เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

ด้านบนปกคลุมด้วยต้นสนทะเลสูงชะลูด ที่เอนตัวรับแรงลมไหวไปมา เมื่อยามอาทิตย์อัสดง แสงสีทองสาดต้องผิวน้ำจนเกิดประกายระยิบระยับ ราวกับผืนแพรสีทองทอดยาวสุดสายตาใจกลางเกาะ มีป่าไม้เขียวชอุ่มและธารน้ำใสที่ไหลรินจากภูเขา กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นเกลือทะเลอ่อนๆ ทำให้บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสดชื่นหมู่บ้านน้อยใหญ่ มากมายตั้งอยู่กระจายรอบชายฝั่ง หลังคามุงจากเรียงรายเป็นระเบียบ ผู้คนใช้ชีวิตเรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยรอยยิ้ม ยามค่ำคืน...เกาะทั้งเกาะสว่างไสวด้วยแสงโคมไฟ ที่สะท้อนบนผิวน้ำ ราวกับดวงดาวนับพันร่วมหล่นลงมายังผืนดินนางคิดถูกที่ติดตามสวามีมายังสถานที่แห่งนี้ แม้จักลำบากไปสักหน่อย แต่ก็คุ้มค่าที่ได้มาเยือนเดินทั้งวันก็เที่ยวชมได้เพียงส่วนเล็กของเกาะ อาทิตย์ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว เซี่ยหรงเหยาพึ่งกลับมาถึงตำหนักพร้อมสีหน้าเปี่ยมสุข แววตาของนางยามนี้เปล่งประกายสดใสราวกับแสงจันทร์ยามค่ำคืนทว่า...หญิงสาวกลับไม่รู้เลยว่า ทุกย่างก้าวของนาง นับตั้งแต่ก้าวออกจากวังหลวง จนกระทั่งย้อนกลับมานั้น ล้วนอยู่ภายใต้สายตาของใครบางคนที่เฝ้ามองอยู่ในเงามืดภายในห้อง...กลิ่นหอมของชาลอยอบอวลบางเบา มู่หรงฉางชิงน

“ไม่นะ! ฮองเฮา! ฮองเฮาเพคะ พระองค์อยู่ที่ใด! สือจิ่ว! สือจิ่ว! ฮองเฮาทรงหายตัวไป!!” เสียงร้องของไป๋ไช่ดังลั่นห้อง สือจิ่วที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอกรีบก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบกวาดมองทั่วห้องอย่างรวดเร็ว“เจ้าหมายความว่าอย่างไร ที่บอกว่าฮองเฮาหายตัวไป ข้าเฝ้าอยู่ด้านนอกตลอดเวลา รอบๆ ก็มีองครักษ์ลับเฝ้าอยู่ เป็นไปไม่ได้ที่พระนางจะหายตัวไปโดยที่พวกเราไม่รู้!”ไป๋ไช่หอบหายใจแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร! ข้าเปิดประตูเข้ามาในห้อง พระนางก็หายตัวไปแล้ว!” ไปไช่เอ่ยทั้งน้ำตา“เจ้าดูรอบๆ สิ ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของการต่อสู้ หรือการเคลื่อนที่ของสิ่งของ ข้าคิดว่าพระนางจะต้องยังอยู่ใกล้นี้แน่” เป็นอย่างที่สือจิ่วเอ่ย ภายในห้องยังคงอยู่ในสภาพเช่นเดิม“เจ้ารีบแจ้งทหารองครักษ์ให้ตามหาพระนางเถิด หากนายของข้าเป็นอันใดไป...หัวของพวกเจ้าก็คงจักรักษาเอาไว้มิได้เช่นกัน!” สือจิ่วขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าเย็นชายังคงแฝงความกังวลลึกๆ“ให้คนปิดล้อมจวนนี้ทันที ห้ามใครออกไปแม้แต่คนเดียว!”นางหันไปส่งสัญญาณให้เหล่าองครักษ์ลับที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ทุกคนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบงัน

“ไม่ต้องเป็นกังวล ข้าย่อมไม่บังคับผู้ที่ไม่เต็มใจ” เซี่ยหรงเหยากอดตนเองด้วยสีหน้าไม่วางใจ ความทรงจำบางอย่างได้ผุดขึ้นมาบางเบาย้อนกลับไปวันนั้น วันที่นางเดินทางไปยังจวนเสนาบดีติงเพื่อร่วมอวยพรวันเกิดแก่ฮูหยินผู้เฒ่า...หลังจากไป๋ไช่และสือจิ่วออกจากห้องไป ด้วยความรู้สึกอ่อนเพลีย จึงเอนกายลงพักเพียงครู่หลังปิดตาลง เงาร่างหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นอย่างเงียบๆ ทันใดนั้น...กลิ่นยาสมุนไพรแปลกประหลาดได้ลอยเข้าจมูกก่อนที่สติของนางจะดับวูบลง เซี่ยหรงเหยาได้ถอดปิ่นหยกนางทิ้งไว้บนพื้น หวังเป็นเบาะแสให้มู่หรงฉางชิงตามหาตนเองได้ตอนนี้...แม้จะถูกพาตัวออกจากเกาะ แต่นางมั่นใจ...เขาจะต้องเห็นมันอย่างแน่นอน ดวงตาของเซี่ยหรงเหยาสั่นไหวเล็กน้อย เมื่อคิดถึงใบหน้าของชายผู้เป็นที่รักรถม้ายังคงแล่นไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง เสียงลมหวีดหวิวดังจากด้านนอก ยามนี้เซี่ยหรงเหยาทำได้เพียงอดทนอดกลั้น เพื่อรอวันที่มู่หรงฉางชิงจะหาตัวนางพบคืนของวันที่ห้า ม้าสองตัวที่วิ่งตลอดทางไม่หยุดพัก เพราะถูกเคี่ยวกรำมานาน ยามนี้จึงล้มไม่เป็นท่า คนทั้งกลุ่มจำต้องหยุดพักที่โรงพักม้าก่อนถึงแคว้นจ้าวอีกห้าร้อยลี้เสียงฝนเริ่มโปรยปรายลงม

