LOGIN“เพคะ หม่อมฉันทราบแล้ว และจะไม่ทำให้พระองค์ต้องเป็นห่วง” ในยามนั้น...แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดต้องใบหน้าของทั้งสอง
ความผูกพันอันลึกซึ้งระหว่างจักรพรรดิผู้ทรงอำนาจ และสตรีผู้กลายเป็นดั่งหัวใจของเขา กำลังจะกลายเป็นตำนานเล่าขานบทใหม่ของเกาะเจาสิบวันต่อมา ร่างบางในอาภรณ์ผ้าไหมสีอ่อนปักดิ้นเงิน ได้ก้าวลงจากรถม้าอย่างสง่างาม แสงอาทิตย์ยามสายส่องต้องหลังคากระเบื้องสีครามของจวนเสนาบดีติง สะท้องให้เห็นถึงความหรูหราและดูเก่าแก่ รอบกายหญิงสาวยามนี้มีองครักษ์ลับของมู่หรงฉางชิงคอยคุ้มกันอยู่ในเงามืดทุกฝีก้าว ครั้งนี้...นางตั้งใจมาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าติง ซึ่งเป็นหนึ่งในฮูหยินตราตั้งผู้ทรงอิทธิพลในราชสำนัก และยังเป็นมารดาของเสนาบดี ติงหวง ด้วยเกียรติของฮูหยินเฒ่า เซี่ยหรงเหยาในฐานะฮองเฮา จึงเลือกที่จะมายังจวนเสนาบดีติง แทนที่จะเป็นงานเลี้ยงน้ำชาที่ต้องพูดคุยแต่เรื่องไร้สาระของเหล่าสตรีในเรือนหลัง “ฮองเฮาเสด็จ!” เสียงข้ารับใช้ขานดังขึ้น เมื่อขบวนเสด็จของนางมาถึงด้านหน้าประตู เหล่าขุนนางและครอบครัวต่างรีบออกมาต้อนรับอย่างนอบน้อม พร้อมกับเสียงคำสรรเสริญที่มีต่อนาง ร่างบางเหลือบสายตามองภายในเรือนหลังใหญ่ ที่ประดับประดาด้วยผ้าแพรสีแดงและโคมห้อยเรียงราย กลิ่นสุราอันเป็นเอกลักษณ์ของชาวเกาะ หอมกรุ่นอบอวลทั่วจวน “ทุกคนลุกขึ้นตามสบายเถิด วันนี้เป็นงานวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าติง พวกท่านควรให้ความสำคัญกับเจ้าของงานเป็นอันดับแรก ส่วนเรื่องที่เรามาที่นี่...นั่นเพราะรู้สึกเลื่อมใสในชื่อเสียงอันดีงานของนาง” ร่างบางเอ่ยด้วยน้ำสียงนุ่มนวล ทั้งที่ไม่รู้จักฮูหยินผู้เฒ่าติงเลยสักนิด แต่เรื่องเสแสร้ง...ใครบ้างจะทำไม่เป็น หลังหญิงสาวปรากฏตัว ทุกสายตาต่างจับจ้องมายังนางเป็นจุดเดียว หลายคนมองด้วยความตกตะลึง ไม่คิดว่าฮองเฮาพระองค์ใหม่ที่อยู่ในข่าวลือ...จักงดงามถึงเพียงนี้ ดูผิวที่ขาวราวหิมะนั่นสิ เอวบอบบางที่เหมือนจะหักได้ทุกเวลานั่นสิ มีที่ใดที่เหมือนสตรีแคว้นเจาบ้าง เหล่าฮูหยินและคุณหนูจากตระกูลขุนนางที่ต่างก็แต่งกายงดงาม ยามนี้เมื่อมองตนเองที่ร่างหนาเทอะทะไม่ต่างจากบุรุษ รู้สึกในใจว่า...