LOGIN“หากต้องเปลี่ยนตัวผู้ครองแคว้น คนผู้นั้นย่อมต้องเป็นบุตรชายของข้า” หญิงวัยกลางคนเอ่ยอย่างหมายมาด
ไม่นาน...เสียงครวญครางพลันดังลอดออกมาจากตำหนักร้าง ในวังเย็น เพราะที่นี่ไม่มีผู้ใดเหยียบย่างมานานแล้ว ทำให้ทั้งสองไม่ต้องกังวลว่าจะมีคนมาพบเห็น เวลาที่พวกเขาพลอดรักกัน
ทางด้านมู่หรงฉางชิง หลังได้ฟังคำพูดของเซี่ยหรงเหยาชายหนุ่มจึงตัดสินใจไม่บอกชาติกำเนิดของว่านหนิงอวิ๋น ตั้งใจให้ผู้เลี้ยงดูอย่างแม่ทัพว่านและว่านฮูหยินเอ่ยปากด้วยตนเอง
แม่ทัพว่านที่รู้ว่าบุตรสาวปลอดภัยดี หลังมู่หรงฉางชิงมาเยือนแต่ก็มิได้สั่งให้คนของตนหยุดตามหานาง เพื่อมิให้คนที่อยู่เบื้องหลังรู้สึกคลางแคลงในเจตนาของตน
สืออีที่เดินทางไปยังแคว้นเจา ได้ส่งสารลับมายังมู่หรงฉางชิง ยามนี้ทหารที่ชายแดนแคว้นจ้าวได้มีการเคลื่อนไหวอย่างลับๆ และตอนนี้กำลังเข้าประชิดชายแดนทิศตะวันออกของเป่ยหมิง
ชายหนุ่มมิได้แจ้งเรื่องนี้ต่อทางราชสำนักโดยตรง เพื่อมิให้ตัวการไหวตัวทัน เพียงบอกกล่าวต่อมู่หรงฮ่องเต้ภายในห้องหนังสือ สองพ่อลูกหารือกันอยู่นาน จึงได้ข้อสรุป...
สิบวันต่อมา มู่หรงฮ่องเต้ได้มีพระราชประสงค์ จัดการหมั้นหมาย ระหว่างองค์รัชทายาทและบุตรสาวคนเล็กของตระกูลเซี่ย เซี่ยหรงเหยาขึ้นภายในวังหลวง
เสียงดนตรีบรรเลงกังวานไปทั่วสวนอุทยาน กลิ่นดอกไม้และชาหอมกรุ่นอบอวลในอากาศ มู่หรงฮ่องเต้ประทับอยู่บนแท่นสูง ทรงฉลองพระองค์สีทองปักลายมังกรห้าเล็บ
ข้างพระวรกายคือองค์ชายใหญ่ องค์รัชทายาทมู่หรงฉางชิง และเนี่ยฮองเฮา สตรีผู้เป็นพระมารดาของแผ่นดิน ส่วนตระกูลเซี่ยได้รับพระราชทานให้นั่งใกล้ที่ประทับที่สุด แสดงให้เห็นถึงความโปรดปรานที่หาที่สุดมิได้
เหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ต่างค้อมกายถวายบังคม เสียงกล่าวอวยพรดังระงมไปทั่วงาน
ตวนอ๋อง มู่หรงจ้าน พร้อมพระชายาเอกและพระชายารอง ต่างนั่งอยู่ในตำแหน่งถัดลงมา ซึ่งต่ำกว่าตระกูลเซี่ย สิ่งที่มู่หรงฮ่องเต้กระทำ ทำให้ชายหนุ่มแสดงสีหน้าไม่พอใจ แต่ก็ถูกพระมารดาใช้สายตาข่มขู่ให้เก็บงำความคิดของตน
