LOGINShare
เจ้ามีคนที่ชอบหรือไม่
publish date:
2026-04-19 20:33:48ภายในห้องนอน...ร่างบางที่อยู่บนแทนบรรทม ค่อยๆ ขยับตัวพร้อมบิดกายเล็กน้อย เนื่องด้วยความเหนื่อยล้าจากค่ำคืนอันยาวนาน ที่ถูกมู่หรงฉางชิงเคี่ยวกรำ
ผมยาวสลวยหล่นคลอเคลียแก้มสีนวล หญิงสาวลืมตาขึ้นช้าๆ ก่อนจะพยายามยันกายลุกจากเตียง...ไป๋ไช่ที่เฝ้ารอการตื่นบรรทมของนายหญิง รีบกุลีกุจอทำหน้าที่ของตนอย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง หลังอาบน้ำชำระกาย ความเย็นได้ช่วยปลุกให้สติกลับคืนมา ในคันฉ่องทองเหลือง ดวงตาคู่งามสะท้อนภาพของหญิงสาวผู้มีศักดิ์เป็นถึงฮองเฮา แต่ในยามนี้กลับดูอ่อนเพลียและเปราะบางยิ่งนัก หลังแต่งกายเรียบร้อยในชุดผ้าไหมสีอ่อน เซี่ยหรงเหยาเดินออกจากตำหนักด้วยท่วงท่าสง่างาม แม้จะมีองครักษ์หญิงคอยตามติดและองครักษ์เงาอีกห้า แต่ก็มิได้ทำให้นางรู้สึกอึดอัด และในขณะนี้สายตาของเซี่ยหรงเหยากำลังเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เจ้าชื่ออันใด....” ร่างบางเอ่ยถามองครักษ์หญิงผู้เคร่งขรึม “หม่อมฉันมีนามว่า สือจิ่วเพคะ เป็นพี่น้องคนที่เก้าของกลุ่มพยัคฆ์ทมิฬ” “พยัคฆ์ทมิฬหรือ เป็นชื่อที่ฟังดูแล้วน่าเกรงขามนัก นี่สือจิ่ว เจ้าเล่าเรื่องของตนเองให้ข้าฟังได้หรือไม่” ร่างบางเอ่ยชวนอีกฝ่ายพูดคุย ขณะที่เดินดูรอบๆ เมือง “เรื่องนั้น...” สือจิ่วชะงักเล็กน้อย “ทำไมหรือ...หรือว่าแม้แต่ที่มาก็ต้องปกปิดเป็นความลับ” สือจิ่วอ้ำอึ้งเล็กน้อย ก่อนจะทำสีหน้าอ่อนใจ ก่อนหน้านี้...นายเหนือหัวก็ได้บอกคร่าวๆ แล้วว่า เมื่อตนเองได้รับหน้าที่เป็นองครักษ์ข้างกายนายหญิงคนใหม่ นางจักต้องซักไซ้ตนเป็นแน่ และก็เป็นไปตามนั้น “ก็ไม่ใช่จะมิได้เพคะ แต่เรื่องที่มาของหม่อมฉันค่อนข้างน่าเบื่อ” นางเอ่ยด้วยท่าทีจริงจังตามแบบฉบับของตน “เล่ามาเถอะ...เรายังต้องอยู่ด้วยกันอีกนานมิใช่หรือ” “ก็จริงเพคะ” เรื่องที่นางเอ่ย สือจิ่วค่อนข้างเห็นด้วย “ความจริงเมื่อยังเด็ก หม่อมฉันถูกครอบครัวขายออกไปเป็นทาส เพราะเป็นสตรีจึงถูกกระทำอย่างต่ำต้อย แต่เพราะนายท่านยื่นมือเข้าช่วยเหลือ จึงได้มาอยู่ที่นี่” “แล้วมาเป็นองครักษ์ได้อย่าไร” ร่างบางถามด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น “ฝ่าบาททรงสอนสั่งเหล่าเด็กกำพร้าที่ถูกขายเป็นทาสว่า ตนเองย่อมต้องเป็นที่พึ่งของตน หากไม่แข็งแกร่ง...คงมิอาจมีชีวิตรอดอยู่ในแผ่นที่มีแต่การฆ่าฟันได้” “ก็จริงอย่างที่เจ้าเอ่ย เช่นนั้นแล้ว...สือจิ่ว เจ้าคิดอย่างไรกับมู่หรงฉางชิง หรือ...