พวกเขาคือคนละกลุ่ม

ว่านหนิงอวิ๋นพยักหน้า แม้ร่างกายจะสั่นเทา แต่แววตากลับไร้ความหวาดกลัว เสียงฝีเท้าเริ่มใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เงาดำสามสายแยกกันสำรวจ หนึ่งในนั้นเดินตรงมาทางโขดหินที่ทั้งสองซ่อนตัวอยู่

เซี่ยชิงสือขยับตัวเตรียมพร้อม มือกำกระบี่แน่น เพียงชั่วอึดใจ ชายหนุ่มพลันทะยานออกไปจากที่ซ่อน

“เคร้ง!”

ประกายไฟแลบปราบกลางอากาศ ชายหนุ่มฟันกระบี่ลงไปแต่อีกฝ่ายสามารถรับเอาไว้ได้ ทว่าอีกมือหนึ่งดึงมีดสั้นออกจากฝัก เฉือนผ่านลำคอศัตรูในพริบตา เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วพื้นดิน

“หนิงอวิ๋น ตามข้ามาเร็ว!” หญิงสาวรีบถอยหลังตามคำสั่ง พร้อมสังเกตคนชุดดำกลุ่มนั้น ขณะเดียวกันเสียงตะโกนของพวกชุดดำก็ดังขึ้นพร้อมกัน

“มีคนรอด! ฆ่ามัน!” เสียงกีบเท้าม้าย่ำพื้นดินเสียงดัง

“มันคือคนละกลุ่ม…ชิงสือ! คนพวกนี้เป็นทหาร! ไม่ใช่พวกเดียวกันกับนักฆ่าก่อนหน้านี้”

เสียงของว่านหนิงอวิ๋นสั่นเครือ แต่ยังคงพยายามพูดให้ชัดเจน นางจดจำรองเท้าที่คนเหล่านั้นสวมใส่ได้ แม้จะสวมชุดดำเลียนแบบมือสังหารก่อนหน้านี้ก็ตาม

เซี่ยชิงสือขมวดคิ้วมุ่นขณะพาหญิงสาวหลบหนี ความคิดแล่นวนในหัว หากมีถึงสองกลุ่ม แสดงว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังต้องไม่ธรรมดา และเป้าหมายของพวกมันก็คือ ต้องการให้ว่านหนิงอวิ๋นตายอย่างแน่นอน

“ไม่ต้องกลัว จะมีกี่กลุ่มก็ช่าง ข้าจะพาเจ้าออกไปจากที่นี่ให้ได้” ชายหนุ่มจับมือหญิงสาวแน่น ก่อนจะพาเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางรกเรื้อที่เต็มไปด้วยพุ่มหญ้าสูงและรากไม้พันเกี่ยว พื้นดินชื้นแฉะจนแทบไม่มีที่ให้เหยียบ แต่ทั้งสองยังคงฝืนเดินต่อไป

ทว่า...ในจังหวะที่เท้าก้าวไปเบื้องหน้า พื้นดินใต้ฝ่าเท้ากลับยุบตัวลงอย่างรวดเร็ว

“ระวัง!” เสียงร้องเตือนดังขึ้นพร้อมกับแรงดึงมหาศาล สองร่างตกลงไปในหลุมขนาดใหญ่ ก่อนจะไถลไปตามช่องทางแคบที่ลาดชันและมืดมิด

เสียงลมหายใจของทั้งคู่ดังแข่งกับเสียงหินกลิ้งกระทบผนัง ว่านหนิงอวิ๋นแม้จะหวาดกลัว แต่เมื่อรู้ว่าข้างกายยังมีเซี่ยชิงสือ นางก็พยายามข่มใจไม่ให้ร้องออกมา จนกระทั่งถึงจุดสิ้นสุดของทางลาด

ทั้งสองถูกเหวี่ยงลงสู่ธารน้ำใต้ดินอย่างแรง น้ำเย็นเฉียบกระแทกเข้ากับร่างกายจนแทบหายใจไม่ออก แต่ไม่นานนัก เซี่ยชิงสือก็โผล่ขึ้นจากผิวน้ำ พร้อมดึงหญิงสาวตามขึ้นมาด้วย

ทั้งสองตะเกียกตะกายขึ้นฝั่ง ร่างกายยามนี้ทั้งเปียกปอนและบอบช้ำ ภายในถ้ำอันมืดมิด มีเพียงเสียงน้ำหยดและลมหายใจของทั้งคู่ที่ดังสะท้อน

“กลัวหรือไม่” ชายหนุ่มเอ่ยถามพลางโอบร่างบางเข้ามาในอ้อมแขน อากาศภายในเย็นยะเยือก ว่านหนิงอวิ๋นสั่นเบาๆ แต่ยังคงฝืนยิ้มในความมืด

“ข้าไม่เป็นไร” เซี่ยชิงสือเหลือบมองใบหน้าของนางเล็กน้อย ก่อนจะพยุงให้เดินต่อไปตามเส้นทางที่น้ำไหลผ่าน

ทั้งสองค่อยๆ ก้าวไปยังเบื้องหน้าช้าๆ อย่างไร้จุดหมาย เพราะไม่รู้ว่าเส้นทางน้ำใต้ดินนี้มีจุดสิ้นสุดอยู่ตรงที่ใด กระทั่งผ่านไปนาน เสียงน้ำดังซู่ซ่าพลันดังขึ้นเรื่อยๆ

