องครักษ์หญิงคนใหม่

ในหมู่ขุนนางและตระกูลเก่าแก่ ต่างไม่พอใจต่อการกระทำของชายหนุ่ม จัดการกวาดล้างวังหลังก็ครั้งหนึ่ง ตอนนี้ยังคิดยกย่องสตรีจากแผ่นดินใหญ่ขึ้นเป็นฮองเฮา

คนเหล่านั้นต่างคิดว่า เพราะชายหนุ่มไม่เคยลิ้มรสของสตรี จึงได้ยึดติดกับหญิงสาวนางนั้น และคิดว่าทั้งหมดเป็นความผิดของเซี่ยหรงเหยา ที่ใช้เสน่ห์ล่อลวงมู่หรงฉางชิง แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า กว่าชายหนุ่มจะได้นางมาครอง ต้องผ่านความยากลำบากเพียงใด

เหล่าผู้เคยมีอำนาจในวังหลังต่างเก็บตัวเงียบ และคนบางกลุ่มที่วางแผนเพื่อโค่นล้มอำนาจของมู่หรงฉางชิงอย่างลับๆ ต่างมารวมตัวกัน

ในขณะที่ทั่วทั้งแคว้นกำลังสั่นสะเทือนด้วยข่าวการมาของฮองเฮาพระองค์ใหม่ เซี่ยหรงเหยากลับยังคงสงบนิ่งอยู่ในตำหนักส่วนตัวของตน และหญิงสาวไม่รู้เลยว่า เพราะการมาของตน ได้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของคลื่นใต้น้ำ ที่กำลังจะปะทุขึ้นในแคว้นเจา

หลายวันต่อมา

เสียงดนตรีบรรเลงแผ่วเบาดังสะท้อนทั่วท้องพระโรง กลิ่นหอมของกำยานและสุรารสเลิศลอยอบอวลอยู่ในอากาศ แสงจากภายนอกสะท้อนประกายระยิบระยับบนพื้นหินอ่อนขาวบริสุทธิ์

เหล่าขุนนางต่างแต่งกายด้วยชุดเต็มยศ นั่งเรียงรายตามลำดับที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ เมื่อเสียงประกาศจากขันทีดังขึ้น ทุกสายตาต่างหันไปยังประตูบานใหญ่ที่ค่อยๆ เปิดออก

ร่างบางในอาภรณ์ไหมสีงาช้างปักดิ้นทองก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม พร้อมด้วยชายหนุ่มผู้สวมหน้ากากหยกที่สวมอาภรณ์ในสีเดียวกัน

ทุกย่างก้าวของนางอ่อนช้อยราวกับสายน้ำไหล ใบหน้าขาวเนียนดุจหยกชั้นดีดูเปล่งประกาย ดวงตากลมโตแฝงความอ่อนโยนแต่เด็ดเดี่ยว ริมฝีปากอวบอิ่มสีระเรื่อแต้มรอยยิ้มบางเบา ที่สามารถทำให้หัวใจหลายดวงต่างสั่นไหว

เหล่าขุนนางที่ได้เห็นใบหน้าหญิงสาวชัดเจนเป็นครั้งแรก ต่างตะลึงงันเพราะความงามของหญิงสาว

ความงามนี้ช่างแตกต่างจากสตรีแคว้นเจาโดยสิ้นเชิง ผิวของนางขาวนวลราวหิมะ ร่างบอบบางนั้นอรชรดุจดอกเหมยแรกแย้มในฤดูหนาว

ขณะที่สตรีแคว้นเจาส่วนใหญ่ มีผิวสีเข้มและรูปร่างแข็งแรงหยาบกระด้างคล้ายบุรุษ เสียงกระซิบกระซาบเริ่มดังขึ้นทั่วท้องพระโรง

“นาง...ช่างงดงามราวกับเทพธิดา...หรือเพราะเช่นนี้ ฝ่าบาทถึงได้หลงใหลนางนัก...” ขุนนางผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น

“ไม่ ข้าคิดว่า...นางคือปีศาจจิ้งจอกจากแผ่นดินใหญ่กระมัง ถึงได้สามารถล่อลวงองค์เหนือหัวถึงขั้นมอบตำแหน่งฮองเฮาให้ได้...” ขุนนางอีกคนกล่าวแย้ง