เจ้ามีคนที่ชอบหรือไม่” สือจิ่วตกใจกับคำถามของหญิงสาว นางรีบคุกเข่าลงเบื้องหน้าเซี่ยหรงเหยาอย่างลนลาน “หม่อมฉันมิบังอาจคิดเรื่องที่ไม่บังควร ฝ่าบาทเปรียบเสมือนผู้มีพระคุณ เปรียบเสมือนเจ้าชีวิต หากแม้นต้องตายหม่อมฉันก็ไม่เสียดาย แต่หม่อมฉันจักไม่มีวันทำในสิ่งที่ขัดต่อเจตนารมณ์ของฝ่าบาทเด็ดขาด” เซี่ยหรงเหยางุนงง ตนเพียงถามเท่านั้นเหตุใดต้องจริงจังเพียงนี้ แล้วคำพูดนั้นอีก ไยถึงได้จงรักภักดีเพียงนี้ ฟังจากคำบอกเล่า นางน่าจะติดตามมู่หรงฉางชิงมานานแล้ว ต้องอยู่ข้างกายบุรุษรูปงามเช่นเขา นางไม่หวั่นไหวบ้างหรือ สือจิ่วเป็นคนเก่งในเรื่องการอ่านภาษากาย และการแสดงออกของนายหญิงคนใหม่ ทำให้รู้ว่า...เซี่ยหรงเหยากำลังสงสัยในตนเอง “องค์ฮองเฮาเพคะ ความจริงแล้วหม่อมฉันชื่นชอบสตรี และยามนี้ ได้มีนางในดวงใจแล้ว” คำพูดของอีกฝ่ายทำเซี่ยหรงเหยาและไป๋ไช่ตกตะลึง “อะ...อ๋อ เช่นนั้นก็ยินดีด้วยนะ ที่เจ้าได้ค้นพบหนทางของตนเองแล้ว” ร่างบางเลิกซักไซ้องครักษ์หญิงคนใหม่ เพราะกลัวว่าตนจะได้รับรู้ถึงสิ่งที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม ขณะที่ชาวบ้านต่างก้มหน้าก้มตาทำมาหากินอย่างขยันขันแข็ง เซี่ยหรงเหยาเดินทอดน่องไปตามถนนหินเรียบ เฝ้ามองผู้คนด้วยแววตาอ่อนโยน ที่แห่งนี้...นางสัมผัสได้ถึงความเรียบง่าย และความอบอุ่นของผู้คน แม้จะอยู่ในแผ่นดินที่มิใช่บ้านเกิด แต่บรรยากาศเหล่านี้...กลับทำให้นางรู้สึกสงบใจอย่างประหลาด นางหยุดมองร้านขายผ้าไหม ร้านเครื่องประดับ และร้านขายสมุนไพรด้วยความเพลิดเพลิน สือจิ่วคอยเดินตามอย่างระมัดระวัง ทั้งสามเดินชมรอบๆ เมืองโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทำให้บรรยากาศเริ่มเป็นกันเองมากขึ้น เมื่อเดินชมเมืองจนพอใจ พวกนางจึงมุ่งหน้าไปยังชายหาดตามคำแนะนำของสือจิ่ว ที่นั่นเป็นชายหาดส่วนตัวที่อยู่ด้านหลังพระราชวัง สถานที่ซึ่งมีเพียงราชวงศ์เท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปได้ สายลมทะเลพัดกลิ่นเกลืออ่อนๆ มาปะทะใบหน้า คลื่นสีครามซัดเข้าหาฝั่งอย่างอ่อนโยน เซี่ยหรงเหยาเดินเท้าเปล่าย่ำลงบนบนผืนทรายละเอียด ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ออกมา “เป็นครั้งแรกที่ข้ามาทะเล ก่อนหน้านี้มีความทรงจำที่ค่อนข้างไม่ดีนัก กับคลื่นเหล่านี้” ร่างบางเอ่ยพร้อมกับหวนนึกถึงเมื่อครั้งที่ตนแทบเอาชีวิตไม่รอด ตอนอยู่บนเรือ เมื่อคลื่นลูกเล็กซัดเข้ามาโดนปลายเท้า ไป๋ไช่รีบวิ่งตามลงไป พลางตักน้ำสาดใส่เจ้านายของตน เสียงหัวเราะใสกังวานดังขึ้นท่ามกลางแสงแดดระยิบระยับ สือจิ่วที่ปกติไม่ค่อยยิ้ม กลับหลุดหัวเราะออกมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่อถูกเซี่ยหรงเหยาสาดน้ำใส่ เหล่าองครักษ์เงาที่คอยเฝ้าอยู่ห่างๆ มองภาพนั้นด้วยสายตาอบอุ่น เสียงหัวเราะของสตรีทั้งสามดังสะท้อนก้องไปทั่วชายหาด ราวกับเสียงระฆังเงินที่ปลุกให้ผืนฟ้าและทะเลมีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง ในยามนั้น...