ความงามของเกาะเจา

“ทำไมหรือ...หรือว่าแม้แต่ที่มาก็ต้องปกปิดเป็นความลับ” สือจิ่วอ้ำอึ้งเล็กน้อย ก่อนจะทำสีหน้าอ่อนใจ

ก่อนหน้านี้...นายเหนือหัวก็ได้บอกคร่าวๆ แล้วว่า เมื่อตนเองได้รับหน้าที่เป็นองครักษ์ข้างกายนายหญิงคนใหม่ นางจักต้องซักไซ้ตนเป็นแน่ และก็เป็นไปตามนั้น

“ก็ไม่ใช่จะมิได้เพคะ แต่เรื่องที่มาของหม่อมฉันค่อนข้างน่าเบื่อ” นางเอ่ยด้วยท่าทีจริงจังตามแบบฉบับของตน

“เล่ามาเถอะ...เรายังต้องอยู่ด้วยกันอีกนานมิใช่หรือ”

“ก็จริงเพคะ” เรื่องที่นางเอ่ย สือจิ่วค่อนข้างเห็นด้วย

“ความจริงเมื่อยังเด็ก หม่อมฉันถูกครอบครัวขายออกไปเป็นทาส เพราะเป็นสตรีจึงถูกกระทำอย่างต่ำต้อย แต่เพราะนายท่านยื่นมือเข้าช่วยเหลือ จึงได้มาอยู่ที่นี่”

“แล้วมาเป็นองครักษ์ได้อย่าไร” ร่างบางถามด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น

“ฝ่าบาททรงสอนสั่งเหล่าเด็กกำพร้าที่ถูกขายเป็นทาสว่า ตนเองย่อมต้องเป็นที่พึ่งของตน หากไม่แข็งแกร่ง...คงมิอาจมีชีวิตรอดอยู่ในแผ่นที่มีแต่การฆ่าฟันได้”

“ก็จริงอย่างที่เจ้าเอ่ย เช่นนั้นแล้ว...สือจิ่ว เจ้าคิดอย่างไรกับมู่หรงฉางชิง หรือ...เจ้ามีคนที่ชอบหรือไม่” สือจิ่วตกใจกับคำถามของหญิงสาว นางรีบคุกเข่าลงเบื้องหน้าเซี่ยหรงเหยาอย่างลนลาน

“หม่อมฉันมิบังอาจคิดเรื่องที่ไม่บังควร ฝ่าบาทเปรียบเสมือนผู้มีพระคุณ เปรียบเสมือนเจ้าชีวิต หากแม้นต้องตายหม่อมฉันก็ไม่เสียดาย แต่หม่อมฉันจักไม่มีวันทำในสิ่งที่ขัดต่อเจตนารมณ์ของฝ่าบาทเด็ดขาด”

เซี่ยหรงเหยางุนงง ตนเพียงถามเท่านั้นเหตุใดต้องจริงจังเพียงนี้ แล้วคำพูดนั้นอีก ไยถึงได้จงรักภักดีเพียงนี้

ฟังจากคำบอกเล่า นางน่าจะติดตามมู่หรงฉางชิงมานานแล้ว ต้องอยู่ข้างกายบุรุษรูปงามเช่นเขา นางไม่หวั่นไหวบ้างหรือ

สือจิ่วเป็นคนเก่งในเรื่องการอ่านภาษากาย และการแสดงออกของนายหญิงคนใหม่ ทำให้รู้ว่า...เซี่ยหรงเหยากำลังสงสัยในตนเอง

“องค์ฮองเฮาเพคะ ความจริงแล้วหม่อมฉันชื่นชอบสตรี และยามนี้ ได้มีนางในดวงใจแล้ว” คำพูดของอีกฝ่ายทำเซี่ยหรงเหยาและไป๋ไช่ตกตะลึง

“อะ...อ๋อ เช่นนั้นก็ยินดีด้วยนะ ที่เจ้าได้ค้นพบหนทางของตนเองแล้ว” ร่างบางเลิกซักไซ้องครักษ์หญิงคนใหม่ เพราะกลัวว่าตนจะได้รับรู้ถึงสิ่งที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม

ขณะที่ชาวบ้านต่างก้มหน้าก้มตาทำมาหากินอย่างขยันขันแข็ง เซี่ยหรงเหยาเดินทอดน่องไปตามถนนหินเรียบ เฝ้ามองผู้คนด้วยแววตาอ่อนโยน

ที่แห่งนี้...นางสัมผัสได้ถึงความเรียบง่าย และความอบอุ่นของผู้คน แม้จะอยู่ในแผ่นดินที่มิใช่บ้านเกิด แต่บรรยากาศเหล่านี้...กลับทำให้นางรู้สึกสงบใจอย่างประหลาด

นางหยุดมองร้านขายผ้าไหม ร้านเครื่องประดับ และร้านขายสมุนไพรด้วยความเพลิดเพลิน สือจิ่วคอยเดินตามอย่างระมัดระวัง ทั้งสามเดินชมรอบๆ เมืองโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทำให้บรรยากาศเริ่มเป็นกันเองมากขึ้น

“วันนี้...เป็นวันแห่งความปีติของแคว้นเจา จงจดจำไว้ให้ดี นับจากนี้...นางคือฮองเฮาและสตรีเพียงคนเดียวของเรา จากนี้...นางจักมีอำนาจเท่าเทียมเราผู้เป็นราชา”