“วันนี้เป็นวันมงคลของแผ่นดิน เพราะเป็นการหมั้นหมายระหว่างองค์รัชทายาทและคุณหนูตระกูลเซี่ย ผู้มีคุณธรรมและความกล้าหาญ เจิ้นหวังว่า...” มู่หรงฮ่องเต้ยังไม่ทันตรัสจบประโยค เสียงหวีดของหญิงสาวก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
เงาดำหลายสายพุ่งทะยานออกมาจากทั่วทุกทิศทาง กระโดดเข้ามาในงานเลี้ยงพร้อมอาวุธในมือ เหล่าองครักษ์ที่กำลังทำหน้าที่อารักขา พร้อมใจกันเข้าปกป้องฮ่องเต้
“ปกป้องฝ่าบาท!” หัวหน้าองครักษ์ตะโกนลั่น ก่อนจะพุ่งเข้าต่อสู้ แต่เพียงชั่วอึดใจ ศพขององครักษ์หลายคนก็ล้มลงกับพื้น เลือดสาดกระเซ็นเปื้อนผืนหญ้า
มู่หรงฉางชิงรีบดึงเซี่ยหรงเหยาให้มาอยู่ด้านหลังของตน ดวงตาคมกริบกวาดมองรอบบริเวณอย่างระมัดระวัง
“คุ้มกันฝ่าบาทและฮองเฮา!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ท่ามกลางความโกลาหล เสียงหัวเราะแผ่วต่ำพลันดังขึ้นจากด้านข้าง
หวังกุ้ยเฟยในชุดสีม่วงเข้มก้าวออกมาจากกลุ่มข้ารับใช้ ใบหน้างามแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มเย็นชา
“ไม่ต้องคุ้มกันแล้วเพคะฝ่าบาท” นางเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงความเย้ยหยัน
“เพราะทุกอย่างในวันนี้...เป็นสิ่งที่หม่อมฉันจัดเตรียมไว้เพื่อพระองค์” เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วลานงานเลี้ยง ขุนนางหลายคนถึงกับหน้าถอดสี มู่หรงฮ่องเต้ทรงชะงักเล็กน้อย พระเนตรวาวโรจน์ขึ้น
“หวังกุ้ยเฟย! เจ้ากล้าก่อการกบฏในวังหลวงเช่นนี้หรือ! ไม่กลัวฟ้าดินลงโทษหรืออย่างไร” สุรเสียงทรงอำนาจตวาดก้อง
ทว่านางส่งกลับเสียงหัวเราะออกมา
“ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! ฟ้าดินลงโทษหรือ หม่อมฉันเพียงต้องการคืนความยุติธรรมให้ตนเองและบุตรชาย ที่ถูกพระองค์ทอดทิ้งอย่างเลือดเย็น...ฝ่าบาท! พระองค์ทรงรู้ดี ในพระทัยมีเพียงพวกนางแม่ลูก แล้วจะให้หม่อมฉันทำเช่นไร!!” เบื้องหลังนาง เหล่าคนของตระกูลหวัง และขุนนางที่อยู่ฝ่ายตวนอ๋อง ต่างคุกเข่าลงพร้อมกัน
“ถวายชีวิตแด่กุ้ยเฟย! ถวายชีวิตแด่ตวนอ๋อง”
มู่หรงฮ่องเต้เหลือบสายตามองคนเหล่านั้นทีละคน
“ดี! ดียิ่งนัก! ในที่สุดเจิ้นก็ได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของพวกเจ้าเสียที” เหล่าขุนนางที่คุกเข่าเบื้องหน้าหวังกุ้ยเฟย ต่างหลบสายตาด้วยความรู้สึกผิดในใจ
