All Chapters of เพลิงเขมราช: Chapter 11 - Chapter 20

รถซีดานของพิยดาขับชนแท่งแบร์ริเออร์ พลิกคว่ำหลายตลบจนหงายท้อง แรงเหวี่ยงทำให้ลำตัวส่วนบนโผล่ออกนอกตัวรถ แต่ขาติดกับคอนโซล แรงกระแทกทำให้ตัวรถยุบลงมาทับกลางร่าง แรกเริ่มหล่อนคิดว่าตัวเองจะรอด แต่แพทย์กลับประเมินว่าไม่สามารถพาหล่อนออกไปได้ พร้อมความจริงที่เป็นพิษร้ายพ่นเข้ามาในใจ กระดูกสันหลังของหล่อนถูกตัดขาด นี่คือสาเหตุที่หล่อนไม่รู้สึกเจ็บ หล่อนเสียเลือดมากแต่เส้นเลือดใหญ่ตรงช่องท้องถูกของหนักทับไว้ เท่ากับว่าถ้ายกมันออกไปหล่อนจะเลือดออกจนตาย แต่ถ้าไม่ทำอะไรเลยหล่อนก็จะตายช้า ๆ ด้วยไร้หนทางจะซ่อมแซมเส้นเลือดนั้น ไม่อยากเชื่อว่ามันจะเร็วปานนี้... พิยดาต่อว่าทีมแพทย์ยกใหญ่ว่าพวกเขาคิดผิด ทั้งโกรธรถบ้าพวกนั้นที่ทั้งไล่กวดและปาดหน้าจนหล่อนต้องลงเอยแบบนี้ หล่อนยินดีให้แพทย์ทำอะไรกับร่างกายหล่อนก็ได้เพื่อต่อลมหายใจ แต่สิ่งที่หล่อนควรได้รับคือใครสักคนที่อยู่เคียงข้างจนวาระสุดท้าย อมายา... หล่อนต้องการลูก... พิยดาร้องไห้ฟูมฟาย หยดน้ำแห่งความอาวรณ์ไหลนองเปียกหมอนหนุนกับผ้า

ไปพบนิกรก็ไม่ต่างจากฆ่าตัวตาย อมายาจึงขอความช่วยเหลือจากชาวี คนที่แม่ไว้ใจว่าจะปกป้องเธอได้หากไม่นับเจตนาของเขา ซึ่งหญิงสาวคิดว่าแม่ดูออก และแม่ก็คงรู้ว่าในเวลานี้ไม่มีใครพึ่งได้กว่านี้อีกแล้วตอนนี้ ชาวีบอกเธอว่าเขากำลังไปพาขาลออกจากเงื้อมมือของปีศาจที่สร้างรอยร้าวระหว่างเธอกับแม่ แต่ไหว้วานคนที่ไว้ใจได้มารับเธอไปอยู่ในที่ปลอดภัย ส่วนคุณย่าเขาจะทำเรื่องย้ายไปที่โรงพยาบาลของเขาขณะเร่งฝีเท้าไปยังจุดนัดหมายก็มีเสียงกรีดร้องของโทรศัพท์ดังขึ้นในกระเป๋า แม้ไม่อยากเสียเวลารับแต่มันกลับดังซ้ำ ๆ จนต้องกดรับเสียให้สิ้นเรื่อง“ค่ะ พี่แชมป์... ออยกำลังไปค่ะ เขามาถึงแล้วเหรอคะ”[เขาจะเลตนิดหน่อย น้องออยรอไหวไหมคะ]เสียงปลายสายฟังดูเป็นกังวล เกรงช้าไปจะไม่ทันการณ์ เขากลัวมันจะมาลักพาตัวน้องไปเหมือนที่มันเคยทำ“ไม่เป็นไรค่ะ ออยจะระวังตัว”ชายหนุ่มจำต้องวางสายเพราะกำลังขับรถ อมายาเก็บมือถือในกระเป๋าพร้อมฝีเท้าที่ช้าลง แต่ก่อนจะได้เงยหน้าขึ้นกลับชนเข้ากับใค