สิ้นเสียงของชายหนุ่ม เสียงโห่ร้องถวายพระพรพลันดังขึ้นพร้อมกัน แต่ในแววตาของหลายคนยังคงแฝงความไม่พอใจ หากแต่มิกล้าโต้แย้ง เพราะหวาดกลัวความโหดเหี้ยมของชายหนุ่ม

ขณะที่หญิงสาวผู้เป็นศูนย์กลางของทุกสายตา ยังคงนั่งด้วยท่วงท่าสงบนิ่ง แสร้งไม่รับรู้ถึงสายตาที่แอบแฝงของคนเหล่านั้น

งานเลี้ยงในวังหลวงดำเนินไปอย่างราบรื่น เสียงพิณและขลุ่ยบรรเลงคลอเคล้าไปกับเสียงพูดคุยของเหล่าขุนนางในราชสำนัก

ท่ามกลางความครึกครื้นนั้น...

เซี่ยหรงเหยารู้สึกถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ มันคือสายตาคู่หนึ่งที่กำลังจับจ้องนางอยู่ตลอดเวลา ความรู้สึกอึกอัดนี้ทำหญิงสาวไม่อยากร่วมงานเลี้ยงต่อ

แม้นางจะพยายามมองหาต้นตอของที่มา แต่เพราะมีผู้คนมากมายในงานเลี้ยง ทั้งขุนนาง ขันที และนางกำนัล นางจึงมิอาจรับรู้ได้ว่า...ใครกันแน่ที่กำลังเฝ้ามองตนเอง

ร่างบางเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะเลือกเก็บความรู้สึกนั้นไว้ในใจ มิได้เอ่ยออกมา เพราะเกรงว่าจะเป็นตนเองที่คิดมากเกินไป

เมื่อยามสนทยามาเยือน ทั้งสองกลับมายังตำหนักส่วนพระองค์ แสงจันทร์ลอดผ่านม่านบางสีเงินส่องต้องร่างของทั้งคู่ที่เอนกายอยู่บนเตียงไม้หนานมู่

“วันนี้เหน็ดเหนื่อยหรือไม่”

เสียงทุ้มต่ำของมู่หรงฉางชิงดังขึ้นข้างใบหูเล็ก ขณะวงแขนแข็งแรงโอบรัดร่างบางอย่างทะนุถนอม ส่วนมือหนาก็ไม่อยู่สุข คอยวนเวียนลูบไล้สะโพกกลมกลึงไปมา ทำเอาหญิงสาวส่งเสียงครางหวานบางเบา

“ไม่เลยเพคะ แค่รู้สึกแปลกใหม่เท่านั้นเอง และคนที่นี่ก็ค่อนข้าง...เป็นมิตร” เซี่ยหรงเหยาเอ่ยตอบเสียงแผ่ว แววตาอ่อนโยนลงเมื่อสบกับสายตาลุ่มลึกของชายหนุ่ม

แม้จะเอ่ยเช่นนั้น ทว่าภายในใจกลับนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อน สตรีเหล่านั้น...

มู่หรงฉางชิงสังเกตใบหน้างาม ที่มีแววยุ่งยากปรากฏบางเบา ก่อนกระชับกอดร่างบางแน่นขึ้น และก้มลงกดจูบเบาๆ ที่ขมับชื้นเหงื่อของนาง

“อยู่ไปสักพัก ชายารักจักต้องชื่นชอบที่นี่” หญิงสาวยิ้มบาง ก่อนซบใบหน้างามลงที่อกแกร่ง

“หม่อมฉันเองก็หวังไว้เช่นนั้น” เสียงลมหายใจของทั้งสองค่อยๆ ดังสอดประสานในความเงียบสงัดของยามราตรี ในที่สุดพวกเขาก็เข้าสู่นิทรารมณ์ไปพร้อมกัน....

แสงอรุณแรกของวันส่องลอดผ่านม่านบางสีงาช้างเข้ามาในห้อง กลิ่นชาหอมอ่อนๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ

มู่หรงฉางชิงตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ร่างสูงในอาภรณ์สีดำขลิบทองเดินออกนอกตำหนัก ก่อนจะหันกลับมามองเบื้องหลังเพียงครู่คล้ายกำลังรู้สึกกังวลถึงบางสิ่ง...หลังออกคำสั่งอีกเล็กน้อย แล้วจึงจากไปอย่างเงียบงัน

ก่อนหน้านี้...ชายหนุ่มได้ทิ้งองครักษ์หญิงที่ไว้ใจที่สุดไว้คอยดูแลเซี่ยหรงเหยา ทั้งที่มีองครักษ์ลับอยู่แล้วห้าคน แต่เพราะไม่ไว้ใจเจ้าก้อนหินไร้ความรู้สึกพวกนั้น จึงได้จัดหาสตรีที่น่าจะเข้าใจสตรีด้วยกันมาเพื่อนาง

บัดนี้หญิงสาวผู้กำลังจะกลายเป็นดั่งแขนขาของเซี่ยหรงเหยาในอนาคต กำลังยืนเฝ้าอยู่หน้าตำหนักอย่างสงบนิ่ง ดวงตาคมกริบจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวรอบกาย โดยไม่ปล่อยให้สิ่งใดเล็ดลอดสายตา