Lahat ng Kabanata ng ถานเซียนเซียนเกษตรกรข้ามภพ: Kabanata 111 - Kabanata 120

“อืม… เจ้าไม่ต้องรีบ พี่รอได้” ต้วนหยูอดมองคนงามสักหลายครั้งไม่ได้ เขารอจนนางปิดประตูห้องน้ำแล้วจึงเดินไปที่หลังฉากกั้นเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนทันที จากนั้นจึงไปนั่งรอนางเงียบ ๆ ที่เตียง ในหัวของต้วนหยูตอนนี้กำลังคิดว่าเขาจะเริ่มต้นอย่างไรดี เพราะตัวเขาเองนั้นก็ไม่เคยมีประสบการณ์ด้านนี้มาก่อน เพียงแต่ท่านพ่อของเขาหาหนังสือปกขาวมาให้ศึกษาก่อนหน้านี้ไม่กี่วันเท่านั้น ถานเซียนเซียนใช้เวลาอาบน้ำนานถึงสองเค่อ นางเปลี่ยนมาสวมชุดนอนบางเบาที่ปาไช่เตรียมเอาไว้ให้ออกมาพร้อมใบหน้าแดงก่ำอย่างอาย ๆ“มานั่งตรงนี้สิน้องหญิง พี่เช็ดผมให้” ต้วนหยูเห็นปลายผมของนางเปียกจึงอาสาที่จะเช็ดให้นางก่อนจะเริ่มต้นการเข้าหอหลังจากนี้“ขอบคุณท่านพี่” ถานเซียนเซียนเดินไปส่งผ้าขนหนูให้แล้วนั่งหันหลังเพื่อที่เขาจะได้เช็ดผมนางได้อย่างสะดวก หัวใจดวงน้อย ๆ ของถานเซียนเซียนเต้นไม่เป็นส่ำ ความเงียบภายในห้องหอทำเอาทั้งสองแทบจะได้ยินเสียงหัวใจของกันและกันที่เต้นดังรัวอย่างตื่นเต้น ต้วนหยูเช็ดปลายผมอย่างเบามือจนกระทั่งเห็นว่าผมของนางแห้งสนิทดีแล้ว เขาจึงวางผ้าขนหนูเอาไว้ที่โต๊ะข้างเตียง จากนั้นจึงจับร่างบางหันมาหาตนเ

“ได้เจ้าค่ะท่านลุง เช่นนั้นพวกเราขอตัวกลับก่อนนะเจ้าคะ พรุ่งนี้พบกันเจ้าค่ะ” ถานเซียนเซียนบอกลาญาติ ๆ ที่ยืนรอส่งนางกันอยู่พร้อมรอยยิ้ม“ไปเถอะ ๆ พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน” ยี่ซินโบกมือให้หลานสาวรีบกลับไปพักผ่อน เพราะครั้งนี้หลานสาวนางต้องการเดินทางโดยพักให้น้อยที่สุด ยี่ซินจึงกลัวว่าหลานสาวจะเหนื่อยล้ามากจนเกินไป บรรดาคนที่บ้านสวนมองตามหลังรถม้าของถานเซียนเซียนไปด้วยหลากหลายความรู้สึก พวกเขาหลายคนต้องแยกย้ายกันไปเติบโตเสียแล้ว จากนี้บ้านสวนแห่งนี้ก็จะเหลือเพียงคนตระกูลถานแค่ไม่กี่คน ซึ่งพวกเขาเองก็ได้แต่หวังว่าจะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับครอบครัวของพวกเขาอีกหลังผ่านเรื่องราวมามากมาย เมื่อกลับถึงจวน ต้วนหยูส่งบ่าวไปจ้างเกวียนมาให้ถานเซียนเซียนสามคัน เขาเลือกใช้เกวียนเทียมม้าที่ราคาแพงแทนการใช้เกวียนเทียมวัว เพราะต้วนหยูรู้ดีว่าสมุนไพรของฮูหยินเขามีมูลค่าสูงมาก เขาจึงเลือกเปลี่ยนเกวียนให้นางหลังมื้อเช้าวันต่อมา“ท่านพี่ เหตุใดเกวียนที่จ้างมาจึงเทียมม้าเล่าเจ้าคะ” ถานเซียนเซียนเห็นเกวียนตอนที่กำลังจะขึ้นรถม้าไปยังบ้านสวนจึงอดถามไม่ได้“พี่เปลี่ยนให้เจ้าเพราะจะได้ถึงเมืองหลวงเร็วหน่อย เจ้าไม่ช

“เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้วขอรับ โหวฮูหยินไม่ต้องเกรงใจ” ขันทีพูดไปอย่างนั้นแต่ก็ยื่นมือไปรับมาเก็บเอาไว้ในแขนเสื้อพร้อมรอยยิ้มอยู่ดี ไม่นานหลังพูดคุยกัน ขบวนที่มาอ่านราชโองการก็เดินทางกลับเข้าวังไป ที่จ้วงจื่อจึงกลับสู่ความสงบอีกครั้ง บรรดาทาสหลวงและบ่าวทั้งหลายแยกย้ายกันไปทำงานของตนเองต่อทันที พวกเขาไม่กล้าปากมากเรื่องของเจ้านาย“อีกไม่กี่วันก็ถึงงานปีใหม่ในวังแล้วนะ ปีนี้เซียนเซียนก็ต้องเข้าร่วมด้วย พวกท่านเช่นกันนะขอรับ ครอบครัวของท่านหญิงก็ต้องเข้าร่วม” ต้วนเซี่ยนึกได้ถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาทันที ทุกปีพวกเขาจะต้องเข้าร่วมงานไม่ขาด เพื่อแสดงถึงความจงรักภักดีต่อฝ่าบาทและราชวงศ์“อะไรนะขอรับ!” ถานม่อจืออดตกใจไม่ได้ พวกเขาเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาจะกล้าเข้าร่วมงานสำคัญในวังได้อย่างไรกัน“พวกท่านไม่ต้องตกใจ อย่างไรตอนนี้เซียนเซียนก็มีตำแหน่งเป็นถึงท่านหญิง หากไม่เข้าร่วมในขณะที่อยู่เมืองหลวงจะเป็นการมิบังควรได้ อีกอย่างนางมีครอบครัวก็คือพวกท่านตระกูลถาน เมื่ออยู่เมืองหลวงด้วยกันแล้ว พวกท่านก็ต้องเข้าร่วมงานเช่นกันนะขอรับ ไม่เว้นแม้แต่คุณชายรองกับคุณชายน้อยด้วย ข้าจะส่งคนไปแจ้งพวกเขาที่เมืองหล

“พวกท่านกำลังทำอะไรกันอยู่หรือเจ้าคะ” ถานเซียนเซียนถามหลังจากนั่งลงแล้ว“เราแค่คุยกันเรื่องงานเลี้ยงเมื่อคืนน่ะลูก” ฟู่เหมยเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่คนธรรมดาอย่างพวกเขาได้เข้าร่วมงานเลี้ยงในวัง“อ้อ พวกท่านคิดว่าอาหารพวกนั้นอร่อยไหมเจ้าคะ ข้ากินจนท้องแทบแตก” ถานเซียนเซียนบอกพร้อมรอยยิ้มกว้าง นางชอบอาหารในวังไม่น้อย“อร่อยสิ พี่ก็กินไปจนอิ่มเลยล่ะ” ถานจงซิงยิ้มตอบ“ใช่ ใช่ ข้าเองก็ชอบมากขอรับ” ถานเหยาจื่อเอ่ยเสริมขึ้นมาเช่นกัน คนทั้งกลุ่มต่างคุยกันว่าอาหารใดที่รสชาติดีที่สุด พวกเขายังคิดหาวัตถุดิบเพื่อจะลองทำอาหารเลียนแบบในวังด้วย“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้ามีเรื่องดี ๆ ให้พวกท่านทำแล้วเจ้าค่ะ” ถานเซียนเซียนส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับพ่อแม่ของนาง“หืม? อะไรเหรอลูก” ถานม่อจือเลิกคิ้วขึ้นถาม“พวกท่านตามข้าไปที่โรงเรือนนะเจ้าคะ ข้าให้คนนำของจำเป็นมาส่งให้แล้ว” ถานเซียนเซียนแสร้งพูดไปอย่างนั้นเอง ทั้งที่จริงแล้วเป็นระบบต่างหากที่เตรียมให้“ได้ ได้ ไปกันเถอะ” ถานม่อจือชวนถานจงซิงกับลูกชายไปด้วยกัน อย่างไรเสียพวกเขาก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ถานม่อจือเชื่อว่าลูกสาวเขาคงไม่ว่าอะไร ต้วนห

“ท่านพ่อท่านแม่ไม่ต้องหักโหมมากนะเจ้าคะ ข้าแค่หาอยากหางานเบา ๆ ให้พวกท่านทำก็เท่านั้นเอง เรื่องรายได้เข้าจ้วงจื่อไม่จำเป็นหรอกเจ้าค่ะ อ้อ พวกท่านให้โหวฮูหยินช่วยนำไปเปิดตลาดกับเหล่าชนชั้นสูงได้นะเจ้าคะ พวกเขาน่าจะมีกำลังซื้อมากกว่าขายให้คนทั่วไป” ถานเซียนเซียนคิดว่าน้ำหอมนี้ควรขายในราคาแพง เพราะดอกไม้ไม่ได้ออกทุกฤดูกาล อย่างไรก็ต้องมีช่วงหยุดพักดินก่อนลงปลูกเพิ่มอยู่แล้ว ถานเซียนเซียนจึงต้องช่วยวางแผนให้ดี“ได้สิ แม่จะปรึกษานางนะ” ฟู่เหมยพยักหน้ารับคำพร้อมรอยยิ้ม ลูกสาวนางช่างรอบคอบนัก ของสิ้นเปลืองอย่างน้ำหอมน่าจะหาคนซื้อยากจริง ๆ ถานเซียนเซียนกับต้วนหยูอยู่ในโรงเรือนต่อไม่นานก็พากันกลับเรือน พวกเขายังต้องตรวจดูว่าในจ้วงจื่อยังขาดสิ่งใดก่อนเดินทางไกล เพราะการออกตรวจการในครั้งนี้ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเพียงใดสองวันต่อมา วันนี้ถานเซียนเซียนกับต้วนหยูต้องออกเดินทางแล้ว ต้วนอันโหวกับโหวฮูหยินต่างมาค้างที่จ้วงจื่อตั้งแต่เมื่อวานนี้ พวกเขาต่างสัญญาว่าจะช่วยดูแลครอบครัวของถานเซียนเซียนให้ขณะที่นางไม่อยู่ เรื่องการขายน้ำหอมก็เริ่มดำเนินการแล้ว ซึ่งฟ่านชิงเยว่นำน้ำหอมตัวอย่างไปให้เหล่าฮูหย