ตนเองนั้นดูด้อยยิ่งนัก ไม่แปลกใจเลยที่องค์ฮ่องเต้จักไม่เคยเห็นสนมนางในเหล่านั้นอยู่ในสายตา เซี่ยหรงเหยาเดินเข้าไปด้านในจวนด้วยท่วงท่าสง่างาม ดวงตากลมโตแฝงแววอ่อนโยนมองเผื่อแผ่ให้ทุกคน พร้อมพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงทักทายคนเหล่านนั้น กลุ่มคนในงานเลี้ยง ยามนี้มองความอ่อนโยนของหญิงสาวที่แสดงออก ราวกับกำลังมองเทพธิดาหรือพระโพธิสัตว์ที่มาโปรดหมู่มวลมนุษย์ “ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ ขอเชิญพระนางเสด็จเข้ามายังห้องโถงด้านในเถิด” หญิงชราที่แต่งกายเต็มยศ ถือไม้เท้าเดินเข้ามาทำความเคารพเบื้องหน้าเซี่ยหรงเหยา “ขอบคุณ” ร่างบางพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม ความสงบในแววตาของนาง ทำให้บรรยากาศรอบกายดูอ่อนโยนลงทันตา ทว่า...ภายใต้ความเป็นกันเองนั้น เซี่ยหรงเหยากลับรู้สึกได้ถึง สายตาหลายคู่ที่จับจ้องมายังตน ไม่ใช่เพียงความชื่นชม หากแต่แฝงไว้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น และบางส่วน...ก็มีประกายริษยาบางเบาแฝงอยู่ และสายตานั่นอีกแล้ว... เซี่ยหรงเหยาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรักษารอยยิ้มไว้บนใบหน้า นางไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่กำลังจับจ้องตนเองอยู่ แต่สัมผัสได้ชัดเจนว่าสายตานั้น ซ่อนบางสิ่งที่อันตรายเอาไว้ “ไป๋ไช่ ไปตามสือจิ่วมาอยู่ข้างกายข้า” ร่างบางกระซิบเสียงเบา “เพคะ” ไป๋ไช่แม้ไม่เข้าใจถึงเหตุผล หากแต่ก็ทำตามพระประสงค์อย่างเคร่งครัด ไม่นาน...สาวใช้ตัวน้อยก็นำทางสือจิ่วที่เฝ้าอยู่ด้านนอกติดตามเข้ามา งานเลี้ยงในจวนเสนาบดีติงดำเนินไปอย่างราบรื่น เสียงพิณและขลุ่ยบรรเลงคลอเคล้าไปกับเสียงหัวเราะของเหล่าฮูหยินผู้สูงศักดิ์ เซี่ยหรงเหยานั่งอยู่ในตำแหน่งประมุข ใบหน้าของนางมีรอยยิ้มบางประดับบนริมฝีปากตลอดเวลา แม้จะดื่มเพื่ออวยพรแก่ฮูหยินผู้เฒ่าเพียงเล็กน้อย แต่เพราะอากาศที่อบอ้าว และเสียงพูดคุยที่ดังไม่ขาดสาย ทำให้รู้สึกอ่อนเพลียและมึนศีรษะเล็กน้อย “ฮูหยินผู้เฒ่า ครั้งนี้ก็ดื่มไปไม่น้อย เห็นทีต้องออกไปเดินรับลมสักครู่” ร่างบางเอ่ยเสียงนุ่ม ฮูหยินผู้เฒ่าติงเห็นดังนั้น ก็พลันรีบลุกขึ้นด้วยความเป็นห่วง “ฮองเฮาเพคะ หากทรงอ่อนเพลีย เช่นนั้นหม่อมฉันจะให้คนจัดห้องพักไว้ให้ จะได้ทรงพักผ่อนสักครู่ก่อนกลับพระราชวัง” “ได้เช่นนั้นก็ดี” ร่างบางพยักหน้าขอบคุณ ไม่นานนัก ห้องพักที่ดีที่สุดของจวน ก็ถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อย เซี่ยหรงเหยาเดินเข้าไปด้านใน โดยมีไป๋ไช่และสือจิ่วคอยติดตามไม่ห่าง “ไป๋ไช่ เจ้าไปนำชุดใหม่จากรถม้ามาให้ข้าเปลี่ยนสักหน่อยเถิด เหนียวไปทั้งตัวเช่นนี้ ข้าคงพักผ่อนไม่ได้...” หญิงสาวดึงชุดด้านนอกที่สวมทับหลายชั้นของตนไปมา “สือจิ่วเจ้าเองก็พักบ้างเถอะ ข้าขออยู่เงียบๆ สักพัก” ร่างบางเอ่ยเสียงแผ่ว ขณะเอนกายลงบนตั่งไม้ข้างหน้าต่าง ใกล้กันคือกระถางหยกชั้นดีที่ใส่น้ำแข็งเพื่อบรรเทาความร้อน “เพคะ” สองข้ารับใช้ยอบกายเล็กน้อย ก่อนรีบออกจากห้องไป สือจิ่ว...