ระราน

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ พลันดังขึ้นจากด้านนอก ก่อนประตูจะถูกเปิดออกอย่างเบามือ และทันทีที่เห็นสภาพของพระชายาตน มู่หรงฉางชิงพลันอุทานอย่างตกใจ

“เป่าหนิง!!...ไป๋ไช่ เกิดอันใดขึ้นกับนาง!” ใบหน้าซูบซีดของเซี่ยหรงเหยาเงยขึ้นเล็กน้อย

“เรียนองค์ชาย พระชายาทรงเมาเรือเพคะ แม้ทานยาแก้เมาเข้าไปแล้ว แต่พระอาการก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นเลย”

มู่หรงฉางชิงก้าวเข้ามาอย่างร้อนรน ดวงตาคมเต็มไปด้วยความกังวล ชายหนุ่มรีบประคองร่างบางขึ้นจากหมอน แต่ยังไม่ทันเอ่ยคำใด มือเล็กของนางก็พลันคว้าแขนชายหนุ่มเอาไว้แน่น

“มู่! หรง! ฉาง! ชิง!...ข้าจะฆ่าท่าน!” ร่างบางกัดลงบนท่อนแขนของชายหนุ่มเต็มแรง จนเกิดรอยเขี้ยวเล็กๆ ขึ้น

ร่างสูงถึงกับหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งที่เจ็บจี๊ดเพราะเขี้ยวของนางจมเข้าเนื้อจริงๆ

“เจ้าจิ้งจอกน้อย อดทนอีกนิดได้หรือไม่ ไม่นานก็ถึงแล้ว” ฝ่ามือแกร่งลูบแผ่นหลังเล็กเบาๆ อย่างปลอบโยน

“ไป๋ไช่ เจ้าไปตามหมอหลวงมาดูอาการของนางอีกครั้งซิ”

“ไม่ต้อง!” เซี่ยหรงเหยาโพล่งขึ้นเสียงดัง ก่อนจะห่อเหี่ยวลง ราวกับลูกหนังถูกปล่อยลม

“มาแล้วช่วยอันใดได้! ข้าเมาเรือ มิได้ป่วย!”

น้ำเสียงของหญิงสาวเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและอ่อนแรง หากรู้ว่าการเดินทางไปยังแคว้นเจาจะทรมานถึงเพียงนี้ นางคงไม่ตามเจ้าคนเจ้าเล่ห์ผู้นี้มาด้วยเป็นแน่

“แคว้นเจาบ้าบออันใดกันเหตุใดการเดินทางถึงได้ลำบากเพียงนี้...” หญิงสาวพึมพำทั้งที่กำลังหลับตาแน่น

“สวรรค์ ท่านกำลังทดสอบความอดทนของข้าอยู่ใช่หรือไม่...” มู่หรงฉางชิงมองหญิงสาวในอ้อมแขนด้วยแววตาเอ็นดู ชายหนุ่มก้มลงกระซิบข้างใบหูของนางแผ่วเบา

“อดทนอีกหน่อยเถิด เป่าหนิงของพี่...อีกไม่นาน เจ้าจักได้เห็นบ้านของเราแล้ว”

เสียงคลื่นยังคงซัดกระทบเรือไม่หยุด แต่ภายในอ้อมแขนของชายหนุ่ม ความโคลงเคลงกลับคล้ายเสียงกล่อมเบาๆ ที่นำพาให้หญิงสาวค่อยๆ หลับใหลท่ามกลางความอบอุ่น ทั้งที่ด้านนอกกำลังโกลาหลเพราะพายุลูกใหญ่

ไม่รู้ว่าช่วงเวลาอันเลวร้ายผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด แสงแดดยามสายส่องลอดผ่านม่านบางเบาเข้ามาในห้อง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรลอยคลุ้งในอากาศ เซี่ยหรงเหยาค่อยๆ เผยอเปลือกตาขึ้นช้าๆ

ความรู้สึกโคลงเคลงที่เคยทรมานได้มลายหายไปสิ้น นางขยับกายลุกขึ้นนั่ง พลางกวาดสายตามองรอบห้องที่ตกแต่งอย่างงดงามผนังไม้จันทน์หอมถูกประดับด้วยเปลือกหอยหลากสี ที่กำลังสะท้อนแสงระยิบระยับราวอัญมณี

“ที่นี่...มิใช่บนเรือแล้วสินะ” ร่างบางพึมพำเสียงเบา

ทันใดนั้นเอง...เสียงฝีเท้าแผ่วเบา ดังขึ้นจากด้านนอก ก่อนที่สตรีแปลกหน้าผู้หนึ่งจะก้าวเข้ามา แล้วคุกเข่าลงหน้าเตียงที่เซี่ยหรงเหยากำลังนอนอยู่

“คุณหนู ฝ่าบาทมีรับสั่งว่า หากท่านตื่นแล้วให้ชำระกายและเปลี่ยนชุดใหม่เจ้าค่ะ” น้ำเสียงเย่อหยิ่งและแววตาที่แฝงความไม่พอใจปรากฏอย่างชัดเจน

การแสดงออกของอีกฝ่าย ทำให้เซี่ยหรงเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย แน่นอนว่ายามนี้ตนเองน่าจะมาถึงเกาะเจ้าแล้ว และนางพึ่งพบหน้าอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก แล้วเหตุใดสตรีผู้นี้จึงมีท่าทีเช่นนี้กับตน อีกทั้งใช้คำเรียกขานนั้น...

