คนน่าสงสัย

ว่านหนิงอวิ๋นพยายามหลบสายตา แต่กลับถูกมืออุ่นของเซี่ยชิงสือจับคางไว้เบาๆ

“อย่าหลบตา” เสียงของชายหนุ่มแผ่วต่ำ หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน

ความร้อนจากกองไฟไม่อาจเทียบได้กับความร้อนที่แผ่ซ่านอยู่ในอก ดวงตาคมของชายหนุ่มทอดมองสตรีตรงหน้าอย่างอ่อนโยน

ก่อนจะค่อยๆ โน้มกายเข้าใกล้ ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันในระยะเพียงคืบ ว่านหนิงอวิ๋นหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว และในชั่วขณะนั้น ริมฝีปากของเซี่ยชิงสือก็แตะลงบนริมฝีปากของว่านหนิงอวิ๋นแผ่วเบา

สัมผัสนั้นอบอุ่น อ่อนโยน และเต็มไปด้วยความรู้สึกที่มิอาจบรรยายออกมาเป็นคำพูด มันไม่เร่าร้อน แต่ลึกซึ้งจนหัวใจของหญิงสาวสั่นสะท้าน

ว่านหนิงอวิ๋นรู้สึกเหมือนเวลาได้หยุดนิ่ง นางได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตนเองที่เต้นแรงไม่ต่างจากของเขา ชายหนุ่มผละออกเพียงเล็กน้อย ดวงตากลับยังคงจับจ้องมายังนาง

“ครานี้...ข้าจะเป็นฝ่ายบอกเจ้า...ว่านหนิงอวิ๋น ข้าเองก็รักเจ้าเช่นกัน” คำพูดนั้นดังแผ่วในความเงียบ ก่อนที่ชายหนุ่มจะโอบกอดหญิงสาวเอาไว้ในอ้อมแขน

ลมหายใจของทั้งสองประสานกันในความเงียบ มีเพียงเสียงไฟที่แตกเปรี๊ยะๆ และเสียงหัวใจที่เต้นแรงไม่ต่างกัน ความรู้สึกที่เคยซ่อนเร้นมานาน กำลังเผยออกมาอย่างชัดเจนในยามค่ำคืนอันเงียบสงัด

ช่วงเวลาก่อนหน้านี้

หลังถูกฝ่ายที่ไม่ทราบที่มาโจมตีรอบที่สอง และเซี่ยชิงสือได้พาว่านหนิงอวิ๋นหนีรอดไปได้ ยามนี้ เซี่ยหรงเหยา มู่หรงฉางชิง และเหล่าองครักษ์อีกสามสิบคนได้มาถึงยังสถานที่เกิดเหตุ

ภาพเบื้องหน้าทำให้หัวใจของหญิงสาวแทบหยุดเต้น ร่างขององครักษ์และสาวใช้จากจวนตระกูลว่านนอนเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นดินที่เปื้อนเลือด

เซี่ยหรงเหยารู้สึกเหมือนเลือดในกายแข็งตัวเย็นเฉียบ นางหลับตาลงแน่น ความเจ็บปวดแล่นปราดขึ้นมาจนแทบหายใจไม่ออก

คิดว่าเมื่อได้เกิดใหม่ จะสามารถช่วยชีวิตสหายรักได้ แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้หญิงสาวมิอาจทนมอง ใบหน้างามแดงก่ำ หยาดน้ำตาหลั่งรินออกมาอย่างเงียบๆ

มู่หรงฉางชิงเห็นร่างบางสั่นเทาในอ้อมแขน เขาจึงโอบนางไว้หลวมๆ พลางเอ่ยเสียงทุ้มเพื่อปลอบใจ

“ไม่เป็นไร ยังไม่มีรายงานว่าพบศพของนาง”

“ใช่...ยังไม่พบศพ เรายังมีความหวัง” เซี่ยหรงเหยาเอ่ยเสียงแผ่ว แม้แววตาจะสั่นไหว แต่ยังคงมีประกายแห่งความหวังอยู่ในนั้น และเพียงไม่นาน สืออีได้เดินเข้ามารายงาน

“ไม่มีศพของคุณหนูว่านขอรับ” เซี่ยหรงเหยาที่นั่งอยู่บนหลังม้าถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ชาติก่อน ทางการสรุปว่าการเสียชีวิตของว่านหนิงอวิ๋นเป็นอุบัติเหตุ และศพมากมายตรงหน้าได้ยืนยันแล้วว่า ว่านหนิงอวิ๋นตายอย่างมีเงื่อนงำ และครั้งนี้...ตนเองต้องขวางทางคนที่ต้องการเอาชีวิตสหายรักให้ได้

“หน้าผา...ใช่แล้ว! ไปดูที่หน้าผา!” เมื่อนึกขึ้นได้ว่า ชาติก่อนสาเหตุการตายของเพื่อนรักคือตกลงไปในหน้าผา ร่างบางจึงรีบกระโดดลงจากหลังม้า วิ่งฝ่าผืนป่าที่อยู่ด้านข้างไปโดยไม่รอใคร หวังเพียงจะช่วยสหายรักได้ทันเวลา

“ตามไป!” มู่หรงฉางชิงออกคำสั่งเสียงเข้ม ก่อนจะหันกลับมาสำรวจพื้นที่รอบๆ ด้วยสายตาเคร่งขรึม

และไม่นานนัก เซี่ยหรงเหยาและกลุ่มองครักษ์ก็ได้ย้อนกลับมา

“ไม่พบคุณหนูว่าน แต่พบร่องรอยของการช่วยเหลือพ่ะย่ะค่ะ”

