LOGINอดีตขันทีปลอมตัวหันไปยังมู่หรงฮ่องเต้ ก่อนจะซัดฝ่ามืออกไป ทว่ามู่หรงฉางชิงกลับกระโดดเข้ามาขวาง ทั้งสองปะทะฝ่ามือ พลังลมปรานสั่นสะเทือนรอบข้าง ก่อนจะเกิดระเบิดเสียงดัง ชายหนุ่มถูกพลังของจ้าวเหลยซัดถอยหลังไปเล็กน้อย โลหิตไหลซึมที่มุมปาก ทว่า…อีกฝ่ายกลับมิได้มีท่าทีบาดเจ็บใดใด ใบหน้ายังคงสงบนิ่งเช่นเดิม
“นับถือ นับถือ วรยุทธขององค์รัชทายาทสูงส่งยิ่งนัก”
เอ่ยจบก็หันไปจับตัวมู่หรงจ้านที่ยังคงยืนมึนงง จับต้นชนปลายไม่ถูก ใช้วิชาตัวเบาทะยานหายไปในความมืด
“อึก! พรูดดด!!!”
หวังเหลยเมื่อพามู่หรงจ้านหลบหนีจากการตามล่าขององครักษ์เงาออกมาได้สำเร็จ บัดนี้ร่างกายที่ฝืนทนมานานก็ได้แสดงอาการออกมา โลหิตสดๆ ถูกพ่นออกจากปาก รวมถึงหูทั้งสองข้าง
“ไม่คิดเลยว่า...ฝีมือของมู่หรงฉางชิงจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ เรื่องนี้ข้าต้องรีบรายงานต่อท่านผู้นั้นให้หาทางรับมือเขาให้ดี ไม่อย่างนั้นแผนการครองใต้หล้า ต้องถูกเจ้าเด็กเมื่อวานซืนทำลายเป็นแน่” อดีตขันทีเอ่ยเสียงเย็น
หลังการก่อกบฏล้มเหลว หวังกุ้ยเฟย คนตระกูลหวัง ครอบครัวพระชายาตวนอ๋องทั้งสอง รวมถึงเหล่าขุนนางที่ทรยศ ต่างถูกประหารเก้าชั่วโคตร
ทางด้านแม่ทัพว่านก็ได้รับการยืนยันแล้วว่า สามารถผลักดันกองทัพแคว้นจ้าวที่เข้าประชิดชายแดนออกไปได้ ผลงานครั้งนี้คือการวางแผนตลบหลังของมู่หรงฉางชิงและมู่หรงฮ่องเต้
และในเวลาต่อมา มู่หรงฉางชิงก็ได้สละตำแหน่งรัชทายาทได้อย่างที่ใจหวัง ส่วนคนที่เข้ารับตำแหน่งต่อจากชายหนุ่มก็คือองค์ชายใหญ่ มู่หรงชิงยี่
สองเดือนผ่านไป ความสงบกลับคืนสู่เมืองหลวงอีกครั้ง ธงสัญลักษณ์มังกรทองโบกสะบัดเหนือยอดหอสูง ประกาศถึงยุคใหม่แห่งราชวงศ์เป่ยหมิง ที่ได้กำจัดขุนนางทรยศ
และตระกูลเซี่ยก็ได้รับข่าวดีถึงสองเรื่องด้วยกันคือ พระชายาองค์รัชทายาทอย่างเซี่ยมู่หว่าน ยามนี้กำลังตั้งครรภ์แฝดได้สองเดือน และมู่หรงฮ่องเต้ได้พระราชทานมงคลสมรสให้แก่ เซี่ยหรงเยาและมู่หรงฉางชิง
ในวันมงคลสมรส ท้องฟ้าแจ่มใส แสงอาทิตย์อาบไล้ทั่วเมืองหลวง เสียงฆ้องกลองและขบวนแห่เจ้าสาวดังไปทั่วถนน ขบวนสินเดิมและสินสอดยาวหลายสิบลี้ จากถนนด้านเหนือจรดทิศใต้
เซี่ยหรงเหยาในชุดเจ้าสาวสีแดงสดปักดิ้นทอง ลวดลายมังกรคู่หงส์ ดวงหน้างามสง่าภายใต้ผ้าคลุมโปร่งบาง ข้างกายคือมู่หรงฉางชิงในอาภรณ์เจ้าบ่าวสีเดียวกัน แลดูสง่างามและทรงอำนาจ ได้ขี่ม้ามารับนางด้วยตนเองถึงด้านหน้าจวน
เกี้ยวแปดคนหาม แห่ขบวนเคลื่อนไปอย่างช้าๆ ท่ามกลางเสียงอวยพรของเหล่าประชาชนที่มาร่วมชื่นชมและยินดี ข้ารับใช้ต่างมอบลูกกวาดน้ำตาลเป็นของตอบแทนตลอดเส้นทาง