“เจ้าคือสตรีต่างแคว้นที่ล่อลวงท่านซื่อจื่อ ไม่ให้เหยียบย่างไปที่เรือนหลังของพวกข้าใช่หรือไม่!” เสียงแหลมของสตรีนางหนึ่งดังขึ้น แววตาของนางยามนี้เต็มไปด้วยความริษยา เซี่ยหรงเหยาเงยหน้าขึ้น มองอีกฝ่ายด้วยสายตาเยือกเย็นทุกคนต่างเข้าใจว่า เซี่ยหรงเหยาคืออนุคนใหม่ที่เขาพามา และสตรีเหล่านี้คือคนที่เคยได้รับความโปรดปรานจากชายหนุ่ม ที่มาที่นี่เพราะรู้สึกว่าตนมิได้รับความเป็นธรรม พวกนางอยู่ที่นี่มาก่อน ไฉนจึงเป็นสตรีต่างแคว้นที่ได้รับทุกสิ่งไป“หากพวกเจ้ามาเพื่อพูดจาไร้สาระ ก็กลับไปเสียเถิด” คำพูดนั้นยิ่งทำให้พวกนางเกิดโทสะ คิดว่าที่เซี่ยหรงเหยาแสดงท่าทีเย่อหยิ่ง เป็นเพราะได้รับความโปรดปรานจากจ้าวเค่อ“เจ้ากล้าดูหมิ่นพวกข้า!” สตรีอีกนางตะโกนก้อง เข้าหาหมายจะสั่งสอนเซี่ยหรงเหยาเสียง”เพียะ!” ดังสนั่น แต่มิใช่จากฝ่ามือของนาง หากแต่เป็นฝ่ามือของเซี่ยหรงเหยา ที่ฟาดสวนกลับอย่างแรง จนอีกฝ่ายเซถอยหลังไปหลายก้าว“ข้าเตือนแล้วว่าอย่าได้มาทำเรื่องไร้สาระที่นี่ ใครที่ยังไม่ฟังจักต้องเจอเช่นเดียวกับนาง” เซี่ยหรงเหยาเอ่ยเสียงกร้าว พร้อมชี้ไปยังสตรีที่ถูกตบหน้าสตรีอีกสองคนเห็นว่าพวกตนอาจสู้อีกฝ่ายไม่ได้ จ

แต่พวกเขากลับไม่รู้เลยว่า...แท้จริงแล้วอาการของมู่หรงฉางชิงนั้น เกิดขึ้นในเวลาเดียวกับที่เซี่ยหรงเหยาพึ่งรู้ว่าตนเองกำลังตั้งครรภ์ มันราวกับเป็นสายใยบางอย่างที่มองไม่เห็น เชื่อมโยงหัวใจของทั้งสองไว้ แม้จะอยู่ห่างไกลคนละดินแดนข่าวลือเรื่องการตั้งครรภ์ของเซี่ยหรงเหยาแพร่สะพัดไปทั่วจวนในเวลาเพียงครึ่งวัน เหล่าอนุทั้งหลายต่างพากันกรีดร้องและก่นด่าเซี่ยหรงเหยาว่าเป็นจิ้งจอกจอมล่อลวง“กรี๊ด!! นางพึ่งเข้าจวนมาได้เพียงไม่นาน กลับตั้งครรภ์เสียแล้ว! ท่านซื่อจื่อไม่เคยอนุญาตให้อนุคนใดมีลูกมาก่อน เหตุใดถึงยอมให้กับนางถึงเพียงนี้!”หลินซินหรานที่กำลังเก็บตัวอยู่ภายในเรือนของตน กวาดข้าวของลงจากโต๊ะด้วยสีหน้าเดือดดาล เหล่าข้ารับใช้ข้างกายก้มหน้ามิกล้าเอ่ยปากเพราะกลัวโทสะของนางส่วนจ้าวเค่อในเวลานั้น ยามนี้กลับนั่งอยู่เพียงลำพังในห้องหนังสือ แสงตะเกียงส่องให้เห็นเงาร่างสูงใหญ่ที่กำลังกรอกสุราลงคออย่างไม่หยุดยั้ง ดวงตาคมกริบที่เคยนิ่งสงบ เวลานี้เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสับสน“ตั้งครรภ์...สามเดือน นางมีลูกกับมู่หรงฉางชิงแล้ว” ชายหนุ่มพึมพำเสียงแผ่ว มือที่ถือจอกสุรากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน พร้อมกับกรอกสุ