แม้จะได้รับอนุญาตให้พักผ่อน แต่ยามนี้นางมิอาจวางใจใดใดได้ จึงยังคงเฝ้าอยู่ด้านนอกห้องด้วยท่าทีระแวดระวัง ขณะเดียวกัน...เหล่าองครักษ์ลับของมู่หรงฉางชิง ก็กระจายกำลังอยู่รอบบริเวณอย่างแน่นหนา ทุกอย่างดูปลอดภัยและสงบเงียบ จนกระทั่งเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อไป๋ไช่กลับมาพร้อมห่อผ้าในมือ นางผลักประตูเข้าไปอย่างเบามือ แต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น เพราะภายในห้องยามนี้...กลับว่างเปล่า ไม่มีแม้เงาของนายหญิงของตน ม่านไหมยังพลิ้วไหวตามแรงลมจากหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ ขนมและชาที่วางอยู่บนโต๊ะยังคงมีไออุ่น ราวกับพึ่งถูกแตะต้องเมื่อไม่นาน แต่เซี่ยหรงเหยากลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย “ฮะ...ฮองเฮา องค์ฮองเฮาเพคะ พระองค์ทรงอยู่ที่ใด” เสียงของไป๋ไช่สั่นเครือเมื่อเอ่ยเรียกชื่อหญิงสาว“ยอมรับซะ! ท่านหึงหวงข้า” เฟยหยางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ“ใช่ ข้ายอมรับว่าหึงหวง ข้ากลัวว่าเจ้าจะเลือกคนอื่นที่ดีกว่าข้า คนที่ไม่ได้ทอดทิ้งเจ้า คนที่สามารถดูแลเจ้าได้ดีกว่า” หลินหลันเยียนกอดชายหนุ่มเอาไว้“โง่จริง...ในใจข้ามีเพียงท่านคนเดียว ไม่มีใครอื่น”“และท่านไม่ได้ทอดทิ้งข้า ท่านเพียงแค่หลงทาง แต่ตอนนี้ท่านกลับมาแล้ว นั่นก็เพียงพอมิใช่หรือ” เฟยหยางกอดนางแน่นขึ้น และครั้งนี้...เขาได้พบกับความสุขของตนเองโดยไม่ต้องแย่งชิงแล้วหลังทั้งสองพูดคุยเปิดใจ ชายหนุ่มก็ไปพบบุตรชายทั้งสองที่เรือนของเอ้อโก่ว พร้อมแนะนำตนเองว่าเป็นบิดาแท้ๆ ของพวกเขาเด็กสองคนที่รู้ความ ต่างคาดเดาเอาไว้แล้วว่า พวกเขาอาจมีความสัมพันธ์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่เช่นนั้นเฟยหยางคงไม่ดูแลพวกเขาดีขนาดนี้“ท่านพ่อ” เด็กทั้งสองยอมรับบิดาแท้ๆ ผู้นี้ได้อย่างง่ายดาย“พ่อขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างพวกเจ้า แต่จากนี้ไป พ่อจะดูแลลูกทั้งสองและมารดาของเจ้าอย่างดีที่สุด” เด็กสองคนพยักหน้า ดวงตาเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตางานแต่งของพวกเขาถูกจัดขึ้นที่หมู่บ้านหลีฮวา หลินหลันเยียนขายเรือนที่หมู่บ้านเหมยฮวาที่ชอบดูถูกนาง มาซื้อเ