ภายในตำหนักองค์ชายรอง ทั่วทั้งจวนถูกประดับด้วยผ้าแพรสีแดงสด พื้นหินอ่อนสะท้อนแสงเทียนนับพันเล่ม กลิ่นกำยานหอมอบอวล เสียงพิณและขลุ่ยบรรเลงขับกล่อมอย่างอ่อนโยน
มู่หรงฮ่องเต้และเนี่ยฮองเฮาทรงประทับอยู่บนแท่นสูง พระพักตร์เปื้อนรอยยิ้มด้วยความพึงพอใจ ด้านข้างคือองค์รัชทายาทและพระชายา
เมื่อพิธีกราบไหว้ฟ้าดินเสร็จสิ้น มู่หรงฉางชิงประคองมือเจ้าสาวอย่างอ่อนโยน ทั้งสองค้อมกายถวายบังคมต่อหน้าพระบิดาและพระมารดาอีกครั้ง ก่อนจะส่งเจ้าสาวเข้าห้องหอ
ค่ำคืนนั้น แสงโคมแดงส่องสว่างทั่วเมืองหลวง เสียงอวยพรและดนตรีดังไม่ขาดสาย
เป็นงานมงคลยิ่งใหญ่ที่ทั้งแผ่นดินต่างกล่าวขาน เหล่าชาวบ้านที่เคยได้รับความช่วยเหลือจากคนทั้งสอง ต่างอวยพรให้พวกเขามีแต่ความสุขจากที่ห่างไกล ส่วนเจ้าบ่าวผู้สง่างาม ยามนี้เดินโซเซเข้ามาในห้อง เพราะถูกเหล่าพี่น้องและขุนนางจับกรอกสุราจนแทบไม่ได้สติ เป็นครั้งแรกที่ทุกคนสามารถเข้าถึงมู่หรงฉางชิงได้โดยมิต้องเกรงกลัว และได้รู้ว่า...แท้จริงแล้ว ชายหนุ่มเองก็เป็นปุถุชนคนหนึ่ง
“เป่าหนิง พี่มาแล้ว” ร่างสูงยืนต่อหน้าหญิงสาว หยิบคันชั่งเปิดผ้าคลุ่มหน้าของนางออกช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้างดงามที่ถูกแต่งแต้มอย่างประณีต
“ชายาของข้า ช่างงดงามยิ่งนัก” ชายหนุ่มเอ่ยชื่นชมจากใจจริง ร่างบางก้มหน้าด้วยความเขินอาย
ชาติที่แล้ว...ในวันแต่งงาน ตัวนางถูกหามเข้ามายังประตูข้างของจวนตวนอ๋อง แม้แต่คืนเข้าหอ เขาก็ไม่เคยเหยียบย่างมาที่ห้องของนาง และทุกวัน ต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวดเพื่อเอาใจเขา
แต่ในวันนี้ ต้องขอบคุณมู่หรงจ้านที่สังหารตนเองในวันนั้น ทำให้ได้เกิดใหม่ และพบรักแท้อย่างมู่หรงฉางชิง
“ท่านเมาแล้ว...” ร่างบางเอ่ยเสียงหวาน
กลิ่นกำยานหอมอ่อนๆ ลอยคลุ้งในอากาศ เสียงพิณแผ่วเบาดังมาจากด้านนอก ก่อนจะค่อยๆ เงียบลง เมื่อประตูห้องหอถูกปิดสนิทโดยข้ารับใช้
ภายในห้องประดับด้วยแพรสีชาด ผ้าม่านบางพลิ้วไหวตามแรงลมจากหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย เตียงเจ้าสาวถูกปูด้วยผ้าไหมสีแดงเข้ม ปักลายมังกรและหงส์ร่ายรำ
ด้านข้างมีถ้วยสุรามงคลวางอยู่คู่กัน เซี่ยหรงเหยานั่งนิ่งบนขอบเตียง พร้อมหัวใจที่สั่นไหว
“คืนนี้ เป่าหนิงคือชายาของเราอย่างแท้จริง” เซี่ยหรงเหยาเงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความอบอุ่น