“คุณหนู...งั้นหรือ” ดูท่าว่ามู่หรงฉางชิงยังมิได้ประกาศสถานะของตนให้ผู้ใดรู้

“แล้วฝ่าบาทของเจ้าอยู่ที่ใด” ร่างบางเอ่ยถามเสียงเรียบ และไม่ถือสาต่อท่าทีหยาบคายของอีกฝ่าย อย่างไรก็ฟังมาบ้างว่าคนที่นี่มิได้เหมือนคนบนแผ่นดินใหญ่ ที่มักยึดถือกฎธรรมเนียมอันเคร่งครัดใดใด

“ฝ่าบาททรงกำลังประชุมกับเหล่าขุนนางอาวุโสที่ท้องพระโรง อย่าได้ถามให้มากความ หน้าที่ของท่านเพียงรออยู่ที่นี่ตามรับสั่งก็พอ”

น้ำเสียงนั้นแม้สุภาพ แต่แฝงความเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด และหลายครั้งที่อีกฝ่ายเหมือนกำลังทดสอบความอดทนของตน เซี่ยหรงเหยาหรี่ตาลงเล็กน้อย

“ดูเหมือนเจ้าไม่ชอบหน้าข้า เช่นนั้นก็ถอยไปเสีย แล้วตอนนี้สาวใช้ของข้าอยู่ที่ใด” ข้ารับใช้นางนั้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าลง

“บ่าว...” นางลุกขึ้นยืนอย่างไม่พอใจ แต่ก็ยังคงรั้นจะอยู่ที่เดิม

“ยังต้องให้ข้าสั่งเป็นครั้งที่สองหรือ!” น้ำเสียงเฉียบขาดดังขึ้น แม้มิได้ตวาดแต่ก็ไม่ต่างเท่าใดนัก อีกฝ่ายสะดุ้งเฮือกก่อนจะลนลานจากไป

เดิมทีข้ารับใช้นางนั้นคิดว่าเซี่ยหรงเหยาที่เป็นคนต่างถิ่น เป็นลูกพลับนิ่มที่บีบได้ง่าย แต่ไม่คิดว่าท่าทีบอบบางนั้น ช่างต่างจากที่เห็นนัก ถึงแม้จะไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าทำให้หญิงสาวไม่พอใจอีก

ไม่นานนัก...เสียงเดินจากด้านนอกพลันดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อประตูถูกเปิดออก พบว่าเป็นไป๋ไช่ที่เดินเข้ามาด้วยท่าทีเซื่องซึม ไม่ต้องให้หญิงสาวเอ่ยก็รู้ได้ทันทีว่า อีกฝ่ายก็คงโดนหยามเหยียดไม่ต่างจากตน

“คุณหนู...”

“เงยหน้าขึ้นซิ ไยตอนนี้เลิกเรียกว่าพระชายาแล้วเล่า”

ไป๋ไช่ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ และทันทีที่เห็นใบหน้าของสาวใช้คนสนิท เซี่ยหรงเหยาถึงกับนิ่งงัน...เพราะใบหน้าด้านข้างของนางยามนี้ บวมช้ำไปครึ่งหนึ่ง รอบลำคอมีรอยข่วนเป็นทางยาว

“ใครมันกล้าบังอาจแตะต้องคนของข้า!” ร่างบางตวาดก้อง น้ำเสียงของนางเย็นเยียบ ในแววตาเต็มไปด้วยโทสะ

“คุณหนู...บ่าว...ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

ไป๋ไช่กล่าวทั้งน้ำตา พยายามยกมือขึ้นปิดรอยช้ำบนใบหน้าของตน แต่ยิ่งนางพยายามทำเช่นนั้น เซี่ยหรงเหยาก็ยิ่งเดือดดาล

ก่อนหน้านี้...เพราะการเดินทางอันแสนอันยาวนาน ทำเซี่ยหรงเหยาอ่อนเพลียทั้งกายและใจ หญิงสาวหลับใหลทั้งอย่างนั้น มู่หรงฉางชิงที่ไม่ต้องการรบกวนนาง จึงได้อุ้มหญิงสาวลงจากเรือท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย

รวมถึง...เหล่าสตรีที่แต่งกายหรูหรา ซึ่งคาดหวังว่าวันหนึ่ง ตนจักกลายเป็นสตรีของชายผู้ปกครองเกาะแห่งนั้น หลังพวกนางรู้ว่า ยามนี้เขาได้มีสตรีข้างกาย ทุกคนต่างมองการกระทำของชายหนุ่มด้วยสายตาไม่พอใจ

และเมื่อหญิงสาวผู้เป็นเจ้าหัวใจของราชาแห่งเกาะเจายังไม่ตื่นขึ้น คนที่ต้องรับโทสะเหล่านั้น...ย่อมหนีไม่พ้นไป๋ไช่และผู้ติดตาม

ข้ารับใช้ในวังส่วนใหญ่ล้วนถูกซื้อตัวจากตระกูลขุนนางที่เคยรับใช้อดีตฮ่องเต้ เมื่อมู่หรงฉางชิงขึ้นครองราชย์ เวลาส่วนใหญ่ใช้ไปกับการว่าราชกิจ หลายปีมานี้จึงยังมิได้จัดการเรื่องวังหลังให้เรียบร้อย

และในยามนี้...เหล่าสตรีที่เคยเป็นสนมของอดีตฮ่องเต้ ก็ยังคงพำนักอยู่ในวัง และบางคนยังคงมีอำนาจในมือ เรื่องเหล่านี้...เซี่ยหรงเหยายังไม่รู้

หญิงสาวกำมือแน่น ดวงตาเปล่งประกายเย็นเยียบ