สั่งสอน

“ดีนัก...ข้าจักจดจำเรื่องนี้ไว้ในใจ” เสียงคลื่นทะเลดังแผ่วเบาจากด้านหลังตำหนัก แต่ในใจของหญิงสาวกลับปั่นป่วนราวพายุที่บ้าคลั่ง หากมิจัดการให้เสร็จสิ้น ใจของนางคงยากจะสงบ

องครักษ์เงาทั้งห้าคนที่คอยเฝ้าอารักขาหญิงสาวในที่มืด ยามเมื่อได้เห็นโทสะของเซี่ยหรงเหยา ต่างรู้แล้วว่าเรื่องนี้จบไม่สวยแน่ หนึ่งในนั้นรีบทะยานจากไปเพื่อรายงานแก่นายเหนือหัวของตนในทันที

“แย่แล้ว!!” สืออีที่เฝ้าอยู่ด้านนอกอุทานเสียงดัง มู่หรงฉางชิงที่กำลังพูดคุยกับเหล่าขุนนางหยุดเสียงลง

“สืออี...มานี่” น้ำเสียงเยือกเย็นดังขึ้นแผ่วเบา ทว่าสามารถสั่นประสาทคนที่ได้ยินได้

“พ่ะย่ะค่ะ” เมื่อสืออีก้าวเข้าไปภายในห้อง ชายหนุ่มก็รีบรายงานนายเหนือหัวทันที เหล่าขุนนางที่ยืนอยู่ด้านข้างต่างมองสืออีด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น

ทันทีที่ชายหนุ่มได้ฟังจนจบ ร่างสูงพลันพุ่งทะยานออกจากห้องไปทันที ตามด้วยสืออีที่ใช้วิชาตัวเบาตามมาด้านหลัง ทว่าสายไปเสียแล้ว เพราะตอนนี้...เซี่ยหรงเหยาได้ออกจากที่พำนัก เพื่อจัดการเหล่าคนที่กล้าทำร้ายคนของตน

“นางหรือที่สั่งให้คนตบหน้าของเจ้า” หญิงสาวเอ่ยถามไป๋ไช่ที่ตามมาด้านหลัง ไป๋ไช่มองสตรีกลุ่มนั้นเล็กน้อยก่อนพยักหน้ารับด้วยท่าทีหวาดกลัว

“เพคะ เป็นพวกนางที่สั่งให้หญิงรับใช้ตบหน้าบ่าว พวกนางบอกว่าแตะต้องคุณหนูไม่ได้ แต่สำหรับบ่าวที่เป็นเพียงทาส ย่อมไม่อยู่ในสายตา” ได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของเซี่ยหรงเหยาพลันวาวโรจน์

“หญิงงามเมืองที่วิ่งตามบุรุษเช่นเจ้า กล้าดีอย่างไรมากำเริบต่อหน้าเชื้อพระวงศ์เช่นเรา” สตรีงามหนึ่งในนั้นกล่าวขึ้น

ได้ยินคนกลุ่มนั้นเอ่ย เซี่ยหรงเหยาพลันชะงักงัน โทสะที่เคยก่อตัวขึ้นในใจ พลันมลายกลายเป็นความงงงัน

“เชื้อพระวงศ์...พวกเจ้าเป็นสนมของมู่หรงฉางชิงหรือ” หญิงสาวพยายามตั้งสติ เอ่ยถามอีกฝายด้วยเหตุผล เดิมทีคิดว่าสตรีเหล่านี้เป็นเพียงบุตรสาวของขุนนาง...ตนหนีจากมู่หรงจ้านมาได้ คงมิใช่ต้องมาตายซ้ำอีกครั้ง เพื่อแย่งชิงบุรุษที่นี่หรอกนะ

“ถึงแม้ยามนี้จะยังมิใช่ แต่อีกไม่นาน...เพื่อกุมอำนาจไว้ในมือ ฝ่าบาทย่อมต้องจักมาเยือนวังหลังในสักวัน เพื่อเลือกหนึ่งในพวกเราไปปรนนิบัติ”

