บทนำ 2/4

ยายเฒ่าผู้หนึ่งที่เพิ่งจับจูงหลานตัวน้อยออกมาร่วมดูชมขบวนเจ้าสาวซึ่งมีถึงสองเกี้ยวแสนจะยิ่งใหญ่ถามขึ้น เพราะเกี้ยวหลังโตที่นำหน้าอันงดงามนั้นดูจะสูงศักดิ์มิใช่น้อย  

“ข้าได้ฟังมาว่าเป็นธิดาพระองค์หนึ่งในจวินกั๋วกงแห่งต้านโจว ซึ่งมีชายแดนติดกับเผ่าซีเป่ย แต่ไม่ทราบได้ว่าเป็นลำดับที่เท่าใด เห็นมีข่าวลือหนาหูว่าสมรสคราวนี้เป็นพระประสงค์ขององค์ไทเฮาเลยทีเดียวว่าเช่นไรพระชายาเอกนั้นจะต้องเป็นท่านหญิงน้อยแห่งต้านโจวนางนั้นจะผิดไปมิได้เลยทีเดียว”  

เมื่อได้มีผู้หนึ่งเปิดปากสอบถาม ย่อมมีอีกผู้คอยโต้ตอบคืน ซึ่งก็มิอาจทราบได้ว่าพวกท่านป้าและท่านยายทั้งหลายเหล่านี้พวกเขานั้นช่างคิดไปหาความจริงจากที่ใดมาตอบโต้กันประหนึ่งว่าไปแอบซ่อนกายสืบความเคลื่อนไหวภายในตำหนักชินหวาง และตำหนักไทเฮาด้วยตนเองอย่างไรอย่างนั้น  

"ข้ายังได้ฟังมาอีกว่าท่านหญิงน้อยพระองค์นี้นางมีวัยเพียงหกขวบปีเท่านั้น ยังมิทันใกล้วัยปักปิ่นเช่นสตรีชาวจงหยวนที่พร้อมตบแต่งออกเรือนแม้แต่น้อย"  

พอขบวนเกี้ยวเจ้าสาวทั้งสองนางเพิ่งผ่านเลยไปยิ่งไกล วงสนทนาของเหล่าหญิงชราผู้ว่างงานทั้งหลายกลับยิ่งขยายกว้างอย่างไม่กลัวตายที่บังอาจซุบซิบนินทาเหล่าเชื้อพระวงศ์กันเสียเลย ก็เพียงพวกเขานั้นต่างได้ฟังว่าเจ้าสาวผู้ที่พวกเขาคาดว่าเป็นผู้มากวาสนากลับมีวัยเพียงหกขวบปี ล้วนพากันตาโตเท่าไข่เป็ดกันทั่วหน้า เร่งขยับกายมาล้อมวงเพิ่มอย่างกับพบเจอสิ่งมหัศจรรย์พันลึกบังเกิดขึ้นมากลางเมืองเลยทีเดียว  

"จะใช่องค์ประกันหรือไม่ข้านั้นมิแจ้งใจ แต่ที่ได้ยินได้ฟังมานั้นเหตุล้วนมาจากองค์ไทเฮาทั้งสิ้น พวกเรามีผู้ใดบ้างมิแจ้งแก่ใจว่าองค์ไทเฮานั้นทรงชมชอบศาสตร์แห่งการทำนายของเหล่านักบวชนักพรตทั้งหลาย"  

เสียงวิจารณ์พลันขยายเป็นวงกว้างดังท้องน้ำถูกก้อนศิลายักษ์ตกกระแทกก็มิปาน  

"ใช่...ข้านั้นก็ได้ฟังมาว่าเมื่อหลายเดือนก่อนนั้นไทเฮาพระนางเกิดทรงฝันร้าย จึงเรียกหาท่านไต้ซือบนยอดเขาไห่ซานมาทำนายความฝันนั้น จากนั้นก็คล้ายจะกล่าวถึงเด็กหญิงที่มีดวงจิตของธิดาเทพโอสถมากำเนิด หากท่านอ๋องสิบแปดทรงได้ตบแต่งเอาคนมีดวงนี้มาเป็นพระชายาเอกนั้น จากคำทำนายว่า...ว่าในวัยของชินหวางครบยี่สิบเก้าพระชันษาอาจมีเคราะห์ใหญ่ก็จะบรรเทาลง หรืออาจถึงขั้นไม่เกิดขึ้น จึงบีบบังคับให้ชินหวางตบแต่งท่านหญิงน้อยนางนี้ให้จงได้"  

