ประกาศิตซาตาน のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

“ขอบคุณนะคะ” ยกมือไหว้เขาด้วยความซาบซึ้ง ชายหนุ่มไม่ได้คิดว่าเป็นบุญคุณแต่อย่างใด ก่อนลุกยืนเต็มความสูง เดินไปยังโต๊ะทำงานแล้วหยิบสมุดเช็คขึ้นมาเขียนจำนวนเงิน พร้อมเซ็นชื่อให้เธอเรียบร้อยค่อยยื่นไปตรงหน้าหล่อน “เงินเท่านี้พอไหม” มองจำนวนเงินก็เบิกตากว้าง เกือบลืมหายใจเมื่อเห็นว่าเขาให้มาถึงครึ่งล้าน เยอะกว่าที่หล่อนขอไปเสียอีก “พี่หนึ่ง...” เธอยื่นมือไปรับเช็คเอาไว้แล้วรีบเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็ว ปากอวบอิ่มสั่นจนต้องเม้มปากไว้ เกลียดตัวเองที่ทำร้ายคนแสนดีอย่างธนนท์ปภพ แต่หล่อนก็ไม่มีทางเลือกอื่นเช่นเดียวกัน เขาคือแสงสว่างเดียวของตนในตอนนี้ “ส่วนนี่เครื่องเพชรครับ เป็นของพี่เอง...อัญเอาไปเถอะพี่ให้” เขายื่นเครื่องเพชรที่เก็บไว้ในลิ้นชักของห้องทำงาน แล้วยื่นไปตรงหน้าเธอโดยไม่คิดหวงเลยสักนิด คราวนี้หล่อนถึงกับปล่อยโฮพลางลุกขึ้นกอดอีกฝ่ายแน่น รักจนอยากบอกออกไป อยากพูดทุกอย่างให้เขาทราบ แต่กลัวว่าอีกฝ่ายจะรังเกียจตน จึงต้องเก็บความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้ “ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริงๆ” “ไม่เป็นไรครับ พี่เต็มใจ” ลูบแผ่นหลังปลอบปะโลมเธ

“มันเรื่องของเธอ อยากให้ลบคลิปก็ต้องไปหามาให้ได้” เธอไม่รู้ว่าตัวเองเดินออกมาจากห้องนั้นได้อย่างไร ความคิดวนเวียนในหัวไม่หยุดว่าจะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นที่ไหน ก่อนใบหน้าคมจะโผล่เข้ามาในหัวก่อนรีบสะบัดทิ้งด้วยความเกรงใจ แค่เขาให้มาห้าแสนกับเครื่องเพชรหนึ่งชุดก็ทำให้หล่อนเกรงใจจนไม่กล้าสู้หน้าแล้ว แต่สุดท้ายเธอก็เลือกจะมาหาเขาถึงห้องทำงานอีกครั้ง เพราะไม่เจอใครที่ช่วยตัวเองให้รอดพ้นจากสถานการณ์เลวร้ายได้ นอกจากธนนท์ปภพที่เป็นเหมือนทางออกเดียวของตัวเองในเวลานี้ แค่พบหน้าเขาก็เรียกรอยยิ้มจากหล่อนได้แล้ว “พี่หนึ่งคะ” ทราบว่าใครมาหาก็อนุญาตให้เข้ามาในห้องทันที เอนกายพิงเก้าอี้แล้วยิ้มให้เธอแต่ไม่ใช่รอยยิ้มแสนหวานแบบทุกครั้ง เป็นเค้นยิ้มสมเพชเสียมากกว่าซึ่งดูเหมือนหล่อนจะดูไม่ออก ยังคงคิดว่าเขายิ้มให้กันด้วยความรักเหมือนเดิม “มาหาพี่เหรอ” ถามทั้งที่ทราบเป็นอย่างดี เขาไม่ได้ลุกมาหาเธอเหมือนทุกครั้ง กลับนั่งเฉยแล้วทำแค่มองดวงหน้าหวานแววตาเรียบเฉยติดเย็นชา ก่อนรีบประดิษฐ์สีหน้าให้กลับมาแย้มยิ้มดังเดิม ผายมือเพื่อให้เธอนั่งลงฝั่งตรงข้าม “ค่ะ อัญอยา