“และท่านเองก็คือสามีของข้า...ผู้ที่ข้าจะเคียงข้างไปตราบสิ้นลมหายใจ” มู่หรงฉางชิงยกถ้วยสุรามงคลขึ้น ส่งให้หญิงสาว
ทั้งสองดื่มร่วมกันตามพิธี ก่อนจะวางลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอม เสียงลมพัดผ่านม่านบางเบา มู่หรงฉางชิงยื่นมือออกไป และเซี่ยหรงเหยาก็วางมือลงอย่างไม่ลังเล
นิ้วทั้งสองประสานกันแน่น แววตาที่สบกันในยามนั้นเต็มไปด้วยความผูกพันที่มิอาจใช้คำใดมาพรรณา
ค่ำคืนแห่งความหฤหรรษ์ได้เริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางแสงเทียนที่สั่นไหว และเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตคู่ที่จักดำเนินไปตราบนานเท่านาน
..........................................................
ทางด้านมู่หรงจ้าน หลังหนีออกจากเมืองหลวงได้สำเร็จ ก็ได้ติดตามจ้าวเหลยกลับไปยังแคว้นจ้าว เพื่อสักวันหนึ่ง ตนเองจะได้กลับมาแก้แค้น คนที่แย่งชิงทุกสิ่งที่เคยเป็นของตน
หลายวันต่อมา หลังพิธีสมรสเสร็จสิ้น มู่หรงฉางชิงและเซี่ยหรงเหยาได้ออกเดินทางไปยังแดนเหนือ หากแต่แท้จริงแล้ว พวกเขากำลังเดินทางไปที่แคว้นเจา
ขบวนรถม้ายาวเหยียดเคลื่อนผ่านทุ่งหญ้าและภูเขา เสียงกีบเท้าม้ากระทบพื้นดังก้องเป็นจังหวะ บนรถม้าคันงาม...เซี่ยหรงเหยานั่งเอกเขนกเหม่อมองออกไปยังทิวทัศน์เบื้องหน้า สายลมพัดดอกหญ้าปลิวเข้ามาด้านในผ่านบานหน้าต่าง
เป็นครั้งแรกในชีวิตที่นางที่ต้องเดินทางไกล
ก่อนออกจากเมืองหลวง ครอบครัวของเซี่ยหรงเหยาได้มาส่งที่ประตูเมือง รวมถึงว่านหนิงอวิ๋นที่บัดนี้ได้รู้ความจริงถึงชาติกำเนิดของตนแล้ว
เซี่ยหรงเหยาเบาใจที่สหายรักสามารถทนแบกรับต่อความจริงที่ได้รู้ ถึงมิใช่สายเลือดแท้จริงของตระกูลว่าน แต่เหล่าพี่น้องของนางต่างก็รักนางจากใจจริง และตนเองก็ปรารถนาให้ ว่านหนิงอวิ๋น สหายรักทั้งสองชาติของตนได้พบพานแต่ความสุข
“คิดอะไรอยู่หรือ”
ชายหนุ่มรั้งร่างบางขึ้นมานั่งบนตัก ทั้งที่ด้านในรถม้าบุนวมอย่างดี ต่อให้เหยียบหินก้อนใหญ่ด้านในก็ไม่สั่นสะเทือน
“กำลังคิดเรื่องหนิงอวิ๋น ไม่รู้ว่าพี่สามจะกล้าเอ่ยขอแต่งงานหรือไม่ หลังรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของนาง”
“ไม่ต้องกังวลเรื่องพี่ภรรยา หากทางแคว้นจ้าวไม่ยินยอมให้แต่งงานกับเขา เราจะเป็นผู้ยกทัพไปช่วยชิงตัวเจ้าสาวให้เอง”
ท่าทีจริงจังของชายหนุ่มทำหญิงสาวหัวเราะร่า
“ท่านจริงจังเกินไปแล้ว ข้าเชื่อว่าหนิงอวิ๋นจะต้องแก้ไขเรื่องนี้ได้แน่นอน นางเป็นคนฉลาด”
เสียงหัวเราะแว่วหวาน ประสานเสียงทุ้มต่ำดังออกมาด้านนอก เหล่าองครักษ์ต่างมองหน้ากันไปมา ก่อนยกยิ้มอย่างยินดี ที่นายเหนือหัวของตนกำลังจะมีครอบครัวเป็นของตนเอง