“ฮัลโหลค่ะพี่แชมป์”[น้องออยอยู่ที่ไหนคะ]เสียงปลายสายฟังดูร้อนใจ เพื่อนเขาตามหาเธอทั่วโรงพยาบาลแต่ก็ไม่เจอ กลัวเหลือเกินว่าเขาจะช้าเกินไป“ออยอยู่ข้างนอกค่ะ แต่พี่แชมป์คะ ท่านนิกรไม่ได้อยู่รอเจอพี่แชมป์ใช่ไหมคะ”[น้องออยรู้ได้ยังไง]ใจคนฟังหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขาให้เลขาขอนัดนิกรเป็นการด่วน นิกรยอมรับนัดเป็นดิบดี ขณะเดียวกันก็ให้เพื่อนไปรับอมายามาจากโรงพยาบาลที่คุณย่ารักษาตัว ไม่คิดว่าไอ้แก่เจ้าเล่ห์จะหลอกเขา มันคงรู้ว่าเขาจะคุยเรื่องอะไรเลยชิงไปหาอมายาก่อนแล้วคิดจะมาพูดทีหลังว่า ‘ไม่รู้’ เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับอมายาไปแล้ว... มันเรียกกลับคืนมาไม่ได้มันต้องการให้เป็นอย่างนั้น...นาทีนั้นชาวีคิดไปสะระตะ แต่ฟังจากน้ำเสียงอมายาแล้วเดาได้ว่าเธอยังปลอดภัย“ออยเจอเขามาแล้วค่ะ”ขณะคุยสาย สายตาที่เขมราชจ้องมาก็ทำให้เธออึดอัด อยากลงจากรถก็ถูกมือใหญ่ยื้อเอาไว้จึงได้แต่ด่าทอเขาทางแววตา ส่วนปากก็พูดตอบชาวี

ด้านอมายาก็รู้สึกได้ว่าคู่หมั้นไม่พอใจในตัวเธอแค่ไหน ระหว่างลงลิฟต์ไปด้วยกันไม่มีใครพูดอะไร เธอไม่รู้จะเริ่มตรงไหน ส่วนชาวี... เขายังไม่อยากคุย เพียงแต่มือที่กำรอบข้อมือเธออยู่นั้นบีบแรงทุกขณะ“พี่แชมป์คะ ปล่อยออยก่อนได้ไหมคะ ออยเจ็บ”“เหรอคะ”เขาแค่รับรู้... แค่นั้น แต่ไม่ยอมผ่อนแรง อมายาจึงยั้งขาตัวเองสุดแรงขณะที่เขาลากออกจากลิฟต์ไปยังลานจอดรถสำหรับแขก“อยากอยู่ที่นี่ต่อเหรอคะ?”ชาวีถามเสียงอู้อี้ เพราะแผลที่ปากกับหน้าเริ่มบวม จนตอนนี้ใบหน้าบิดเบี้ยวอมายาใจสั่น อยากร้องไห้ออกมาอีกคำรบเพราะท่าทีแข็งกร้าวของชาวี วันนี้เธอเจอศึกทุกทางยังต้องมารับมือกับความไม่แน่นอนของอารมณ์เขาอีก...ถ้าเขาไม่ฟังเหตุผลกันอยู่แบบนี้ละก็ เธอไม่คิดว่าตัวเองจะไหว...“พี่แชมป์ ออยรู้ว่าพี่ไม่พอใจ แต่ออยอธิบายได้ ถ้าพี่ไม่คิดว่ามันเป็นการแก้ตัว... หรือจะเอาออยไปตรว

อมายาใช้ชีวิตอยู่ในบ้านพักส่วนตัวของชาวีมาหลายสัปดาห์แล้ว อันที่จริงเธอไม่ได้สมัครใจ ถ้าเลือกได้ ไม่สิ... ถ้าปลอดภัย เธอคงไปอยู่ที่ไหนสักที่ที่ไม่มีใครรู้จักตอนนี้ชาวีหาทนายคนใหม่ได้แล้ว ส่วนเรื่องงานแต่งก็คืบหน้าไปกว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ พ่อแม่เขาไม่เข้ามาก้าวก่าย ส่วนเธอมีหน้าที่แค่ลองชุดเจ้าสาว เพราะนายแพทย์หนุ่มไม่ให้ก้าวออกจากบ้านเว้นแต่จะไปเยี่ยมย่า ซึ่งต้องมีเขาไปด้วยที่บ้านนี้มีคนเฝ้าตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง แม้ไม่ใช่นักโทษแต่ก็เหมือนใช่... อมายาแค่ยังไม่ได้ถูกตีตรวนก็เท่านั้นอมายาทั้งเครียดและกดดันที่ต้องอยู่ในสายตาเขาทุกฝีก้าว ในขณะที่ปาหี่ฉากใหญ่ของเขมราชทำให้ชาวีเย็นชาราวกับเจ้าชายน้ำแข็งหลายครั้งเธอนึกสงสัย ที่ชาวีบอกว่ารัก มีความจริงอยู่แค่ไหน จนตอนนี้เธอเพิ่งรู้ว่าน้อยนิด...ที่เขาทำเพื่อเธอมาตลอดอมายาก็ใช่จะมองข้าม เธอรู้สึกได้ว่าสำหรับชาวี เธออยู่ในสถานะพิเศษกว่าคนอื่น แต่ไม่ได้ลึกซึ้งขนาดจะเรียกว่าความรักเพราะหากเธอสัมผัสถ