แม้บุตรชายคนรองอย่างมู่หรงฉางชิงจะโหดเหี้ยมและเด็ดขาด แต่ตลอดมา...มู่หรงฮ่องเต้ก็ไม่เคยทำให้คนเหล่านี้ลำบากใจ
การกระทำในวันนี้...ทำให้พวกเขารู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย แต่ในวังหลวงที่มีอำนาจอยู่เบื้องหน้า และเพื่อความอยู่รอดของครอบครัว พวกเขาจำต้องเลือกข้าง
มู่หรงฉางชิงก้าวออกมายืนต่อหน้าน้องชายต่างมารดา
“เจ้าโง่มากที่เชื่อว่ามารดาของเจ้าจะสามารถก่อกบฏได้สำเร็จ” ชายหนุ่มกระซิบเสียงเบาข้างใบหู ได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของมู่หรงจ้านพลันสั่นไหวเบาๆ
“เจ้า! เจ้าหมายความว่าอย่างไร”
ร่างสูงถอยห่าง เสียงสัญญาณจากดอกไม้ไฟถูกจุดขึ้น ท้องฟ้ายามอัสดงเหนือวังหลวงสว่างไสว
“เจ้าไม่แปลกใจหรือ ที่ครอบครัวตระกูลว่านมิได้อยู่ที่นี่” มู่หรงจ้านมองซ้ายมองขวา จริงอย่างที่มู่หรงฉางชิงเอ่ย
“กะ...ก็พวกเขากำลังออกตามหาว่านหนิงอวิ๋น” สิ้นเสียงชายหนุ่ม หญิงสาวในชุดข้ารับใช้ได้ก้าวออกมาเบื้องหน้า
“ท่านพ่อและท่านแม่ของข้าไม่จำเป็นต้องตามหาข้าหรอก เพราะตัวข้ามิเคยหายไปที่ใด” หญิงสาวเอ่ยอย่างฉะฉาน ขันทีจ้าวที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังใบหน้าถอดสี หันขวับไปมองหวังกุ้ยเฟยด้วยสายตาไม่พอใจ
“นางถึงกลับกล้าหลอกลวงข้า หากปล่อยให้เรื่องนี้ถึงหูท่านผู้นั้น แม้แต่ตัวข้าก็มิอาจหนีพ้นการลงโทษ”
หลังสัญญาณดอกไม้ไฟหยุดลง ทหารหลายนายได้คุมตัวคนผู้หนึ่งที่ทั้งร่างโชกชุ่มไปด้วยโลหิต
“เจ้ายังจำเขาได้หรือไม่” คนที่มู่หรงฮ่องเต้ตรัสถาม ก็คือหวังกุ้ยเฟย
“ทะ...ท่าน! ว่านอวี๋เทียน!” หวังกุ้ยเฟยใบหน้าซีดเผือด เข่าทรุดไปทันที ไม่คิดว่าผู้สมรู้ร่วมคิดของตนจะถูกจับตัวรวดเร็วเช่นนี้ แล้วเช่นนั้นทางฝั่งแคว้นจ้าวเล่า...
“หวังกุ้ยเฟย ท่านไม่ต้องกังวลเรื่องกองทัพแคว้นจ้าวหรอก แม่ทัพว่านและเหล่าแม่ทัพที่จงรักภักดีต่อฝ่ายบาท ได้เดินทางไปยังชายแดนตะวันออก ตั้งแต่วันที่เจ้าเริ่มวางแผน ส่งคนไปแจ้งต่อเหล่าขุนนางพวกนี้แล้ว
ราวกับถูกฟ้าผ่า
“เจ้า! หรือว่าพวกเจ้ารู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรกแล้ว เช่นนั้น...”