ในอนาคตเบื้องหน้า พวกเขากำลังคาดหวังว่า จะได้เลี้ยงดูเจ้านายตัวน้อยๆ สักหลายคน
ขบวนรถม้าค่อยๆ วิ่งลับหายไปในแสงอาทิตย์ยามเย็น เหลือเพียงเสียงลมที่พัดผ่าน และกลีบดอกหญ้าป่าที่ปลิวไสวราวกับกำลังอวยพรให้คู่บ่าวสาว ได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ท่ามกลางความสงบสุข
การเดินทางครั้งใหม่ของทั้งคู่พึ่งจะเริ่มต้น และเบื้องหน้าจะมีสิ่งใดรออยู่มิอาจคาดเดา หากแต่...มู่หรงฉางชิงและเซี่ยหรงเหยาต่างเชื่อมั่นในกันและกัน ว่าพวกเขาจะต้องฝ่าฟันอุปสรรคเหล่านั้นไปได้อย่างแน่นอน
จบเล่ม 1
ฝากติดตามเล่ม 2 ด้วยนะคะ
“ยอมรับซะ! ท่านหึงหวงข้า” เฟยหยางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ“ใช่ ข้ายอมรับว่าหึงหวง ข้ากลัวว่าเจ้าจะเลือกคนอื่นที่ดีกว่าข้า คนที่ไม่ได้ทอดทิ้งเจ้า คนที่สามารถดูแลเจ้าได้ดีกว่า” หลินหลันเยียนกอดชายหนุ่มเอาไว้“โง่จริง...ในใจข้ามีเพียงท่านคนเดียว ไม่มีใครอื่น”“และท่านไม่ได้ทอดทิ้งข้า ท่านเพียงแค่หลงทาง แต่ตอนนี้ท่านกลับมาแล้ว นั่นก็เพียงพอมิใช่หรือ” เฟยหยางกอดนางแน่นขึ้น และครั้งนี้...เขาได้พบกับความสุขของตนเองโดยไม่ต้องแย่งชิงแล้วหลังทั้งสองพูดคุยเปิดใจ ชายหนุ่มก็ไปพบบุตรชายทั้งสองที่เรือนของเอ้อโก่ว พร้อมแนะนำตนเองว่าเป็นบิดาแท้ๆ ของพวกเขาเด็กสองคนที่รู้ความ ต่างคาดเดาเอาไว้แล้วว่า พวกเขาอาจมีความสัมพันธ์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่เช่นนั้นเฟยหยางคงไม่ดูแลพวกเขาดีขนาดนี้“ท่านพ่อ” เด็กทั้งสองยอมรับบิดาแท้ๆ ผู้นี้ได้อย่างง่ายดาย“พ่อขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างพวกเจ้า แต่จากนี้ไป พ่อจะดูแลลูกทั้งสองและมารดาของเจ้าอย่างดีที่สุด” เด็กสองคนพยักหน้า ดวงตาเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตางานแต่งของพวกเขาถูกจัดขึ้นที่หมู่บ้านหลีฮวา หลินหลันเยียนขายเรือนที่หมู่บ้านเหมยฮวาที่ชอบดูถูกนาง มาซื้อเ
หนึ่งเดือนที่เขาไม่มาที่เรือนของนาง แต่ข้าวของกลับยังคงถูกส่งมาโดยเอ้อโก่ว นางทนไม่ไหวแล้ว จึงได้พาลูกทั้งสอง นั่งเกวียนลาตามเอ้อโก่วไปที่หมู่บ้านหลีฮวาเมื่อเห็นที่อยู่อันซอมซ่อของเขา เมื่อเทียบกับเรือนของนางแล้ว เขาใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นกลับมอบทุกอย่างให้นางและลูกทั้งสอง หลายเดือนที่พวกเขาพบกัน นับแต่ครั้งแรกที่เขาช่วยนางเอาไว้ นางไม่เข้าใจเจตนาของเฟยหยาง ทำไมต้องดีกับพวกนางแม่ลูก