“ได้ยินหรือไม่” ชายหนุ่มกระซิบข้างหู

“ดะ...ได้ยิน น้ำตก” นางตอบเสียงแผ่ว

“ใช่! ใกล้ๆ นี้ต้องมีทางออกแน่” ทั้งสองฝืนร่างกายที่อ่อนแรง เดินต่อไปอีกราวครึ่งก้านธูป จนกระทั่งเห็นแสงรำไรส่องลอดเข้ามาจากเบื้องหน้า แสงนั้นสะท้อนกับผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ

“อวิ๋นเอ๋อ! เจ้าดูสิ! เราสองคนออกจากที่นี่ได้แล้ว!” เซี่ยชิงสือเอ่ยด้วยน้ำเสียงดีใจ ชายหนุ่มเขย่าร่างหญิงสาวเบาๆ แต่ร่างบางในอ้อมแขนกลับไร้ปฏิกิริยาตอบกลับ

“อวิ๋นเอ๋อ!” เสียงเรียกของชายหนุ่มดังสะท้อนก้อง ทว่า...หญิงสาวในอ้อมแขนยามนี้หมดสติไปแล้ว เหลือเพียงลมหายใจแผ่วเบาและร่างที่เย็นเฉียบในอ้อมแขน

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด ว่านหนิงอวิ๋นค่อยๆ ได้สติกลับมาอีกครั้ง ความอบอุ่นที่โอบล้อมร่างกายทำให้นางรู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในอ้อมแขนของใครบางคน

เมื่อลืมตาขึ้นเต็มที่ ดวงตากลมโตพลันเบิกกว้างทันที

เพราะร่างของนางยามนี้แทบเปลือยเปล่าทั้งกาย มีเพียงเอี๊ยมผืนบางและกางเกงซับในเท่านั้นที่ปกปิด ส่วนชุดนอกถูกวางแผ่ไว้หน้ากองไฟเพื่อผึ่งให้แห้ง

“เราออกมาจากทางน้ำใต้ดินได้แล้ว...”

หญิงสาวพึมพำเสียงแผ่ว

“ใช่ เราออกมาแล้ว” เซี่ยชิงสือตอบพลางยันกายลุกขึ้นนั่ง

“แต่ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว คงกลับเข้าเมืองไม่ได้ อีกทั้งยังไม่รู้ว่ามือสังหารเหล่านั้นจะดักรออยู่หรือไม่”

แสงไฟจากกองไฟสะท้อนบนกล้ามเนื้อที่ผ่านการฝึกหนักของชายหนุ่ม ว่านหนิงอวิ๋นกลืนน้ำลายลงคอ ใบหน้าของนางร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

เมื่อรู้ว่าเสียมารยาทจึงรีบเบือนสายตาหลบจากภาพตรงหน้า ก่อนที่ตนจะเสียสติทำบางสิ่งที่น่าอายลงไป

“ทำไมหรือ ก่อนหน้านี้เจ้าก็ยังซุกอยู่ในอ้อมแขนของข้าอยู่เลย ยามนี้ไยต้องหลบหน้า หรือว่ารังเกียจกันเสียแล้ว” เสียงทุ้มแฝงรอยยิ้มขบขันดังขึ้นข้างหู ว่านหนิงอวิ๋นเม้มริมฝีปากแน่น

“ข้าเปล่า...”

“เช่นนั้นหลบสายตาทำไม หรือว่าไม่ชอบร่างกายของข้าแล้ว เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นเช่นนี้เลย” คำพูดนั้นทำว่านหนิงอวิ๋นหน้าแดงราวลูกตำลึงสุก นางไม่คิดว่าคนผู้นี้จะกล้าเอ่ยถ้อยคำเช่นนั้นออกมาอย่างหน้าตาเฉย

“จำไม่ได้แล้วหรือ ตอนอายุสิบสอง เจ้าพูดกับเป่าหนิงว่าชอบร่างกายของข้า” ลมหายใจของชายหนุ่มรินรดข้างใบหู หัวใจเจ้ากรรมยามนี้เต้นระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก

“นั่น...ตอนนั้นข้ายังเด็ก!” ร่างบางเอ่ยเสียงสั่น

“แต่ตอนนี้ไม่เด็กแล้ว” เซี่ยชิงสือโน้มตัวเข้ามาใกล้ยิ่งกว่าเดิม นิ้วมือเชยคางมนที่ก้มต่ำจนแทบชิดอกขึ้น ดวงตาคมสบเข้ากับดวงตาหวานอย่างลึกซึ้ง

“มองข้าสิ อวิ๋นเอ๋อ ยามนี้ข้า เซี่ยชิงสือ คือคนของเจ้าแล้ว อยากมองเท่าใดก็ทำได้ตามใจ” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ท่าน...พูดอะไรออกมา” หญิงสาวเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงจนคิดว่าตนเองคงกำลังจะตายในตอนนี้

“ลืมไปแล้วหรือ ก่อนหน้านี้เจ้าพูดอะไรเอาไว้” คำพูดนั้นทำให้นางชะงักไปชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์ที่หน้าผาผุดขึ้นมาในหัว

ตอนที่คิดว่าตนตายไปแล้ว นางได้สารภาพรักออกไปโดยไม่รู้ว่าความจริงยังมีชีวิตอยู่

“ขะ...ข้า...” เสียงของว่านหนิงอวิ๋นสั่นเครือ ใบหน้าแดงระเรื่อจนถึงปลายหู เซี่ยชิงสือมองหญิงสาวนิ่ง ดวงตาอบอุ่นแฝงความอ่อนโยน

“เจ้าพูดว่ารักข้า...ข้าล้วนจดจำได้ทุกถ้อยคำ” เปลวไฟในถ้ำสั่นไหวเบาๆ แสงสีส้มทองสะท้อนบนผนังหิน ร่างของทั้งสองที่อยู่ใกล้กันจนได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่าย