“เช่นนั้น...เหตุใดถึงยังยอมให้เจ้าก่อกบฏ ใช่หรือไม่” มู่หรงฮ่องเต้กล่าวเสียงเย็น
“นั่นก็เพราะ เจิ้นต้องการเห็นใบหน้าของผู้ทรยศทุกคนอย่างไรเล่า เป็นเรื่องดีเสียอีก ราชวงศ์เป่ยหมิงจักได้ชำระขุนนางชั่วออกจากแผ่นดินให้หมดสิ้น เจิ้นต้องขอบคุณเจ้าจริงๆ ทว่า...ความชอบครั้งนี้ไม่มีรางวัลให้” มู่หรงฮ่องเต้เอ่ยน้ำเสียงเย็นชา
“เจ้า! มู่หรงยวน! เจ้าฮ่องเต้สุนัข! ข้าจะฆ่าเจ้า!” หวังกุ้ยเฟยยกมีดสั้นในมือ ปรี่เข้าหามู่หรงฮ่องเต้ ทว่ากลับถูกองครักษ์เงาถีบออกไปจนกระเด็น
“ในเมื่อพวกเจ้าแม่ลูกสามัคคีร่วมแรงร่วมใจนัก เช่นนั้นก็ตามไปอยู่ด้วยกันเถอะ” มู่หรงฮ่องเต้ยกมือขึ้น เหล่าทหารเดินออกมาเพื่อจับตัวคนทั้งสอง รวมถึงขุนนางที่อยู่ฝ่ายหวังกุ้ยเฟย
“อย่าหวังจะทำร้ายบุตรชายของข้า! จ้าวเหลย! เจ้าจะยอมให้บุตรชายของเจ้าตายที่นี่หรือ!” หวังกุ้ยเฟยตะโกนเสียงดัง
ทันใดนั้นเอง ขันทีจ้าวที่ทำงานในวังหลวงมายี่สิบกว่าปีก็ได้ปรากฏกายขึ้น
“หวังกุ้ยหลาน เจ้ารู้ว่านี่คือสิ่งสุดท้ายที่เจ้าจะสามารถขอจากข้าได้” น้ำเสียงทุ้มเยือกเย็นต่างจากปกติเอ่ยขึ้น เห็นได้ชัดว่าเขายังมิได้ตอน
“ข้ารู้ ช่วยลูกของเรา ข้าขอร้อง” จ้าวเหลยพยักหน้า
“ยี่สิบปีที่ได้รู้จัก วันนี้คงต้องจากกันแล้ว”
“ยอมรับซะ! ท่านหึงหวงข้า” เฟยหยางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ“ใช่ ข้ายอมรับว่าหึงหวง ข้ากลัวว่าเจ้าจะเลือกคนอื่นที่ดีกว่าข้า คนที่ไม่ได้ทอดทิ้งเจ้า คนที่สามารถดูแลเจ้าได้ดีกว่า” หลินหลันเยียนกอดชายหนุ่มเอาไว้“โง่จริง...ในใจข้ามีเพียงท่านคนเดียว ไม่มีใครอื่น”“และท่านไม่ได้ทอดทิ้งข้า ท่านเพียงแค่หลงทาง แต่ตอนนี้ท่านกลับมาแล้ว นั่นก็เพียงพอมิใช่หรือ” เฟยหยางกอดนางแน่นขึ้น และครั้งนี้...เขาได้พบกับความสุขของตนเองโดยไม่ต้องแย่งชิงแล้วหลังทั้งสองพูดคุยเปิดใจ ชายหนุ่มก็ไปพบบุตรชายทั้งสองที่เรือนของเอ้อโก่ว พร้อมแนะนำตนเองว่าเป็นบิดาแท้ๆ ของพวกเขาเด็กสองคนที่รู้ความ ต่างคาดเดาเอาไว้แล้วว่า พวกเขาอาจมีความสัมพันธ์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่เช่นนั้นเฟยหยางคงไม่ดูแลพวกเขาดีขนาดนี้“ท่านพ่อ” เด็กทั้งสองยอมรับบิดาแท้ๆ ผู้นี้ได้อย่างง่ายดาย“พ่อขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างพวกเจ้า แต่จากนี้ไป พ่อจะดูแลลูกทั้งสองและมารดาของเจ้าอย่างดีที่สุด” เด็กสองคนพยักหน้า ดวงตาเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตางานแต่งของพวกเขาถูกจัดขึ้นที่หมู่บ้านหลีฮวา หลินหลันเยียนขายเรือนที่หมู่บ้านเหมยฮวาที่ชอบดูถูกนาง มาซื้อเ