แต่กลับไม่เอ่ยขอสถานะใดๆเมื่อพบว่าในเรือนของเขามีบิดาที่นอนติดเตียง นางก็เข้าใจได้ทันที เขาคงไม่ต้องการให้นางต้องลำบากไปกับเขา จึงได้แยกตัวมาใช้ชีวิตเงียบๆ กันสองคนวันนี้เฟยหยางเข้าเมือง ที่เรือนจึงมีเอ้อโก่วคอยดูแล หญิงสาวขอร้องให้เอ้อโก่วพาลูกๆ ของนางไปที่เรือนของเขา ส่วนตนเองรอชายหนุ่มเงียบๆ ภายในเรือน กระทั่งแสงสุดท้ายของวันลับหายไป ร่างสูงใหญ่เป็นเงาตะคุ่มเดินโซเซขึ้นเขามาเมื่อก้าวเข้ามาในเรือน กลิ่นสุราลอยคลุ้งในอากาศ ทำให้นางรู้ว่าชายหนุ่มกำลังมึนเมา“เจ้าเป็นใคร!”ด้วยสัญชาตญาณ ชายหนุ่มพลันใช้มือกำรอบคอของอีกฝ่าย ดันเข้าผนังดินทันที ทว่าเมื่อเห็นใบหน้างามชัดๆ ความมึนเมาพลันหายเป็น
ได้ยินเช่นนั้น...กลิ่นอายความตายพลันแผ่ออกจากร่างของชายหนุ่ม อากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกลงทันตา ดวงตาสองข้างเย็นชาจนน่ากลัวชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าอำเภอถงอันทันที ร่างของเขาพุ่งทะยานรวดเร็วจนเกือบมองไม่เห็น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว ต้องสังหารคนเหล่านั้นให้สิ้นเพียงไม่ถึงชั่วยาม...ร่างสูงใหญ่พลันหยุดยืนที่หน้าศาลาว่าการอำเภอถงอัน เจ้าหน้าที่นับสิบยืนรออยู่ก่อนแล้ว ราวกับรู้ว่า...ชายหนุ่มจะต้องตามมาแน่ พวกเขาตะโกนด่าทอออกไป“เฟยหยาง! เจ้าคือคนร้ายในประกาศจับ! ยอมจำนนซะ!ไม่อย่างนั้นเราจะสังหารบิดาของเจ้าเสีย!” เฟยหยางยังคงนิ่งเงียบ เขาเหลือบมองคนเหล่านั้นทีละคน สายตาเยือกเย็นจนอ่านไม่ออกว่าคิดสิ่งใดคำขู่ใช้ไม่ได้ผลกับเขา อันที่จริงตัวเขาและบิดาก็มิได้มีความสัมพันธ์อันดีเพียงนั้น ที่ยังดูแลก็เพราะต้องการบางสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ หากบิดาต้องตายด้วยน้ำมือของคนเหล่านี้ ตนเองก็จักทำหลุมศพให้อย่างดี และแก้แค้นเพื่อให้บิดาจากไปอย่างสงบเสมียนซูก้าวออกมาเบื้องหน้า พร้อมกับชี้ไปยังชายหนุ่ม“นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้าบังอาจล่วงเกินข้า! วันนี้เจ้าต้องคุกเข่าขออภัยโทษ ยอมตัดขาสองข
ตลอดหลายปีทำแต่เรื่องเหลวไหล พลอยทำให้สามแม่ลูกต้องลำบาก แบกรับชื่อเสียงที่ไม่ดี เมื่อนอนไม่หลับ...จึงคว้าธนูขึ้นเขา หวังหาเงินให้มากเพื่อให้พวกเขาแม่ลูกไม่ต้องทนลำบากวันต่อมา...