เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

ข้ารับใช้หญิงรีบชำระกายให้เซี่ยหรงเหยาและเปลี่ยนชุดของนางใหม่ นำชุดที่ขาดวิ่นทิ้งไป และไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นอีก ด้วยเพราะกลัวว่าจะถูกจ้าวเค่อลงโทษ ทุกคนต่างปิดปากเงียบจึงไม่มีใครรู้ถึงสิ่งที่เกิดในเรือนของนางวันต่อมาหลังจากได้สติ เซี่ยหรงเหยาขังตนเองอยู่แต่ภายในห้อง นางไม่ยอมพบหน้าใครทั้งนั้น แม้แต่สาวใช้ที่คอยดูแลอยู่ทุกวัน ความรู้สึกหวาดกลัวคอยตามหลอกหลอน สิ่งที่จ้าวเค่อพยายามทำมันทำให้หญิงสาวมิอาจรับได้มือบางกุมหน้าท้องตนเอาไว้แน่น น้ำตาที่เหือดแห้งไหลรินครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ขาดสาย นางเงยหน้าขึ้นมองเพดานไม้เหนือศีรษะ พร้อมพึมพำเสียงสั่น“สวรรค์เจ้าขา...โปรดคุ้มครองลูกของข้าด้วย...” ภายนอกเรือน สายฝนเริ่มโปรยปราย ราวกับสวรรค์เองก็ร่ำไห้ให้กับชะตากรรมของสตรีนางหนึ่ง ที่ต้องต่อสู้กับความโหดร้ายของโลกใบนี้เพียงลำพังหลังจากวันนั้น...จ้าวเค่อก็หายหน้าไปอีกครั้ง คนในจวนไม่มีใครรู้ว่าเขาไปอยู่ที่ใด แต่ในใจของชายหนุ่มยามนี้กลับยากจะสงบ ภาพของเซี่ยหรงเหยาในคืนนั้นยังคงติดตา น้ำตาของนาง เสียงร้องไห้อ้อนวอนของนาง และสัมผัสอุ่นจากหน้าท้องที่มีชีวิตเล็กๆ อยู่ภายในความรู้สึกนั้

“ต่อมาข้าได้ตั้งครรภ์ ข้าดีใจนัก คิดว่าหลังถูกทำลายความหวังไปแล้วครั้งหนึ่ง...เด็กคนนี้อาจกำลังให้ชีวิตใหม่ที่ดีขึ้นแก่ข้า”“...แต่แล้วเขากลับสั่งให้สาวใช้ใส่ยาทำให้ข้าแท้งลูก ข้าร้องขอให้เขาไว้ชีวิตลูกของข้าจนเสียงแหบแห้ง แต่เขากลับไม่สนใจแม้เพียงนิด...” น้ำตาของหลินซินหรานหยดลงบนพื้นทีละหยด เมื่อนึกถึงลูกที่ต้องจากไปของตน“เพราะเช่นนั้น...ข้าจึงริษยาเจ้า! อยากให้เจ้าได้รู้รสชาติของความสูญเสียเหมือนกับข้า! แต่เมื่อคิดว่าเจ้าจักต้องเศร้าโศกเพราะต้องสูญเสียลูกไป...ข้าทำไม่ได้! เด็กในครรภ์ของเจ้าไร้ความผิด!” เซี่ยหรงเหยามองหลินซินหรานที่กำลังฟูมฟายนิ่ง“เจ้ายังพอมีจิตสำนึกอยู่บ้าง เช่นนั้นข้าจะบอกความจริงกับเจ้า...” ร่างบางสูดลมหายใจช้าๆ“ความจริงแล้ว ข้ามิใช่อนุของจ้าวเค่อ และเด็กในครรภ์นี้...ก็ไม่ใช่บุตรของเขา เดิมทีข้ามีสามีอยู่แล้ว แต่ถูกเขาลักพาตัวมา” หลินซินหรานเงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ“ว่าอย่างไรนะ!...นี่! เจ้า!” เซี่ยหรงเหยาพยักหน้าเพื่อยืนยัน“เรื่องนี้มีเพียงไม่กี่คนที่ทราบ และข้าคิดว่า...คนในเรือนก็คงระแคะระคายอยู่บ้าง เพราะความเย็นชาที่ข้าแสดงออกต่อเขา”“หลินซิน

“เตรียมม้า! เราจะเข้าเมืองหลวงให้ทันก่อนที่จ้าวเค่อจะกลับมา!” เสียงคำสั่งของชายหนุ่มดังก้องในความมืด เหล่าองครักษ์ลับรีบเคลื่อนไหวทันที...ทว่าในเวลาเดียวกันนั้นเองที่อีกฟากหนึ่งของแคว้นจ้าว...จ้าวเค่อยามนี้ได้ปลอมตัวเป็นมือสังหาร ใบหน้าของชายหนุ่มถูกปิดบังด้วยผ้าคลุม ดวงตาอำมหิตดูเย็นเยียบราวกับสัตว์นักล่า ที่กำลังจ้องมองไปยังเหยื่อของตนและเป้าหมายของเขาในครั้งนี้คือ...ว่านหนิงอวิ๋น ผู้ซึ่งกำลังเดินทางกลับแคว้นจ้าวพร้อมขบวนราชทูตจากเป่ยหมิงเส้นทางภูเขาจากเป่ยหมิงไปยังแคว้นจ้าว เวลานี้เต็มไปด้วยหมอกหนา ขบวนราชทูตเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ ท่ามกลางความเงียบสงัด จนกระทั่งเสียงหวีดของลูกธนูแหวกอากาศดังขึ้น ธนูดอกแรกปักเข้าที่รถม้านำขบวน ตามมาด้วยเสียงตะโกนของเหล่าทหาร“มีมือลอบสังหาร!” เงาดำหลายสายพุ่งทะยานออกจากแนวป่า การต่อสู้ได้ปะทุขึ้นอย่างดุเดือด ว่านหนิงอวิ๋นที่นั่งอยู่ในรถม้า รีบชักกระบี่ออกมาเพื่อป้องกันตนเอง“ระวังตัวด้วย! พวกมันมาจากทุกทิศเลย!” เซี่ยชิงสือตะโกนเสียงดัง ส่วนว่านอวิ๋นเซียวยังคงยืนปักหลักอยู่ด้านข้างรถม้า เพื่อปกป้องน้องสาวของตนในความสลัวของหมองอันหนาทึบ เงาร่างหนึ่งก