แคว้นเจาที่เคยเงียบงัน กลับดูสว่างไสวขึ้นอย่างประหลาด นั่นเพราะการมาของเซี่ยหรงเหยา สตรีเพียงคนเดียวที่นายเหนือหัวของพวกเขายอมรับเกาะเจา...ดินแดนที่ได้รับการขนานนามว่า”ไข่มุกแห่งทะเลแดนใต้” เป็นสถานที่ที่ธรรมชาติและความงดงามหลอมรวมเข้าด้วยกันกันอย่างลงตัว ผืนฟ้าสีครามทอดยาวจรดขอบน้ำ คลื่นทะเลใสสะอาดกระทบฝั่งอย่างอ่อนโยน รอบเกาะรายล้อมด้วยหน้าผาหินสีเทา ที่ถูกสลักโดยสายลมและคลื่นน้ำนับร้อยนับพันปี จนเกิดเป็นรูปร่างแปลกตา
Latest chapter
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 7
“ยอมรับซะ! ท่านหึงหวงข้า” เฟยหยางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ“ใช่ ข้ายอมรับว่าหึงหวง ข้ากลัวว่าเจ้าจะเลือกคนอื่นที่ดีกว่าข้า คนที่ไม่ได้ทอดทิ้งเจ้า คนที่สามารถดูแลเจ้าได้ดีกว่า” หลินหลันเยียนกอดชายหนุ่มเอาไว้“โง่จริง...ในใจข้ามีเพียงท่านคนเดียว ไม่มีใครอื่น”“และท่านไม่ได้ทอดทิ้งข้า ท่านเพียงแค่หลงทาง แต่ตอนนี้ท่านกลับมาแล้ว นั่นก็เพียงพอมิใช่หรือ” เฟยหยางกอดนางแน่นขึ้น และครั้งนี้...เขาได้พบกับความสุขของตนเองโดยไม่ต้องแย่งชิงแล้วหลังทั้งสองพูดคุยเปิดใจ ชายหนุ่มก็ไปพบบุตรชายทั้งสองที่เรือนของเอ้อโก่ว พร้อมแนะนำตนเองว่าเป็นบิดาแท้ๆ ของพวกเขาเด็กสองคนที่รู้ความ ต่างคาดเดาเอาไว้แล้วว่า พวกเขาอาจมีความสัมพันธ์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่เช่นนั้นเฟยหยางคงไม่ดูแลพวกเขาดีขนาดนี้“ท่านพ่อ” เด็กทั้งสองยอมรับบิดาแท้ๆ ผู้นี้ได้อย่างง่ายดาย“พ่อขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างพวกเจ้า แต่จากนี้ไป พ่อจะดูแลลูกทั้งสองและมารดาของเจ้าอย่างดีที่สุด” เด็กสองคนพยักหน้า ดวงตาเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตางานแต่งของพวกเขาถูกจัดขึ้นที่หมู่บ้านหลีฮวา หลินหลันเยียนขายเรือนที่หมู่บ้านเหมยฮวาที่ชอบดูถูกนาง มาซื้อเ
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 6
หนึ่งเดือนที่เขาไม่มาที่เรือนของนาง แต่ข้าวของกลับยังคงถูกส่งมาโดยเอ้อโก่ว นางทนไม่ไหวแล้ว จึงได้พาลูกทั้งสอง นั่งเกวียนลาตามเอ้อโก่วไปที่หมู่บ้านหลีฮวาเมื่อเห็นที่อยู่อันซอมซ่อของเขา เมื่อเทียบกับเรือนของนางแล้ว เขาใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นกลับมอบทุกอย่างให้นางและลูกทั้งสอง หลายเดือนที่พวกเขาพบกัน นับแต่ครั้งแรกที่เขาช่วยนางเอาไว้ นางไม่เข้าใจเจตนาของเฟยหยาง ทำไมต้องดีกับพวกนางแม่ลูก แต่กลับไม่เอ่ยขอสถานะใดๆเมื่อพบว่าในเรือนของเขามีบิดาที่นอนติดเตียง นางก็เข้าใจได้ทันที เขาคงไม่ต้องการให้นางต้องลำบากไปกับเขา