หนึ่งเดือนที่เขาไม่มาที่เรือนของนาง แต่ข้าวของกลับยังคงถูกส่งมาโดยเอ้อโก่ว นางทนไม่ไหวแล้ว จึงได้พาลูกทั้งสอง นั่งเกวียนลาตามเอ้อโก่วไปที่หมู่บ้านหลีฮวาเมื่อเห็นที่อยู่อันซอมซ่อของเขา เมื่อเทียบกับเรือนของนางแล้ว เขาใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นกลับมอบทุกอย่างให้นางและลูกทั้งสอง หลายเดือนที่พวกเขาพบกัน นับแต่ครั้งแรกที่เขาช่วยนางเอาไว้ นางไม่เข้าใจเจตนาของเฟยหยาง ทำไมต้องดีกับพวกนางแม่ลูก แต่กลับไม่เอ่ยขอสถานะใดๆเมื่อพบว่าในเรือนของเขามีบิดาที่นอนติดเตียง นางก็เข้าใจได้ทันที เขาคงไม่ต้องการให้นางต้องลำบากไปกับเขา จึงได้แยกตัวมาใช้ชีวิตเงียบๆ กันสองคนวันนี้เฟยหยางเข้าเมือง ที่เรือนจึงมีเอ้อโก่วคอยดูแล หญิงสาวขอร้องให้เอ้อโก่วพาลูกๆ ของนางไปที่เรือนของเขา ส่วนตนเองรอชายหนุ่มเงียบๆ ภายในเรือน กระทั่งแสงสุดท้ายของวันลับหายไป ร่างสูงใหญ่เป็นเงาตะคุ่มเดินโซเซขึ้นเขามาเมื่อก้าวเข้ามาในเรือน กลิ่นสุราลอยคลุ้งในอากาศ ทำให้นางรู้ว่าชายหนุ่มกำลังมึนเมา“เจ้าเป็นใคร!”ด้วยสัญชาตญาณ ชายหนุ่มพลันใช้มือกำรอบคอของอีกฝ่าย ดันเข้าผนังดินทันที ทว่าเมื่อเห็นใบหน้างามชัดๆ ความมึนเมาพลันหายเป็น
ได้ยินเช่นนั้น...กลิ่นอายความตายพลันแผ่ออกจากร่างของชายหนุ่ม อากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกลงทันตา ดวงตาสองข้างเย็นชาจนน่ากลัวชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าอำเภอถงอันทันที ร่างของเขาพุ่งทะยานรวดเร็วจนเกือบมองไม่เห็น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว ต้องสังหารคนเหล่านั้นให้สิ้นเพียงไม่ถึงชั่วยาม...ร่างสูงใหญ่พลันหยุดยืนที่หน้าศาลาว่าการอำเภอถงอัน เจ้าหน้าที่นับสิบยืนรออยู่ก่อนแล้ว ราวกับรู้ว่า...ชายหนุ่มจะต้องตามมาแน่ พวกเขาตะโกนด่าทอออกไป“เฟยหยาง! เจ้าคือคนร้ายในประกาศจับ! ยอมจำนนซะ!ไม่อย่างนั้นเราจะสังหารบิดาของเจ้าเสีย!” เฟยหยางยังคงนิ่งเงียบ เขาเหลือบมองคนเหล่านั้นทีละคน สายตาเยือกเย็นจนอ่านไม่ออกว่าคิดสิ่งใดคำขู่ใช้ไม่ได้ผลกับเขา อันที่จริงตัวเขาและบิดาก็มิได้มีความสัมพันธ์อันดีเพียงนั้น ที่ยังดูแลก็เพราะต้องการบางสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ หากบิดาต้องตายด้วยน้ำมือของคนเหล่านี้ ตนเองก็จักทำหลุมศพให้อย่างดี และแก้แค้นเพื่อให้บิดาจากไปอย่างสงบเสมียนซูก้าวออกมาเบื้องหน้า พร้อมกับชี้ไปยังชายหนุ่ม“นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้าบังอาจล่วงเกินข้า! วันนี้เจ้าต้องคุกเข่าขออภัยโทษ ยอมตัดขาสองข