เมื่อเสียงแรกของกู่ฉินดังขึ้น ท่วงทำนองอ่อนโยนราวสายลมฤดูใบไม้ผลิ แต่เสียงนั้นกลับแฝงความเศร้าลึก ซึ่งสามารถทิ่มแทงหัวใจและความรู้สึกผู้ฟังได้ทุกคนว่านหนิงอวิ๋นนั่งที่นั่งอยู่ในตำแหน่งเชื้อพระวงศ์ ข้างกายคือชายหนุ่มสองคน...ว่านอวิ๋นเซี่ยวและเซี่ยชิงสือ ที่ทำหน้าที่เป็นราชทูตจากเป่ยหมิง ทั้งสามนั่งเรียงกันทว่าสายตากลับจับจ้องไปยังจุดเดียวใบหน้าที่ถูกปิดบังด้วยผ้าผืนบาง ท่วงท่าอันสงบนิ่งแต่แฝงความอ่อนโยนนั้น...ช่างแสนคุ้นตา ทว่ามีเพียงหนึ่งคนที่สามารถจดจำได้ว่านหนิงอวิ๋นชะงักงันนับแต่ได้ยินเสียงกู่ฉินถูกบรรเลง ดวงตาทั้งสองของนางเบิกกว้างขึ้น หยาดน้ำใสเริ่มเอ่อคลอโดยไม่รู้ตัว ท่วงทำนองนั้น...นางจดจำได้เป็นอย่างดีมันคือบทเพลงที่เซี่ยหรงเหยาเคยบรรเลงเมื่อครั้งที่ทั้งสองร่ำเรียนที่สำนักศึกษาหมิงเยวี่ย และมีเพียงคนคนเดียวเท่านั้นที่สามารถบรรเลงบทเพลงนี้ได้เสียงกู่ฉินยังคงดำเนินต่อไป คล้ายต้องการบอกเล่าความทุกข์ระทมของตนเองในช่วงเวลาที่ผ่านมา ภายในใจของว่านหนิงอวิ๋นปั่นป่วนราวพายุคลั่ง นางยกมือขึ้นปิดปาก...ก่อนจะส่งเสียงสะอื้นออกมา“อวิ๋นเอ๋อ”เซี่ยชิงสือเอ่ยเรียกเบาๆ ทว่าหญิงสาวกลับลุกข

ทางด้านจ้าวเค่อ แม้จะได้รับการปล่อยตัวจากคุกหลวง แต่พระราชโองการจากฮ่องเต้ก็มีคำสั่งให้กักตัวอยู่ภายในจวนเป็นเวลาครึ่งปี เพื่อสำนึกผิดในสิ่งที่ได้กระทำลงไป...ส่วนชินอ๋องผู้เป็นบิดา ก็ถูกตำหนิอย่างรุนแรงต่อหน้าเหล่าขุนนาง ที่สั่งสอนบุตรชายให้ดีมิได้เซี่ยหรงเหยาหลังได้รับเงินชดเชยห้าแสนตำลึง นางก็วางแผนทำเรื่องบางอย่าง...บนที่ดินรกร้างว่างเปล่า ห่างจากวัดร้างที่หญิงสาวเคยใช้เป็นที่หลับนอนเพียงไม่กี่ลี้ เสียงค้อนตอกไม้ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอก่อนหน้านี้ เซี่ยหรงเหยาได้พูดคุยกับว่านหนิงอวิ๋น ขอให้นางทูลขอพระราชทานที่ดินสักแปลง เพื่อสร้างบางอย่าง และในยามนี้...ทุกคนกำลังยืนมองสิ่งก่อสร้างที่กำลังเป็นรูปเป็นร่างเบื้องหน้าเซี่ยหรงเหยา ว่านหนิงอวิ๋น และพี่ชายทั้งสอง ยามนี้กำลังช่วยกันสร้างที่พักถาวร ทั้งหมดก็เพื่อเหล่าขอทานที่ยากไร้ ให้พวกเขาได้มีที่กันลมกันฝน ไม่ต้องนอนในวัดร้าง หรือข้างถนนอีกต่อไปหลังจากผ่านช่วงเวลาที่ต้องปลอมตัวเป็นขอทาน นางจึงเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่า...ความทุกข์ยากนั้นเป็นเช่นไร ความหิวโหย ความหนาวเหน็บ และสายตาที่ถูกดูแคลนจากผู้คนที่มีฐานะสูงกว่า...ทั้งหมดล้วนเป็นบาดแผลที