จึงได้แยกตัวมาใช้ชีวิตเงียบๆ กันสองคนวันนี้เฟยหยางเข้าเมือง ที่เรือนจึงมีเอ้อโก่วคอยดูแล หญิงสาวขอร้องให้เอ้อโก่วพาลูกๆ ของนางไปที่เรือนของเขา ส่วนตนเองรอชายหนุ่มเงียบๆ ภายในเรือน กระทั่งแสงสุดท้ายของวันลับหายไป ร่างสูงใหญ่เป็นเงาตะคุ่มเดินโซเซขึ้นเขามาเมื่อก้าวเข้ามาในเรือน กลิ่นสุราลอยคลุ้งในอากาศ ทำให้นางรู้ว่าชายหนุ่มกำลังมึนเมา“เจ้าเป็นใคร!”ด้วยสัญชาตญาณ ชายหนุ่มพลันใช้มือกำรอบคอของอีกฝ่าย ดันเข้าผนังดินทันที ทว่าเมื่อเห็นใบหน้างามชัดๆ ความมึนเมาพลันหายเป็น
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 5
ได้ยินเช่นนั้น...กลิ่นอายความตายพลันแผ่ออกจากร่างของชายหนุ่ม อากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกลงทันตา ดวงตาสองข้างเย็นชาจนน่ากลัวชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าอำเภอถงอันทันที ร่างของเขาพุ่งทะยานรวดเร็วจนเกือบมองไม่เห็น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว ต้องสังหารคนเหล่านั้นให้สิ้นเพียงไม่ถึงชั่วยาม...ร่างสูงใหญ่พลันหยุดยืนที่หน้าศาลาว่าการอำเภอถงอัน เจ้าหน้าที่นับสิบยืนรออยู่ก่อนแล้ว ราวกับรู้ว่า...ชายหนุ่มจะต้องตามมาแน่ พวกเขาตะโกนด่าทอออกไป“เฟยหยาง! เจ้าคือคนร้ายในประกาศจับ! ยอมจำนนซะ!ไม่อย่างนั้นเราจะสังหารบิดาของเจ้าเสีย!” เฟยหยางยังคงนิ่งเงียบ เขาเหลือบมองคนเหล่านั้นทีละคน สายตาเยือกเย็นจนอ่านไม่ออกว่าคิดสิ่งใดคำขู่ใช้ไม่ได้ผลกับเขา อันที่จริงตัวเขาและบิดาก็มิได้มีความสัมพันธ์อันดีเพียงนั้น ที่ยังดูแลก็เพราะต้องการบางสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ หากบิดาต้องตายด้วยน้ำมือของคนเหล่านี้ ตนเองก็จักทำหลุมศพให้อย่างดี และแก้แค้นเพื่อให้บิดาจากไปอย่างสงบเสมียนซูก้าวออกมาเบื้องหน้า พร้อมกับชี้ไปยังชายหนุ่ม“นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้าบังอาจล่วงเกินข้า! วันนี้เจ้าต้องคุกเข่าขออภัยโทษ ยอมตัดขาสองข
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 4
ตลอดหลายปีทำแต่เรื่องเหลวไหล พลอยทำให้สามแม่ลูกต้องลำบาก แบกรับชื่อเสียงที่ไม่ดี เมื่อนอนไม่หลับ...จึงคว้าธนูขึ้นเขา หวังหาเงินให้มากเพื่อให้พวกเขาแม่ลูกไม่ต้องทนลำบากวันต่อมา...เฟยหยางเข้าเมืองอีกครั้ง ครั้งนี้ชายหนุ่มได้ยืมเกวียนเทียมลาของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อบรรทุกกวางหนุ่มสองตัว และไก่ป่ากระต่ายป่าอีกมากมาย หัวหน้าหมู่บ้านที่ได้ทานเนื้อเพราะชายหนุ่ม จึงยินยอมให้หยิบยืมอย่างยินดีหลังขายสัตว์ป่าได้เงินมากกว่าร้อยตำลึง ชายหนุ่มจึงเลือกซื้อเสบียงสำหรับสามแม่ลูก เพื่อส่งไปยังหมู่บ้านเหมยฮวา แต่ในระหว่างทาง กลับถูกชายฉกรรจ์จำนวนสิบคนขวางเอาไว้“หยุดเดี๋ยวนี้! วันนี้เจ้าจะไปไหนไม่ได้!” ตัวหัวหน้าตะโกนเสียงดัง คล้ายกำลังข่มขู่ให้อีกฝ่ายหวาดกลัว“เจ้าควรรู้ตัวว่าได้ไปล่วงเกินใครเอาไว้ หลังจากวันนี้ไปก็จงจำใส่หัว อย่าได้คิดกร่างทั้งที่ตนไร้อำนาจ” คนเหล่านั้นหัวเราะออกมาราวกับตนเองจัดการเฟยหยางไปแล้ว“หลีกไป!