มู่หรงฉางชิงขมวดคิ้วครุ่นคิด

“อาจเป็นเซี่ยชิงสือ...เช่นนั้นเหตุใดสองคนนั้นยังไม่กลับเข้าเมืองหลวง”

“มือสังหารอาจย้อนกลับมา สองคนนั้นจึงหนีไปอีกครั้งหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” สืออีวิเคราะห์

“นั่นก็อาจเป็นไปได้” มู่หรงฉางชิงตอบเรียบๆ ก่อนจะก้มลงตรวจดูบาดแผลของศพที่นอนเรียงรายอยู่เบื้องหน้า

“แต่ที่เปิ่นไท่จื่อตรวจสอบดูแล้ว ทุกศพล้วนถูกสังหารที่จุดตายเพียงหนึ่งบาดแผล เจ้าดูสิคิดว่าคล้ายหรือไม่ อาจเป็นฝีมือขององครักษ์เงาจากแคว้นเจา” การสนทนาของทั้งสอง ทำให้บรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกลงทันที

“ดูท่า คงต้องกลับไปก่อนกำหนด” มู่หรงฉางชิงเอ่ยเสียงเรียบ

“ไม่เช่นนั้น คนที่ไม่รู้จักประมาณตนเหล่านั้น คงได้เล่นสนุกกับคนของเปิ่นไท่จื่อจนคิดว่าสิ่งเหล่านั้นได้กลายเป็นของตนเองไปแล้วเป็นแน่”

ชายหนุ่มหันไปยังสืออี

“เจ้ากลับไปที่แคว้นเจาล่วงหน้า แจ้งสถานการณ์ทางนั้นกลับมา ก่อนที่พวกเราจะเดินทางกลับ”

“พ่ะย่ะค่ะ” สืออีค้อมศีรษะรับคำ ก่อนจะควบม้าหายลับไป มู่หรงฉางชิงทอดสายตาไปยังแนวป่าที่ทอดยาวสุดสายตา แววตาล้ำลึกฉายแววครุ่นคิด

หากมีองครักษ์เงาของแคว้นเจาเข้ามาเกี่ยวข้อง เรื่องนี้ย่อมไม่ใช่เพียงการลอบสังหารธรรมดาอีกต่อไป...

ช่วงเวลาที่เหล่าองครักษ์กำลังรวบรวมร่างของผู้เสียชีวิตมาไว้ที่เดียวกัน เสียงฝีเท้าม้าหลายตัวพลันดังสะท้อนก้องจากที่ไกลๆ เมื่อมองตามเส้นทาง จึงเห็นว่าเป็นขบวนเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบของศาลต้าหลี่ กำลังตรงมาที่นี่

เมื่อคนเหล่านั้นเห็นมู่หรงฉางชิง ต่างก็พากันชะงักไปทันที

“ถวายบังคมองค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ!” หน่วยองครักษ์จากศาลต้าหลี่ลงจากหลังม้า ก่อนจะค้อมกายถวายความเคารพต่อมู่หรงฉางชิงที่ยืนอยู่เบื้องหน้า

“ตามสบายเถิด” รัชทายาทหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ ว่านอวี๋เทียน หรือรองแม่ทัพว่าน ก้าวออกมาเบื้องหน้า สีหน้าฉายแววแปลกใจ

“เหตุใดพระองค์ถึงอยู่ที่นี่พ่ะย่ะค่ะ...คุณหนูเซี่ยด้วย” มู่หรงฉางชิงเหลือบสายตามองอีกฝ่ายเล็กน้อย

“รองแม่ทัพว่านควรกังวลเรื่องหลานสาวที่หายไปมิใช่หรือ ไยถึงสงสัยเรื่องที่เปิ่นไท่จื่ออยู่ที่นี่” คำพูดนั้นทำให้ชายวัยกลางคนชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ

“มิใช่เช่นนั้น กระหม่อมเพียงเป็นห่วงความปลอดภัยของพระองค์พ่ะย่ะค่ะ”

เซี่ยหรงเหยาที่อยู่ไม่ไกล แอบสังเกตท่าทีของแม่ทัพว่านอย่างเงียบๆ แววตาของนางฉายแววระแวดระวัง ก่อนจะขยับเข้าไปกระซิบกับมู่หรงฉางชิงเบาๆ

“น่าสงสัยนัก ตั้งแต่เรามาถึงที่นี่ ยังไม่มีใครแยกตัวออกไปแจ้งต่อทางการเลย แล้วคนพวกนี้รู้ได้อย่างไรว่าเกิดเรื่องขึ้นที่นี่” ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย

“เป่าหนิงฉลาดนัก...แต่เราไม่มีหลักฐาน”

ชายหนุ่มตอบเสียงเบา

ไม่นาน เจ้าหน้าที่จากศาลต้าหลี่ก็เริ่มจัดการกับสถานที่เพื่อหาหลังฐานเพิ่มเติม และสอบถามข้อมูลจากองครักษ์ของรัชทายาทอีกเล็กน้อย ก่อนที่ทั้งสองฝ่ายจะแยกย้ายกันไป

หลังกลับมายังตำหนักรัชทายาท เซี่ยหรงเหยาจึงหันมาถามชายหนุ่มด้วยความสงสัย

“มู่หรงฉางชิง ท่านคิดว่าเป็นฝีมือของใคร เหตุใดพวกเขาถึงต้องการเอาชีวิตของสตรีนางหนึ่ง ทั้งที่มิได้มีอำนาจใดๆ” ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยช้าๆ

“เรื่องนี้ก็ไม่แน่ คนที่รู้เรื่องทั้งหมดอาจเป็นแม่ทัพว่าน...และฮูหยินของเขา”