หนึ่งเดือนที่เขาไม่มาที่เรือนของนาง แต่ข้าวของกลับยังคงถูกส่งมาโดยเอ้อโก่ว นางทนไม่ไหวแล้ว จึงได้พาลูกทั้งสอง นั่งเกวียนลาตามเอ้อโก่วไปที่หมู่บ้านหลีฮวาเมื่อเห็นที่อยู่อันซอมซ่อของเขา เมื่อเทียบกับเรือนของนางแล้ว เขาใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นกลับมอบทุกอย่างให้นางและลูกทั้งสอง หลายเดือนที่พวกเขาพบกัน นับแต่ครั้งแรกที่เขาช่วยนางเอาไว้ นางไม่เข้าใจเจตนาของเฟยหยาง ทำไมต้องดีกับพวกนางแม่ลูก แต่กลับไม่เอ่ยขอสถานะใดๆเมื่อพบว่าในเรือนของเขามีบิดาที่นอนติดเตียง นางก็เข้าใจได้ทันที เขาคงไม่ต้องการให้นางต้องลำบากไปกับเขา จึงได้แยกตัวมาใช้ชีวิตเงียบๆ กันสองคนวันนี้เฟยหยางเข้าเมือง ที่เรือนจึงมีเอ้อโก่วคอยดูแล หญิงสาวขอร้องให้เอ้อโก่วพาลูกๆ ของนางไปที่เรือนของเขา ส่วนตนเองรอชายหนุ่มเงียบๆ ภายในเรือน กระทั่งแสงสุดท้ายของวันลับหายไป ร่างสูงใหญ่เป็นเงาตะคุ่มเดินโซเซขึ้นเขามาเมื่อก้าวเข้ามาในเรือน กลิ่นสุราลอยคลุ้งในอากาศ ทำให้นางรู้ว่าชายหนุ่มกำลังมึนเมา“เจ้าเป็นใคร!”ด้วยสัญชาตญาณ ชายหนุ่มพลันใช้มือกำรอบคอของอีกฝ่าย ดันเข้าผนังดินทันที ทว่าเมื่อเห็นใบหน้างามชัดๆ ความมึนเมาพลันหายเป็น
ได้ยินเช่นนั้น...กลิ่นอายความตายพลันแผ่ออกจากร่างของชายหนุ่ม อากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกลงทันตา ดวงตาสองข้างเย็นชาจนน่ากลัวชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าอำเภอถงอันทันที ร่างของเขาพุ่งทะยานรวดเร็วจนเกือบมองไม่เห็น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว ต้องสังหารคนเหล่านั้นให้สิ้นเพียงไม่ถึงชั่วยาม...ร่างสูงใหญ่พลันหยุดยืนที่หน้าศาลาว่าการอำเภอถงอัน เจ้าหน้าที่นับสิบยืนรออยู่ก่อนแล้ว ราวกับรู้ว่า...ชายหนุ่มจะต้องตามมาแน่ พวกเขาตะโกนด่าทอออกไป“เฟยหยาง! เจ้าคือคนร้ายในประกาศจับ! ยอมจำนนซะ!ไม่อย่างนั้นเราจะสังหารบิดาของเจ้าเสีย!” เฟยหยางยังคงนิ่งเงียบ เขาเหลือบมองคนเหล่านั้นทีละคน สายตาเยือกเย็นจนอ่านไม่ออกว่าคิดสิ่งใดคำขู่ใช้ไม่ได้ผลกับเขา อันที่จริงตัวเขาและบิดาก็มิได้มีความสัมพันธ์อันดีเพียงนั้น ที่ยังดูแลก็เพราะต้องการบางสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ หากบิดาต้องตายด้วยน้ำมือของคนเหล่านี้ ตนเองก็จักทำหลุมศพให้อย่างดี และแก้แค้นเพื่อให้บิดาจากไปอย่างสงบเสมียนซูก้าวออกมาเบื้องหน้า พร้อมกับชี้ไปยังชายหนุ่ม“นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้าบังอาจล่วงเกินข้า! วันนี้เจ้าต้องคุกเข่าขออภัยโทษ ยอมตัดขาสองข
