม แต่พี่ก็ยังไม่กล้าจีบหรอกเพราะเขาเองต่างก็ลำบากด้วยกันมา ครอบครัวพี่เจาพึ่งจะแยกจากบ้านใหญ่ออกมา อีกทั้งพ่อของเธอได้รับบาดเจ็บแต่ตอนนี้ได้ทำงานร่วมกับหัวหมู่บ้านพี่ก็ดีใจกับครอบครัวเจาแล้ว ต่อไปจะได้ไม่ลำบากเหมือนอยู่บ้านใหญ่อีกต่อไปเหมือนพวกเราโดนญาติๆรังเกียจมันไม่ต่างกันหรอกน้องเล็ก อืมแกงหน่อไม้นี้อร่อยมากนะ" เขาซดน้ำร้อนๆจนหมดถ้วย

"ถ้าอร่อยพรุ่งนี้หนูจะแกงให้ทานใหม่นะคะพี่เจาใจดีมากหนูเสียดายอยากได้มาเป็นพี่สะใภ้หนูจะไม่พูดต่อหน้าพี่หรอกค่ะ แต่บอกเพียงพี่ใหญ่ให้จีบมาเป็นพี่สะใภ้ให้หนูก็พออิอิ"  อืมเด็กคนนี้ซนเสียจริง