เฟยหยางเข้าเมืองอีกครั้ง ครั้งนี้ชายหนุ่มได้ยืมเกวียนเทียมลาของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อบรรทุกกวางหนุ่มสองตัว และไก่ป่ากระต่ายป่าอีกมากมาย หัวหน้าหมู่บ้านที่ได้ทานเนื้อเพราะชายหนุ่ม จึงยินยอมให้หยิบยืมอย่างยินดีหลังขายสัตว์ป่าได้เงินมากกว่าร้อยตำลึง ชายหนุ่มจึงเลือกซื้อเสบียงสำหรับสามแม่ลูก เพื่อส่งไปยังหมู่บ้านเหมยฮวา แต่ในระหว่างทาง กลับถูกชายฉกรรจ์จำนวนสิบคนขวางเอาไว้“หยุดเดี๋ยวนี้! วันนี้เจ้าจะไปไหนไม่ได้!” ตัวหัวหน้าตะโกนเสียงดัง คล้ายกำลังข่มขู่ให้อีกฝ่ายหวาดกลัว“เจ้าควรรู้ตัวว่าได้ไปล่วงเกินใครเอาไว้ หลังจากวันนี้ไปก็จงจำใส่หัว อย่าได้คิดกร่างทั้งที่ตนไร้อำนาจ” คนเหล่านั้นหัวเราะออกมาราวกับตนเองจัดการเฟยหยางไปแล้ว“หลีกไป!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ไม่นำพาต่อเสียงหัวเราะของคนเหล่านั้น“นี่! ลูกพี่...เจ้านี่มันกำลังดูถูกพวกเราอยู่” ลูกน้องร่างผอมแห้งเดินเข้ามากระซิบกับหัวหน้าของตน แต่กลับถูกตบหน้าไปหนึ่งฉาด
ชายขายหมูเงื้อมือหวังจะทุบไปที่หลินหลันเยียน ทว่า...เฟยหยางกลับยื่นมือออกไปหยุดชายขายหมูเอาไว้ รอบๆ บริเวณเงียบลงทันที“เจ้า! เจ้ากล้าขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้าหรือ!” ชายขายหมูตะโกนลั่น เฟยหยางเหลือบมองแขนที่มีไขมันของเขา ก่อนจะบีบมันแรงๆ เสียงกร๊อบพลันดังขึ้น เพียงครั้งเดียวแขนก็หักงอไม่เป็นรูปชาวบ้านที่กำลังมุงดูเรื่องสนุกของผู้อื่น ต่างถอยห่างออกจากพวกเขา คนเราไม่พูดพร่ำทำเพลง บทจะตีก็ตีเลย ช่างน่าหวาดกลัวนัก ชาวบ้านเหล่านั้นคิดในใจเสียงชายขายหมูร้องโหยหวน ไม่ต่างจากหมูที่เขาเชือด ร่างอ้วนกลมล้มลงกับพื้นพร้อมกอดแขนที่บิดงอ แม้จะเป็นเช่นนั้น...สีหน้าของเฟยหยางก็มิได้แปรเปลี่ยนตั้งแต่ต้นจนจบ เย็นชาและไร้อารมณ์เหมือนเดิม“ไสหัวไปซะ!!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ชายขายหมูที่กลิ้งไปมาบนพื้นมองเขาด้วยสายตาอาฆาต“ได้! เรื่องในครั้งนี้ข้าไม่จบง่ายๆ แน่” เขาเอ่ยอาฆาต รีบลุกขึ้นด้วยแขนข้างหนึ่ง จากไปพร้อมสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธหลินหลันเยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าโศกอีกครั้ง วันนี้รอดไปได้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ วันต่อๆ ไปล่ะ ตนเองจะหลบเลี่ยงภัยร้ายครั้งนี้ได้อย่า
ทุกเส้นประสาทในร่างกายตึงเครียด แม้จะเจ็บปวดจากบาดแผล แต่พวกเขาก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องเพื่อทำลายบรรยากาศ น้ำตาของคนเหล่านั้นไหลพราก ในใจคิดว่า...วันนี้คือวันสุดท้ายของชีวิตทว่า...