ตลอดหลายปีทำแต่เรื่องเหลวไหล พลอยทำให้สามแม่ลูกต้องลำบาก แบกรับชื่อเสียงที่ไม่ดี เมื่อนอนไม่หลับ...จึงคว้าธนูขึ้นเขา หวังหาเงินให้มากเพื่อให้พวกเขาแม่ลูกไม่ต้องทนลำบากวันต่อมา...เฟยหยางเข้าเมืองอีกครั้ง ครั้งนี้ชายหนุ่มได้ยืมเกวียนเทียมลาของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อบรรทุกกวางหนุ่มสองตัว และไก่ป่ากระต่ายป่าอีกมากมาย หัวหน้าหมู่บ้านที่ได้ทานเนื้อเพราะชายหนุ่ม จึงยินยอมให้หยิบยืมอย่างยินดีหลังขายสัตว์ป่าได้เงินมากกว่าร้อยตำลึง ชายหนุ่มจึงเลือกซื้อเสบียงสำหรับสามแม่ลูก เพื่อส่งไปยังหมู่บ้านเหมยฮวา แต่ในระหว่างทาง กลับถูกชายฉกรรจ์จำนวนสิบคนขวางเอาไว้“หยุดเดี๋ยวนี้! วันนี้เจ้าจะไปไหนไม่ได้!” ตัวหัวหน้าตะโกนเสียงดัง คล้ายกำลังข่มขู่ให้อีกฝ่ายหวาดกลัว“เจ้าควรรู้ตัวว่าได้ไปล่วงเกินใครเอาไว้ หลังจากวันนี้ไปก็จงจำใส่หัว อย่าได้คิดกร่างทั้งที่ตนไร้อำนาจ” คนเหล่านั้นหัวเราะออกมาราวกับตนเองจัดการเฟยหยางไปแล้ว“หลีกไป!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ไม่นำพาต่อเสียงหัวเราะของคนเหล่านั้น“นี่! ลูกพี่...เจ้านี่มันกำลังดูถูกพวกเราอยู่” ลูกน้องร่างผอมแห้งเดินเข้ามากระซิบกับหัวหน้าของตน แต่กลับถูกตบหน้าไปหนึ่งฉาด
ชายขายหมูเงื้อมือหวังจะทุบไปที่หลินหลันเยียน ทว่า...เฟยหยางกลับยื่นมือออกไปหยุดชายขายหมูเอาไว้ รอบๆ บริเวณเงียบลงทันที“เจ้า! เจ้ากล้าขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้าหรือ!” ชายขายหมูตะโกนลั่น เฟยหยางเหลือบมองแขนที่มีไขมันของเขา ก่อนจะบีบมันแรงๆ เสียงกร๊อบพลันดังขึ้น เพียงครั้งเดียวแขนก็หักงอไม่เป็นรูปชาวบ้านที่กำลังมุงดูเรื่องสนุกของผู้อื่น ต่างถอยห่างออกจากพวกเขา คนเราไม่พูดพร่ำทำเพลง บทจะตีก็ตีเลย ช่างน่าหวาดกลัวนัก ชาวบ้านเหล่านั้นคิดในใจเสียงชายขายหมูร้องโหยหวน ไม่ต่างจากหมูที่เขาเชือด ร่างอ้วนกลมล้มลงกับพื้นพร้อมกอดแขนที่บิดงอ แม้จะเป็นเช่นนั้น...สีหน้าของเฟยหยางก็มิได้แปรเปลี่ยนตั้งแต่ต้นจนจบ เย็นชาและไร้อารมณ์เหมือนเดิม“ไสหัวไปซะ!!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ชายขายหมูที่กลิ้งไปมาบนพื้นมองเขาด้วยสายตาอาฆาต“ได้! เรื่องในครั้งนี้ข้าไม่จบง่ายๆ แน่” เขาเอ่ยอาฆาต รีบลุกขึ้นด้วยแขนข้างหนึ่ง จากไปพร้อมสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธหลินหลันเยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าโศกอีกครั้ง วันนี้รอดไปได้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ วันต่อๆ ไปล่ะ ตนเองจะหลบเลี่ยงภัยร้ายครั้งนี้ได้อย่า