คำพูดที่ดูมั่นอกมั่นใจนั้น ทำหัวใจของเซี่ยหรงเหยาสั่นสะท้าน เรื่องนี้แม้จะทำให้หญิงสาวโกรธเคือง แต่อย่างไรก็ต้องถามจากเจ้าตัวให้รู้เรื่อง ห้ามด่วนสรุปไปเองโดยเด็ดขาด

ร่างบางเชิดปลายคางขึ้น ใช้สายตาเด็ดขาดมองคนกลุ่มนั้น

“ข้าจะไม่สืบสาวว่าพวกเจ้าเป็นใครบ้าง แต่ผู้ใดที่กล้าทำร้ายสาวใช้ของข้า จงก้าวออกมารับโทษบัดเดี๋ยวนี้! แล้วข้าจะไม่เอาความต่อพวกเจ้าอีก” หญิงสาวสูดลมหายใจเพื่อระงับโทสะ

“เป็นเพียงสตรีไร้ที่มา กล้าดีอย่างไรมาขึ้นเสียงที่นี่” หญิงงามอีกนางตวาดเซี่ยหรงเหยา และทันใดนั้นเอง ความอดทนของนางพลันขาดผึงลงทันที

“แม้แต่มู่หรงฉางชิงยังไม่กล้าทำให้ข้าขุ่นเคือง พวกเจ้าเอาความกล้ามาจากที่ใด ถึงได้แตะต้องคนของข้า” หญิงสาวกำหมัดแน่น

“ยังไม่ออกมาสั่งสอนคนเหล่านี้อีก” สิ้นเสียงของนาง องครักษ์เงาทั้งห้าพลันทะยานออกจากทุกทิศทาง

“จงทำให้พวกนางรู้ว่า ที่นี่คือที่ของใครกันแน่” ร่างบางสั่งเสียงเฉียบขาด

“พ่ะย่ะค่ะ พระชายา” คำว่าพระชายาทำสตรีเหล่านั้นถึงกับเข่าอ่อน...

“เป็นไปได้อย่างไร! ฝ่าบาทถึงขั้นมอบองครักษ์เงาให้แก่เจ้า! เจ้าเป็นใครกันแน่!” เดิมคิดว่าสตรีที่นายเหนือหัวพากลับมา จักเป็นเพียงเครื่องบำบัดความใคร่เท่านั้น ไม่คิดว่าจะมีตำแหน่งเป็นถึงพระชายา เช่นนั้น…พวกนางที่คิดข่มเหงอีกฝ่าย ก็ทำพลาดแล้วน่ะสิ

องครักษ์เงาย่างสามขุมเข้าหาสตรีเหล่านั้น จัดการสั่งสอนพวกนางที่กล้าทำร้ายเจ้านายของตน มู่หรงฉางชิงที่ตามเสียงโวยวายมายังอุทยาน มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสายตาภาคภูมิใจ เพราะเซี่ยหรงเหยาสามารถกำหราบคนเหล่านั้น โดยไม่ต้องพึ่งพาตนเอง

“ประหารคนที่กล้าล่วงเกิดนางโดยมิต้องไต่สวน จัดการสตรีที่เคยอาศัยอยู่ในวังหลังทั้งหมดภายในวันนี้ หากขุนนางคนใดกล้าคัดค้าน สั่งคนถอดถอนตำแหน่ง และขับไล่ออกจากเกาะทันที” ชายหนุ่มสั่งเสียงเด็ดขาด

“สืออี...ต้องวันนี้เท่านั้น ส่งพวกนางออกไป อย่าให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว” และก่อนสืออีจากไป ชายหนุ่มหันไปย้ำคำพูดเดิมของตนอีกครา คล้ายกำลังกลัวว่า...ความเลินเล่อของตน อาจทำให้นางในดวงใจขุ่นเคือง

“กระหม่อมรับพระบัญชา”