“อ้าว สงสัยมีปัญหา ไว้พี่ดูให้นะครับ” เขาหยิบเช็คออกจากมือหล่อนแล้วกอดเอวบางเอาไว้ ก้มลงสูดกลิ่นหอมของกายสาวโดยไม่ไว้ท่าทีอีกต่อไป แสดงออกชัดเจนถึงความต้องการของร่างกายทำให้เธอทำตัวไม่ถูกเพราะไม่เคยเจออีกฝ่ายในเวอร์ชั่นนี้มาก่อน ปกติเขาจะสุภาพเรียบร้อย ไม่เคยถึงเนื้อถึงตัวเลยสักครั้ง แต่หลังจากผ่านค่ำคืนด้วยกันก็เหมือนว่าร่างหนาจะเปลี่ยนไป “ค่ะ” ทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งนิ่งอยู่แบบนั้น เธอพยายามจะไม่เอนกายพิงเขาแล้วย่นคอเพื่อหลบเลี่ยง กลับถูกอีกฝ่ายรุกรานเหมือนเดิมจนไม่อาจหลบหนีไปไหนได้ “อย่าค่ะ นี่ห้องทำงานนะคะ” ความแข็งขืนที่ดันด้านหลังทำให้เธอต้องรีบเบรกเขาอย่างรวดเร็ว กลัวว่าชายหนุ่มจะจัดการตนในห้องทำงานที่มีคนเข้าออกได้ตลอดเวลา ทว่าเขาไม่ได้สนใจในเรื่องนี้เลยสักนิด กลับเอาแต่ใจตัวเองด้วยการกอบกุมทรวงอกหยุ่น “ไม่เป็นไรหรอก ไม่มีใครเข้ามาถ้าพี่ไม่เรียก” ไม่พูดพร่ำทำเพลง เลือกจะลุกยืนแล้วจูงมือหล่อนไปยังโซฟาตัวยาวเพื่อจัดการทุกอย่างให้จบ ผลักหญิงสาวนอนลงบนนั้นพร้อมกับขึ้นคร่อมทับอย่างรวดเร็ว แต่คราวนี้เขาไม่ได้ถอดทุกอย่างเพียง

คนที่กำลังรดน้ำต้นไม้หลังกลับจากที่ทำงานค่อนข้างตกใจพอสมควรเมื่อรถคันหรูแล่นมาจอดด้านหน้า ชุดที่เธอสวมเป็นเพียงเสื้อยืดกางเกงขาสั้นและมัดผมลวกๆ สำหรับอยู่บ้าน ใบหน้าไม่ได้แต่งแต้มนอกจากทากันแดดอย่างเดียว ไม่พร้อมสำหรับการต้อนรับแขกและไม่คาดคิดว่าเขาจะมาตอนนี้ ทำให้เธอเริ่มทำตัวไม่ถูกว่าควรทำอย่างไร แต่ก็รีบวิ่งไปปิดก๊อกน้ำก่อนจะเปิดประตูให้ชายหนุ่ม พร้อมตะโกนเรียกอีกฝ่ายเสียงดังด้วยรอยยิ้มหวาน “พี่หนึ่ง!” เขาสวมชุดไปรเวทที่ค่อนข้างสุภาพ ส่งยิ้มน้อยให้เธอไม่ใช่การแย้มยิ้มกว้างเหมือนทุกครั้งที่เจอกัน ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่าว่าช่องว่างของเราขยายกว้างขึ้นจนเธอนึกสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า ธนนท์ปภพไม่ได้ชวนคุยมากนัก เลือกจะเดินเข้ามาในบ้านโดยมีร่างแบบบางเดินตาม เธอนึกสงสัยว่าเขามาบ้านของตนทำไม เมื่อวานก็เพิ่งพบกันคิดว่าวันนี้อีกฝ่ายจะยุ่งเสียอีก ก่อนนึกขึ้นได้ว่าเราคุยกันถึงสถานะที่กำลังจะขยับมาเป็นคู่รัก เขาต้องการพูดกับบุพการีของตนเรื่องนี้ เพียงแค่คิดหัวใจของหล่อนก็เต้นแรง แย้มยิ้มมากกว่าเดิมจนลืมคิดถึงปฏิกิริยาของอีกฝ่ายที่ต่างจากเว

“สภาพทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ เธอจะรำไหวหรือเปล่า” เพื่อนสนิทถามด้วยความเป็นห่วง ยิ่งเห็นใบหน้าซีดเผือดกับอาการเหมือนคนไม่มีแรงกับดวงตาที่บวมช้ำดูปราดเดียวก็รู้ว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักยิ่งนึกห่วง “ไม่รู้ ไม่รู้เหมือนกัน” ส่ายหน้าเชื่องช้า ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองมาถึงที่นี่ได้อย่างไร “ไปพักเถอะ ฉันว่าเธอไม่ไหวหรอกอัญ...ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวบอกพี่เปรมให้” บอกเพื่อนด้วยความเป็นห่วง เธอได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าทันที รู้ว่าตนคงฝืนรำไม่ไหวจึงลุกยืนแล้วขอบคุณอีกฝ่ายที่ช่วยเป็นธุระ ตอนนี้หล่อนอยากล้มตัวลงนอนแล้วไม่ต้องคิดอะไร ไม่ต้องตื่นมาเลยคงจะดี... “ขอบใจนะ” ยิ้มให้เพื่อนแล้วเดินออกจากห้องพักของนักแสดง กระชับกระเป๋าสะพายก่อนสวมหมวกและแว่นตาดำเพื่อปกปิดตัวตน กำลังจะเดินออกจากโรงแรมแต่กลับต้องชะงักฝีเท้าเมื่อพบร่างสูงกำลังเดินตรงมา ธนนท์ปภพสบตากับเธอครู่หนึ่ง แล้วหล่อนก็เผลอเรียกชื่อเขา เกือบเอื้อมมือไปจับแขนชายหนุ่มแล้วแต่เขากลับเดินผ่านไปเสียก่อน “พี่หนึ่ง...” เหมือนว่าเธอจะกลายเป็นอากาศในสายตาของอีกฝ่าย เขาก้าวเดินไปข้างหน้าส