ทุกเส้นประสาทในร่างกายตึงเครียด แม้จะเจ็บปวดจากบาดแผล แต่พวกเขาก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องเพื่อทำลายบรรยากาศ น้ำตาของคนเหล่านั้นไหลพราก ในใจคิดว่า...วันนี้คือวันสุดท้ายของชีวิตทว่า...เฟยหยางกลับไม่สนใจพวกเขา ชายหนุ่มหยิบของขึ้นแบกบนหลังอีกครั้ง มองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจากไปยังทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้“ถ้าพบกันครั้งหน้า จะไม่จบที่แค่ถูกหักขา” นั่นมิใช่เพียงคำขู่ หากแต่กลุ่มโจรรู้ว่า...ชายผู้นี้เอาจริง เฟยหยางเดินจากไป ทิ้งเสียงร้องโหยหวนไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้ากลับบ้านท่ามกลางความมืดชายหนุ่มลับถึงกระท่อมเชิงเขาในยามดึก แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเล็ก ทำให้มองเห็นเอ้อโก่วห่มผ้าห่มเก่าขาด นั่งหลับที่ข้างเตียงเขามิได้จุดตะเกียงหรือปลุกเด็กหนุ่มให้ตื่น แต่กลับทำทุกอย่างท่ามกลางความมืด เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบด้วยความชำนาญ เก็บของที่ซื้อมาให้เข้าที่ จากนั้นจึงหยิบธนูแบกขึ้นบ่าเดินกลับขึ้นเขาไปอีกครั้งเฟยหยางเป็นนายพรานที่เก่งกาจ แต่ชายหนุ่มไม่เคยจากบ้านไปเกินหนึ่งวันอย่างเช่นนายพรานคนอื่น นั่นเพราะยังมีบิดาที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม้จะจ่ายเงินให้เอ้อโก่วคอยดูแล แต่ก็ยังรู้สึกไม่วาง
สายลมพัดผ่าน นำพาเสียงหัวเราะของเด็กน้อยทั้งสองลอยหายไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่าน แต่ลึกซึ้งในใจของทุกคนที่ได้เห็นหลังก่อเรื่องในเมือง มู่หรงจื่ออิงได้พาเด็กขอทานน้อยที่ร่างกายสกปรกมอมแมมเดินเข้าไปภายในจวนรับรอง กลิ่นหอมของดอกเหมยที่ปลูกเรียงรายสองข้างทาง ให้ความรู้สึกสงบยิ่งนักยามน
หลังคิดพาขอทานน้อยกลับไปที่จวนรับรองของตน เด็กทั้งสองก็เตรียมออกจากวัดร้าง ทว่าในตอนนั้น ทั้งสองกลับถูกขอทานกลุ่มเดิมที่เคยรังแกมู่หรงจ้านขวางทางเอาไว้ สีหน้าของพวกมันเต็มไปด้วยความเคียดแค้น“ส่งของมีค่ามาซะ! ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าจะได้รู้รสของความเจ็บปวด!” ชายร่างใหญ่ที่สุดในกลุ่มตะโกนเสียงกร้าว มู่ห
ณ ประตูเมืองหลวงของแคว้นจ้าว ขบวนรถม้าจากแคว้นเจาแล่นเข้ามาอย่างช้าๆ ภายในรถม้าคือ เซี่ยหรงเหยาและมู่หรงฉางชิง พร้อมด้วยบุตรสาววัยห้าขวบของนาง องค์หญิงใหญ่ มู่หรงจื่ออิง เด็กหญิงตัวน้อยผู้มีดวงตากลมโตและรอยยิ้มสดใส“ท่านแม่! ท่านพ่อ! ข้าจะได้เจอฮ่องเต้หญิงแล้วใช่หรือไม่!”จื่ออิงน้อยส่งเสียงเจื้อยแ
“มิจำเป็นต้องต่อปากกับนาง สตรีอย่างไรก็คือสตรี มองการสั้นมิสามารถทำการใหญ่ได้เยี่ยงบุรุษ เฉกเช่นสหายรักของเจ้า...อีกไม่นาน นางก็จะถูกเหล่าขุนนางชักจูง และกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดเท่านั้น”“มั่นใจเสียเหลือเกินนะ...ตนเองไร้สามารถ มิได้หมายความว่า หนิงอวิ๋นจะเป็นเช่นเจ้า” เซี่ยหรงเหยามิได้มีสีหน้าหวั่นเก