สืออีทะยานจากไปด้วยสีหน้ายุ่งยาก

หลังได้ระบายโทสะจนพอใจ เซี่ยหรงเหยาก็เดินกลับที่พักของตนด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าที่เคยยับย่น พลันมีรอยยิ้มบางประดับอยู่

และทันทีที่ร่างบางก้าวเข้าตำหนักของตน สายตาของหญิงสาวพลันเหลือบเห็นร่างสูง กำลังเอกเขนกอยู่บนตั่งตัวยาวข้างหน้าต่าง

ม่านไหมสีอ่อนพลิ้วไหวตามแรงลม ร่างสูงโปร่งในชุดดำปักดิ้นลายมังกรกำลังทอดมองมาที่นาง แววตาคมกริบมองหญิงสาวอย่างรู้ทัน

“สนุกหรือไม่ยอดรัก ยามนี้หายโกรธหรือยัง” น้ำเสียงของมู่หรงฉางชิงแฝงรอยหยอกเย้าบางเบา เซี่ยหรงเหยาหยุดยืนตรงหน้าชายหนุ่ม ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย

“ก็พอได้...แต่...ระหว่างเรายังมีเรื่องต้องสะสาง”

น้ำเสียงเย็นเยียบและท่าทีจริงจังของนาง ทำชายหนุ่มผู้เคยผ่านศึกมานับไม่ถ้วน รู้สึกหวั่นใจอย่างประหลาด เขาวางถ้วยชาลงช้าๆ ก่อนคว้าร่างบางเข้าสู่อ้อมแขน

“เรื่องใดหรือชายารัก”

“เรื่องที่ท่านกำลังปิดบังข้า” หญิงสาวเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา บรรยากาศภายในห้องพลันนิ่งงันไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมทะเลที่พัดผ่านดังแผ่วเบา

ขณะเดียวกัน ที่อีกฟากหนึ่งของวังหลวง สืออีกำลังระดมกำลังทหารองครักษ์ จัดการวังหลังอย่างเร่งรีบ ความวุ่นวายพลันปะทุขึ้นทั่วเขตตำหนักใน

เพราะสตรีหลายคนที่เคยอาศัยอยู่ที่นั่น ล้วนมีเบื้องหลังเกี่ยวพันกับขุนนางใหญ่ในราชสำนัก แต่คำสั่งของมู่หรงฉางชิงคือที่สุดไม่มีข้อยกเว้น

และเมื่อมีบางคนกล้าท้าทายอำนาจขององค์เหนือหัว สืออีก็จำต้องลงมืออย่างเด็ดขาด เพื่อให้เป็นเยี่ยงอย่างแก่ผู้อื่น

เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่ววังหลัง แต่กลับไม่อาจเล็ดลอดมาถึงตำหนักที่เซี่ยหรงเหยาพำนักอยู่ เพราะที่นั่นคือเขตของเจ้าผู้ครองดินแดน สถานที่ที่แยกตัวออกจากวังหลังโดยสิ้นเชิง

ในขณะที่โลหิตกำลังชโลมวังหลวง เซี่ยหรงเหยาและมู่หรงฉางชิงยังคงประจันหน้า หนึ่งคนเยือกเย็นหนึ่งคนรอคำอธิบาย และในช่วงเวลานั้น...พายุลูกใหม่กำลังเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ

หลังการกวาดล้างวังหลังสิ้นสุดลง มู่หรงฉางชิงได้ออกคำสั่งใหม่ให้จัดงานเลี้ยงใหญ่ในวังหลวง เพื่อเป็นการต้อนรับฮองเฮาพระองค์ใหม่อย่างเป็นทางการ ข่าวนั้นได้แพร่สะพัดไปทั่วแคว้นเจาในเวลาเพียงครึ่งวัน

ราวกับสายลมที่พัดพาพระเพลิงให้ลุกลาม ชาวเมืองต่างแตกตื่น เพราะไม่คิดว่าฮ่องเต้ผู้เด็ดขาดและเย็นชา ครองบัลลังมาหลายปี พึ่งคิดแต่งตั้งฮองเฮา อีกทั้งนางยังเป็นคนจากนอกเกาะ