ตลอดหลายปีทำแต่เรื่องเหลวไหล พลอยทำให้สามแม่ลูกต้องลำบาก แบกรับชื่อเสียงที่ไม่ดี เมื่อนอนไม่หลับ...จึงคว้าธนูขึ้นเขา หวังหาเงินให้มากเพื่อให้พวกเขาแม่ลูกไม่ต้องทนลำบากวันต่อมา...เฟยหยางเข้าเมืองอีกครั้ง ครั้งนี้ชายหนุ่มได้ยืมเกวียนเทียมลาของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อบรรทุกกวางหนุ่มสองตัว และไก่ป่ากระต่ายป่าอีกมากมาย หัวหน้าหมู่บ้านที่ได้ทานเนื้อเพราะชายหนุ่ม จึงยินยอมให้หยิบยืมอย่างยินดีหลังขายสัตว์ป่าได้เงินมากกว่าร้อยตำลึง ชายหนุ่มจึงเลือกซื้อเสบียงสำหรับสามแม่ลูก เพื่อส่งไปยังหมู่บ้านเหมยฮวา แต่ในระหว่างทาง กลับถูกชายฉกรรจ์จำนวนสิบคนขวางเอาไว้“หยุดเดี๋ยวนี้! วันนี้เจ้าจะไปไหนไม่ได้!” ตัวหัวหน้าตะโกนเสียงดัง คล้ายกำลังข่มขู่ให้อีกฝ่ายหวาดกลัว“เจ้าควรรู้ตัวว่าได้ไปล่วงเกินใครเอาไว้ หลังจากวันนี้ไปก็จงจำใส่หัว อย่าได้คิดกร่างทั้งที่ตนไร้อำนาจ” คนเหล่านั้นหัวเราะออกมาราวกับตนเองจัดการเฟยหยางไปแล้ว“หลีกไป!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ไม่นำพาต่อเสียงหัวเราะของคนเหล่านั้น“นี่! ลูกพี่...เจ้านี่มันกำลังดูถูกพวกเราอยู่” ลูกน้องร่างผอมแห้งเดินเข้ามากระซิบกับหัวหน้าของตน แต่กลับถูกตบหน้าไปหนึ่งฉาด
ชายขายหมูเงื้อมือหวังจะทุบไปที่หลินหลันเยียน ทว่า...เฟยหยางกลับยื่นมือออกไปหยุดชายขายหมูเอาไว้ รอบๆ บริเวณเงียบลงทันที“เจ้า! เจ้ากล้าขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้าหรือ!” ชายขายหมูตะโกนลั่น เฟยหยางเหลือบมองแขนที่มีไขมันของเขา ก่อนจะบีบมันแรงๆ เสียงกร๊อบพลันดังขึ้น เพียงครั้งเดียวแขนก็หักงอไม่เป็นรูปชาวบ้านที่กำลังมุงดูเรื่องสนุกของผู้อื่น ต่างถอยห่างออกจากพวกเขา คนเราไม่พูดพร่ำทำเพลง บทจะตีก็ตีเลย ช่างน่าหวาดกลัวนัก ชาวบ้านเหล่านั้นคิดในใจเสียงชายขายหมูร้องโหยหวน ไม่ต่างจากหมูที่เขาเชือด ร่างอ้วนกลมล้มลงกับพื้นพร้อมกอดแขนที่บิดงอ แม้จะเป็นเช่นนั้น...สีหน้าของเฟยหยางก็มิได้แปรเปลี่ยนตั้งแต่ต้นจนจบ เย็นชาและไร้อารมณ์เหมือนเดิม“ไสหัวไปซะ!!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ชายขายหมูที่กลิ้งไปมาบนพื้นมองเขาด้วยสายตาอาฆาต“ได้! เรื่องในครั้งนี้ข้าไม่จบง่ายๆ แน่” เขาเอ่ยอาฆาต รีบลุกขึ้นด้วยแขนข้างหนึ่ง จากไปพร้อมสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธหลินหลันเยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าโศกอีกครั้ง วันนี้รอดไปได้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ วันต่อๆ ไปล่ะ ตนเองจะหลบเลี่ยงภัยร้ายครั้งนี้ได้อย่า