เฟยหยางกลับไม่สนใจพวกเขา ชายหนุ่มหยิบของขึ้นแบกบนหลังอีกครั้ง มองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจากไปยังทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้“ถ้าพบกันครั้งหน้า จะไม่จบที่แค่ถูกหักขา” นั่นมิใช่เพียงคำขู่ หากแต่กลุ่มโจรรู้ว่า...ชายผู้นี้เอาจริง เฟยหยางเดินจากไป ทิ้งเสียงร้องโหยหวนไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้ากลับบ้านท่ามกลางความมืดชายหนุ่มลับถึงกระท่อมเชิงเขาในยามดึก แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเล็ก ทำให้มองเห็นเอ้อโก่วห่มผ้าห่มเก่าขาด นั่งหลับที่ข้างเตียงเขามิได้จุดตะเกียงหรือปลุกเด็กหนุ่มให้ตื่น แต่กลับทำทุกอย่างท่ามกลางความมืด เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบด้วยความชำนาญ เก็บของที่ซื้อมาให้เข้าที่ จากนั้นจึงหยิบธนูแบกขึ้นบ่าเดินกลับขึ้นเขาไปอีกครั้งเฟยหยางเป็นนายพรานที่เก่งกาจ แต่ชายหนุ่มไม่เคยจากบ้านไปเกินหนึ่งวันอย่างเช่นนายพรานคนอื่น นั่นเพราะยังมีบิดาที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม้จะจ่ายเงินให้เอ้อโก่วคอยดูแล แต่ก็ยังรู้สึกไม่วาง
“องค์รัชทายาท อายุเท่าใดแล้วเพคะ”“ได้ยินว่าทรงยังมิได้อภิเษกใช่หรือไม่”“บุตรชายของหม่อมฉันมีอายุใกล้เคียงกับพระองค์ ทั้งยังเป็นถึงขุนนางขั้นห้าแล้ว พวกท่านว่าเหมาะสมหรือไม่”คำพูดเหล่านั้นฟังดูเหมือนเป็นการชื่นชม แต่ในหูของหญิงสาว กลับรู้สึกเหมือนถูกมองเป็นสินค้าสำหรับให้เลือกในตลาดนางรู้แล้วว่า
“ยอดเยี่ยม” สือจิ่วเอ่ยเบาๆ“ขอบคุณ แต่ข้ายังเป็นรองเจ้าอยู่ไม่น้อย” ว่านอวิ๋นเซียวตอบ พลางลดกระบี่ของตนลง แผ่นหลังชายหนุ่มเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ฝึกด้วยตนเองทั้งวัน ยังไม่รู้สึกเหนื่อยขนาดนี้“แต่เจ้ายังขาดบางสิ่ง” หญิงสาวเอ่ยเสียงเรียบ“แม่นางสือโปรดแนะนำได้หรือไม่“ย่อมได้แน่นอน” เป็นครั้งแรกที่ห
เมื่อทุกคนตรวจสอบความเรียบร้อย องครักษ์ส่วนหนึ่งส่งผู้บาดเจ็บไปที่โรงหมอ และจัดการกับศพของมือสังหาร กลุ่มของเซี่ยหรงเหยาก็รีบเร่งรุดเข้าวังหลวงเพื่อให้ทันพิธีแต่งตั้งรัชทายาทรถม้าถูกจัดขบวนใหม่ ทหารที่เหลือคอยคุ้มกันการเดินทางอีกครั้ง กระทั่งถึงวังหลวงอย่างปลอดภัย ถึงแม้รอบรถม้าดูน่ากลัวเพราะมีเลื
และเมื่อแสงแรกของวันใหม่มาเยือน ร่างไร้วิญญาณของมู่หรงจ้านได้ปรากฏที่หน้าจวนของจ้าวเค่อ องครักษ์รีบเข้ามารายงานทันทีเมื่อรู้ว่ามู่หรงจ้านทำงานล้มเหลว ความเดือดดาลจึงถูกระบายออกมาด้วยการทำลายข้าวของทันที เสียงข้าวของแตกกระจายดังลั่นไปทั่วจวน จ้าวเค่อยามนี้ดวงตาแดงก่ำด้วยโทสะ“มู่หรงจ้าน! เจ้าทำงานพ