วงสนทนายิ่งนานก็ยิ่งขยายใหญ่ แล้วในเวลาไม่นานข่าวที่ว่าชินหวางเฟยมีวัยเพียงหกขวบปีนั้นกระจายไปทั่วทั้งเทียนคงเฉิง ที่สำคัญจากที่นางเป็นเพียงท่านหญิงน้อยในจวินกั๋วกง เชื้อพระวงศ์ชั้นปลายแถว ผู้ถูกควบคุมอำนาจให้เขารั้งอยู่แต่เพียงหัวเมืองติดชายแดนก็กลายเป็นว่านางมีดวงธิดาเทพโอสถ เป็นถึงผู้วิเศษจะมาส่งเสริมให้ราชวงศ์และชาวเมืองเทียนคงเฉิงให้อยู่เย็นเป็นสุขก็ยิ่งวิจิตรพิสดารจากความเป็นจริงไปไกลเกินจะกู่ร้องให้กลับมาเป็นเช่นเดิมคงยากแล้ว  

"อันใดนะ! ...นางเพียงหกขวบปี ไยจึงแปลกประหลาดเช่นนี้ หรือว่าวิวาห์นี้นางคือองค์ประกันแห่งต้านโจวกันเล่า? ท่านหญิงน้อยช่างน่าสงสารเกินไปแล้ว...ไยจึงน่าสงสารถึงเพียงนี้ โถ..."  

ซึ่งย่อมแน่นอนเด็กหญิงเพียงหกหนาวเท่านั้นก็ต้องตบแต่งให้แก่บุรุษวัยสิบเก้าหนาว ผู้ใดได้ฟังมีหรือจะไม่แตกตื่น ก็เจ้าสาวกับผู้เป็นเจ้าบ่าววัยห่างกันราวกับบิดาและบุตรสาวเช่นนั้น มิอาจทราบได้ว่าสตรีสูงศักดิ์เช่นไทเฮาพระนางงมงายจนเสียสติไปแล้วหรือไม่?  

ส่วนเจ้าสาวผู้ถูกกล่าวขานว่ามากวาสนา แต่กลับน่าสงสารอย่างยิ่ง เป็นถึงดวงผู้เป็นธิดาเทพโอสถมากำเนิดนั้นกำลังนั่งขยับเกาซ้ายบ้างขวาบ้าง หนักเข้านางก็ถึงกับถลกตลบเอาชายกระโปรงชุดเจ้าสาวที่งดงามหรูหรา ทว่านางทรมานคันไปทั้งกายแล้ว เด็กน้อยเช่นไรนางก็ยังเป็นเด็กน้อย ต่อให้กว่าหนึ่งเดือนที่ถูกส่งเข้าวังนางจะถูกไทเฮาและแม่นมเข้มงวดเพียงใดแต่ 'เฉียวปิงเซียว' ท่านหญิงน้อยแห่งจวนจวินกั๋วกงนางก็ยังเป็นเด็กน้อยวัยเพียงหกขวบปี ย่อมมีความอดทนต่ำเป็นปกติอยู่นั่นเอง  

“อุ๊ย! ท่านหญิงหก อย่าถลกชายกระโปรงนะเจ้าคะ”  

เสี่ยวเตี๋ย สาวใช้วัยสิบสามหนาวเร่งตลบชายผ้าคืนกลับ ไม่ให้ท่านหญิงตัวน้อยของนางทำขายหน้าตั้งแต่ยังไม่ทันลงจากเกี้ยวเจ้าสาวเช่นนี้ หาไม่หากแม่นมซางเหนียงจือมาพบเห็นนายน้อยของนาง จะต้องถูกเฆี่ยนเอาจนหลังลายเสียเป็นแน่ ก็ต่อให้บัดนี้ท่านหญิงน้อยกำลังจะตบแต่งเป็นชินหวางเฟยน้อยก็จริง ทว่าหากนายน้อยของนางดื้อดึง ไทเฮาทรงกำชับให้แม่นมสาวลงโทษได้เลยมิต้องรายงานนี่นา  

“เสี่ยวเตี๋ยเจ่เจ๊ ท่านช่างใจร้ายเกินไปแล้ว...มันร้อน...มันคัน...เสี่ยวปิงอยากอาบน้ำ”  

ริมฝีปากเล็กคว่ำลงทันใดที่ตนถูกสาวใช้กึ่งพี่เลี้ยงดุเอาอีกแล้ว มิผิดเสี่ยวเตี๋ยเจ่เจ๊นี้นางก็คือสาวใช้กึ่งพี่เลี้ยงให้แก่ท่านหญิงหกในจวินกั๋วกงแซ่เฉียวมาเนิ่นนาน เพราะเจ้าสาวผู้มาจากชายแดนฟากฝั่งเผ่าซีเป่ยนางหาใช่สาวงาม ทว่านางคือเด็กหญิงตัวน้อยวัยเพียงหกหนาวเท่านั้น! นางจะรู้จักว่าสิ่งใดสมควรหรือไม่สมควรทำไปได้เช่นไรกัน นางร้อน นางคัน ย่อมพูดจาจริงใจไร้เดียงสามิมีปั้นแต่ง  

...บิดามันเถอะ! ...