“หุบปากของพวกเจ้าเสีย! คิดว่าอายุยืนยาวเกินไปหรือ ถึงได้กล้าวิจารณ์สตรีขององค์เหนือหัว”

คำพูดเหล่านั้นลอยวนอยู่ในอากาศ แต่ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยออกมาดังๆ เพราะเพียงแค่สายตาเยือกเย็นของมู่หรงฉางชิงที่ทอดมองจากบัลลังก์สูง ก็เพียงพอจะทำให้ทุกคนรู้สึกหวาดหวั่น

ชายหนุ่มหันไปจับมือสตรีงามข้างกาย ก่อนยกถ้วยสุราขึ้นช้าๆ พร้อมตรัสสุรเสียงที่ทรงอำนาจ

“วันนี้...เป็นวันแห่งความปีติของแคว้นเจา จงจดจำไว้ให้ดี นับจากนี้...นางคือฮองเฮาและสตรีเพียงคนเดียวของเรา จากนี้...นางจักมีอำนาจเท่าเทียมเราผู้เป็นราชา”

สิ้นเสียงของชายหนุ่ม เสียงโห่ร้องถวายพระพรพลันดังขึ้นพร้อมกัน แต่ในแววตาของหลายคนยังคงแฝงความไม่พอใจ หากแต่มิกล้าโต้แย้ง เพราะหวาดกลัวความโหดเหี้ยมของชายหนุ่ม

ขณะที่หญิงสาวผู้เป็นศูนย์กลางของทุกสายตา ยังคงนั่งด้วยท่วงท่าสงบนิ่ง แสร้งไม่รับรู้ถึงสายตาที่แอบแฝงของคนเหล่านั้น

งานเลี้ยงในวังหลวงดำเนินไปอย่างราบรื่น เสียงพิณและขลุ่ยบรรเลงคลอเคล้าไปกับเสียงพูดคุยของเหล่าขุนนางในราชสำนัก

ท่ามกลางความครึกครื้นนั้น...

เซี่ยหรงเหยารู้สึกถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ มันคือสายตาคู่หนึ่งที่กำลังจับจ้องนางอยู่ตลอดเวลา ความรู้สึกอึกอัดนี้ทำหญิงสาวไม่อยากร่วมงานเลี้ยงต่อ

แม้นางจะพยายามมองหาต้นตอของที่มา แต่เพราะมีผู้คนมากมายในงานเลี้ยง ทั้งขุนนาง ขันที และนางกำนัล นางจึงมิอาจรับรู้ได้ว่า...ใครกันแน่ที่กำลังเฝ้ามองตนเอง

ร่างบางเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะเลือกเก็บความรู้สึกนั้นไว้ในใจ มิได้เอ่ยออกมา เพราะเกรงว่าจะเป็นตนเองที่คิดมากเกินไป

เมื่อยามสนทยามาเยือน ทั้งสองกลับมายังตำหนักส่วนพระองค์ แสงจันทร์ลอดผ่านม่านบางสีเงินส่องต้องร่างของทั้งคู่ที่เอนกายอยู่บนเตียงไม้หนานมู่

“วันนี้เหน็ดเหนื่อยหรือไม่”

เสียงทุ้มต่ำของมู่หรงฉางชิงดังขึ้นข้างใบหูเล็ก ขณะวงแขนแข็งแรงโอบรัดร่างบางอย่างทะนุถนอม ส่วนมือหนาก็ไม่อยู่สุข คอยวนเวียนลูบไล้สะโพกกลมกลึงไปมา ทำเอาหญิงสาวส่งเสียงครางหวานบางเบา

“ไม่เลยเพคะ แค่รู้สึกแปลกใหม่เท่านั้นเอง และคนที่นี่ก็ค่อนข้าง...เป็นมิตร” เซี่ยหรงเหยาเอ่ยตอบเสียงแผ่ว แววตาอ่อนโยนลงเมื่อสบกับสายตาลุ่มลึกของชายหนุ่ม

แม้จะเอ่ยเช่นนั้น ทว่าภายในใจกลับนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อน สตรีเหล่านั้น...