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ไม่นำพาต่อเสียงหัวเราะของคนเหล่านั้น“นี่! ลูกพี่...เจ้านี่มันกำลังดูถูกพวกเราอยู่” ลูกน้องร่างผอมแห้งเดินเข้ามากระซิบกับหัวหน้าของตน แต่กลับถูกตบหน้าไปหนึ่งฉาด
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 3
ชายขายหมูเงื้อมือหวังจะทุบไปที่หลินหลันเยียน ทว่า...เฟยหยางกลับยื่นมือออกไปหยุดชายขายหมูเอาไว้ รอบๆ บริเวณเงียบลงทันที“เจ้า! เจ้ากล้าขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้าหรือ!” ชายขายหมูตะโกนลั่น เฟยหยางเหลือบมองแขนที่มีไขมันของเขา ก่อนจะบีบมันแรงๆ เสียงกร๊อบพลันดังขึ้น เพียงครั้งเดียวแขนก็หักงอไม่เป็นรูปชาวบ้านที่กำลังมุงดูเรื่องสนุกของผู้อื่น ต่างถอยห่างออกจากพวกเขา คนเราไม่พูดพร่ำทำเพลง บทจะตีก็ตีเลย ช่างน่าหวาดกลัวนัก ชาวบ้านเหล่านั้นคิดในใจเสียงชายขายหมูร้องโหยหวน ไม่ต่างจากหมูที่เขาเชือด ร่างอ้วนกลมล้มลงกับพื้นพร้อมกอดแขนที่บิดงอ แม้จะเป็นเช่นนั้น...สีหน้าของเฟยหยางก็มิได้แปรเปลี่ยนตั้งแต่ต้นจนจบ เย็นชาและไร้อารมณ์เหมือนเดิม“ไสหัวไปซะ!!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ชายขายหมูที่กลิ้งไปมาบนพื้นมองเขาด้วยสายตาอาฆาต“ได้! เรื่องในครั้งนี้ข้าไม่จบง่ายๆ แน่” เขาเอ่ยอาฆาต รีบลุกขึ้นด้วยแขนข้างหนึ่ง จากไปพร้อมสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธหลินหลันเยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าโศกอีกครั้ง วันนี้รอดไปได้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ วันต่อๆ ไปล่ะ ตนเองจะหลบเลี่ยงภัยร้ายครั้งนี้ได้อย่า
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 2
ทุกเส้นประสาทในร่างกายตึงเครียด แม้จะเจ็บปวดจากบาดแผล แต่พวกเขาก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องเพื่อทำลายบรรยากาศ น้ำตาของคนเหล่านั้นไหลพราก ในใจคิดว่า...วันนี้คือวันสุดท้ายของชีวิตทว่า...เฟยหยางกลับไม่สนใจพวกเขา ชายหนุ่มหยิบของขึ้นแบกบนหลังอีกครั้ง มองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจากไปยังทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้“ถ้าพบกันครั้งหน้า จะไม่จบที่แค่ถูกหักขา” นั่นมิใช่เพียงคำขู่ หากแต่กลุ่มโจรรู้ว่า...