ทุกเส้นประสาทในร่างกายตึงเครียด แม้จะเจ็บปวดจากบาดแผล แต่พวกเขาก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องเพื่อทำลายบรรยากาศ น้ำตาของคนเหล่านั้นไหลพราก ในใจคิดว่า...วันนี้คือวันสุดท้ายของชีวิตทว่า...เฟยหยางกลับไม่สนใจพวกเขา ชายหนุ่มหยิบของขึ้นแบกบนหลังอีกครั้ง มองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจากไปยังทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้“ถ้าพบกันครั้งหน้า จะไม่จบที่แค่ถูกหักขา” นั่นมิใช่เพียงคำขู่ หากแต่กลุ่มโจรรู้ว่า...ชายผู้นี้เอาจริง เฟยหยางเดินจากไป ทิ้งเสียงร้องโหยหวนไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้ากลับบ้านท่ามกลางความมืดชายหนุ่มลับถึงกระท่อมเชิงเขาในยามดึก แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเล็ก ทำให้มองเห็นเอ้อโก่วห่มผ้าห่มเก่าขาด นั่งหลับที่ข้างเตียงเขามิได้จุดตะเกียงหรือปลุกเด็กหนุ่มให้ตื่น แต่กลับทำทุกอย่างท่ามกลางความมืด เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบด้วยความชำนาญ เก็บของที่ซื้อมาให้เข้าที่ จากนั้นจึงหยิบธนูแบกขึ้นบ่าเดินกลับขึ้นเขาไปอีกครั้งเฟยหยางเป็นนายพรานที่เก่งกาจ แต่ชายหนุ่มไม่เคยจากบ้านไปเกินหนึ่งวันอย่างเช่นนายพรานคนอื่น นั่นเพราะยังมีบิดาที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม้จะจ่ายเงินให้เอ้อโก่วคอยดูแล แต่ก็ยังรู้สึกไม่วาง
ในหมู่ขุนนางและตระกูลเก่าแก่ ต่างไม่พอใจต่อการกระทำของชายหนุ่ม จัดการกวาดล้างวังหลังก็ครั้งหนึ่ง ตอนนี้ยังคิดยกย่องสตรีจากแผ่นดินใหญ่ขึ้นเป็นฮองเฮาคนเหล่านั้นต่างคิดว่า เพราะชายหนุ่มไม่เคยลิ้มรสของสตรี จึงได้ยึดติดกับหญิงสาวนางนั้น และคิดว่าทั้งหมดเป็นความผิดของเซี่ยหรงเหยา ที่ใช้เสน่ห์ล่อลวงมู่หร
“ดีนัก...ข้าจักจดจำเรื่องนี้ไว้ในใจ” เสียงคลื่นทะเลดังแผ่วเบาจากด้านหลังตำหนัก แต่ในใจของหญิงสาวกลับปั่นป่วนราวพายุที่บ้าคลั่ง หากมิจัดการให้เสร็จสิ้น ใจของนางคงยากจะสงบองครักษ์เงาทั้งห้าคนที่คอยเฝ้าอารักขาหญิงสาวในที่มืด ยามเมื่อได้เห็นโทสะของเซี่ยหรงเหยา ต่างรู้แล้วว่าเรื่องนี้จบไม่สวยแน่ หนึ่งใ
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ พลันดังขึ้นจากด้านนอก ก่อนประตูจะถูกเปิดออกอย่างเบามือ และทันทีที่เห็นสภาพของพระชายาตน มู่หรงฉางชิงพลันอุทานอย่างตกใจ“เป่าหนิง!!...ไป๋ไช่ เกิดอันใดขึ้นกับนาง!” ใบหน้าซูบซีดของเซี่ยหรงเหยาเงยขึ้นเล็กน้อย“เรียนองค์ชาย พระชายาทรงเมาเรือเพคะ แม้ทานยาแก้เมาเข้าไปแล้ว แต่พ
สายลมทะเลพัดกลิ่นเค็มอ่อนๆ เข้ามาปะทะปลายจมูก เสียงคลื่นซัดกระทบฝั่งดังเป็นจังหวะ รถม้าของขบวนเดินทางหยุดลงที่ท่าเรือเมืองชาง เมืองท่าที่คึกคักและเป็นด่านสุดท้ายก่อนจะข้ามทะเลไปยังเกาะเจา หรือดินแดนที่ผู้คนต่างเรียกขานว่า”แคว้นเจา”เซี่ยหรงเหยาจ้องมองผืนน้ำอันกว้างสุดสายตา แสงอาทิตย์ยามบ่ายสะท้อนบน