มู่หรงฉางชิงสังเกตใบหน้างาม ที่มีแววยุ่งยากปรากฏบางเบา ก่อนกระชับกอดร่างบางแน่นขึ้น และก้มลงกดจูบเบาๆ ที่ขมับชื้นเหงื่อของนาง

“อยู่ไปสักพัก ชายารักจักต้องชื่นชอบที่นี่” หญิงสาวยิ้มบาง ก่อนซบใบหน้างามลงที่อกแกร่ง

“หม่อมฉันเองก็หวังไว้เช่นนั้น” เสียงลมหายใจของทั้งสองค่อยๆ ดังสอดประสานในความเงียบสงัดของยามราตรี ในที่สุดพวกเขาก็เข้าสู่นิทรารมณ์ไปพร้อมกัน....

แสงอรุณแรกของวันส่องลอดผ่านม่านบางสีงาช้างเข้ามาในห้อง กลิ่นชาหอมอ่อนๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ

มู่หรงฉางชิงตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ร่างสูงในอาภรณ์สีดำขลิบทองเดินออกนอกตำหนัก ก่อนจะหันกลับมามองเบื้องหลังเพียงครู่คล้ายกำลังรู้สึกกังวลถึงบางสิ่ง...หลังออกคำสั่งอีกเล็กน้อย แล้วจึงจากไปอย่างเงียบงัน

ก่อนหน้านี้...ชายหนุ่มได้ทิ้งองครักษ์หญิงที่ไว้ใจที่สุดไว้คอยดูแลเซี่ยหรงเหยา ทั้งที่มีองครักษ์ลับอยู่แล้วห้าคน แต่เพราะไม่ไว้ใจเจ้าก้อนหินไร้ความรู้สึกพวกนั้น จึงได้จัดหาสตรีที่น่าจะเข้าใจสตรีด้วยกันมาเพื่อนาง

บัดนี้หญิงสาวผู้กำลังจะกลายเป็นดั่งแขนขาของเซี่ยหรงเหยาในอนาคต กำลังยืนเฝ้าอยู่หน้าตำหนักอย่างสงบนิ่ง ดวงตาคมกริบจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวรอบกาย โดยไม่ปล่อยให้สิ่งใดเล็ดลอดสายตา

ภายในห้องนอน...ร่างบางที่อยู่บนแทนบรรทม ค่อยๆ ขยับตัวพร้อมบิดกายเล็กน้อย เนื่องด้วยความเหนื่อยล้าจากค่ำคืนอันยาวนาน ที่ถูกมู่หรงฉางชิงเคี่ยวกรำ

ผมยาวสลวยหล่นคลอเคลียแก้มสีนวล หญิงสาวลืมตาขึ้นช้าๆ ก่อนจะพยายามยันกายลุกจากเตียง...ไป๋ไช่ที่เฝ้ารอการตื่นบรรทมของนายหญิง รีบกุลีกุจอทำหน้าที่ของตนอย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง

หลังอาบน้ำชำระกาย ความเย็นได้ช่วยปลุกให้สติกลับคืนมา ในคันฉ่องทองเหลือง ดวงตาคู่งามสะท้อนภาพของหญิงสาวผู้มีศักดิ์เป็นถึงฮองเฮา แต่ในยามนี้กลับดูอ่อนเพลียและเปราะบางยิ่งนัก

หลังแต่งกายเรียบร้อยในชุดผ้าไหมสีอ่อน เซี่ยหรงเหยาเดินออกจากตำหนักด้วยท่วงท่าสง่างาม แม้จะมีองครักษ์หญิงคอยตามติดและองครักษ์เงาอีกห้า แต่ก็มิได้ทำให้นางรู้สึกอึดอัด และในขณะนี้สายตาของเซี่ยหรงเหยากำลังเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“เจ้าชื่ออันใด....” ร่างบางเอ่ยถามองครักษ์หญิงผู้เคร่งขรึม

“หม่อมฉันมีนามว่า สือจิ่วเพคะ เป็นพี่น้องคนที่เก้าของกลุ่มพยัคฆ์ทมิฬ”

“พยัคฆ์ทมิฬหรือ เป็นชื่อที่ฟังดูแล้วน่าเกรงขามนัก นี่สือจิ่ว เจ้าเล่าเรื่องของตนเองให้ข้าฟังได้หรือไม่” ร่างบางเอ่ยชวนอีกฝ่ายพูดคุย ขณะที่เดินดูรอบๆ เมือง

“เรื่องนั้น...” สือจิ่วชะงักเล็กน้อย