ชายผู้นี้เอาจริง เฟยหยางเดินจากไป ทิ้งเสียงร้องโหยหวนไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้ากลับบ้านท่ามกลางความมืดชายหนุ่มลับถึงกระท่อมเชิงเขาในยามดึก แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเล็ก ทำให้มองเห็นเอ้อโก่วห่มผ้าห่มเก่าขาด นั่งหลับที่ข้างเตียงเขามิได้จุดตะเกียงหรือปลุกเด็กหนุ่มให้ตื่น แต่กลับทำทุกอย่างท่ามกลางความมืด เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบด้วยความชำนาญ เก็บของที่ซื้อมาให้เข้าที่ จากนั้นจึงหยิบธนูแบกขึ้นบ่าเดินกลับขึ้นเขาไปอีกครั้งเฟยหยางเป็นนายพรานที่เก่งกาจ แต่ชายหนุ่มไม่เคยจากบ้านไปเกินหนึ่งวันอย่างเช่นนายพรานคนอื่น นั่นเพราะยังมีบิดาที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม้จะจ่ายเงินให้เอ้อโก่วคอยดูแล แต่ก็ยังรู้สึกไม่วาง
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม พวกเขาช่างมีใบหน้าที่เหมือนกัน
สายลมพัดผ่าน นำพาเสียงหัวเราะของเด็กน้อยทั้งสองลอยหายไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่าน แต่ลึกซึ้งในใจของทุกคนที่ได้เห็นหลังก่อเรื่องในเมือง มู่หรงจื่ออิงได้พาเด็กขอทานน้อยที่ร่างกายสกปรกมอมแมมเดินเข้าไปภายในจวนรับรอง กลิ่นหอมของดอกเหมยที่ปลูกเรียงรายสองข้างทาง ให้ความรู้สึกสงบยิ่งนักยามน
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม เจ้าคือองค์หญิง
หลังคิดพาขอทานน้อยกลับไปที่จวนรับรองของตน เด็กทั้งสองก็เตรียมออกจากวัดร้าง ทว่าในตอนนั้น ทั้งสองกลับถูกขอทานกลุ่มเดิมที่เคยรังแกมู่หรงจ้านขวางทางเอาไว้ สีหน้าของพวกมันเต็มไปด้วยความเคียดแค้น“ส่งของมีค่ามาซะ! ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าจะได้รู้รสของความเจ็บปวด!” ชายร่างใหญ่ที่สุดในกลุ่มตะโกนเสียงกร้าว มู่ห
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม เพื่อนคนแรก
ณ ประตูเมืองหลวงของแคว้นจ้าว ขบวนรถม้าจากแคว้นเจาแล่นเข้ามาอย่างช้าๆ ภายในรถม้าคือ เซี่ยหรงเหยาและมู่หรงฉางชิง พร้อมด้วยบุตรสาววัยห้าขวบของนาง องค์หญิงใหญ่ มู่หรงจื่ออิง เด็กหญิงตัวน้อยผู้มีดวงตากลมโตและรอยยิ้มสดใส“ท่านแม่! ท่านพ่อ! ข้าจะได้เจอฮ่องเต้หญิงแล้วใช่หรือไม่!”จื่ออิงน้อยส่งเสียงเจื้อยแ
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ลักพาตัว
“มิจำเป็นต้องต่อปากกับนาง สตรีอย่างไรก็คือสตรี มองการสั้นมิสามารถทำการใหญ่ได้เยี่ยงบุรุษ เฉกเช่นสหายรักของเจ้า...อีกไม่นาน นางก็จะถูกเหล่าขุนนางชักจูง และกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดเท่านั้น”“มั่นใจเสียเหลือเกินนะ...ตนเองไร้สามารถ มิได้หมายความว่า หนิงอวิ๋นจะเป็นเช่นเจ้า” เซี่ยหรงเหยามิได้มีสีหน้าหวั่นเก
