All Chapters of เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม: Chapter 81 - Chapter 90

และเมื่อแสงแรกของวันใหม่มาเยือน ร่างไร้วิญญาณของมู่หรงจ้านได้ปรากฏที่หน้าจวนของจ้าวเค่อ องครักษ์รีบเข้ามารายงานทันทีเมื่อรู้ว่ามู่หรงจ้านทำงานล้มเหลว ความเดือดดาลจึงถูกระบายออกมาด้วยการทำลายข้าวของทันที เสียงข้าวของแตกกระจายดังลั่นไปทั่วจวน จ้าวเค่อยามนี้ดวงตาแดงก่ำด้วยโทสะ“มู่หรงจ้าน! เจ้าทำงานพลาดได้อย่างไร!” เขาตะโกนลั่น ดวงตาเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง“ข้าให้เจ้าพานางกลับมา ไม่ใช่ให้ไปตาย!” ทั้งที่อีกฝ่ายกลายเป็นร่างไร้ลมหายใจ แต่จ้าวเค่อก็ยังนำโทสะทั้งหมดไปลงที่ตัวเขาบ่าวรับใช้ที่ยืนเฝ้าอยู่อยู่ด้านนอก ต่างก้มหน้าด้วยความหวาดกลัว ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะหายใจแรง จ้าวเค่อเดินวนไปมา มือสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน“ข้างกายนางมีคนฝีมือดีถึงเพียงนั้นได้อย่างไร...” เขาพึมพำกับตนเอง เสียงหัวเราะเย้ยหยันหลุดออกมาเบาๆ“ได้...เซี่ยหรงเหยา เป็นข้าที่ประมาทเกินไป...แต่ไม่เป็นไร ต่อให้มีคนคอยช่วยเหลือเจ้ามากเพียงใด ข้าก็จะพาเจ้ากลับมาให้ได้”ชายหนุ่มไม่รู้เลยว่า...ผู้ที่อยู่ข้างกายเซี่ยหรงเหยาในตอนนี้ คือมู่หรงฉางชิง...สามีของนางเอง และเขาคือผู้ที่ไม่ควรตอแยด้วยที่สุดในใต้หล้าและน

“ยอดเยี่ยม” สือจิ่วเอ่ยเบาๆ“ขอบคุณ แต่ข้ายังเป็นรองเจ้าอยู่ไม่น้อย” ว่านอวิ๋นเซียวตอบ พลางลดกระบี่ของตนลง แผ่นหลังชายหนุ่มเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ฝึกด้วยตนเองทั้งวัน ยังไม่รู้สึกเหนื่อยขนาดนี้“แต่เจ้ายังขาดบางสิ่ง” หญิงสาวเอ่ยเสียงเรียบ“แม่นางสือโปรดแนะนำได้หรือไม่“ย่อมได้แน่นอน” เป็นครั้งแรกที่หญิงสาวรู้สึกมีชีวิตชีวาและผ่อนคลาย หลังเหตุการณ์หายตัวไปของเซี่ยหรงเหยาการประลองเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง“เจ้าพุ่งแรงเกินไป” สือจิ่วเอ่ยเสียงเรียบ พลางหมุนตัวหลบการโจมตีของชายหนุ่มอย่างง่ายดาย บ่งบอกว่านางยังไม่ได้เอาจริง“ใช้แรงมากเกินไปไม่ใช่คำตอบ หากจังหวะไม่ถูกต้อง เจ้าจะเปิดช่องให้ศัตรูสวนกลับได้ทุกเมื่อ” ว่านอวิ๋นเซียวหอบหายใจแรง แต่ยังคงตั้งท่าขึ้นใหม่“ข้ารู้แล้ว...ข้าจะลองอีกครั้ง” ชายหนุ่มพุ่งเข้าไปอีกครั้ง คราวนี้ลดแรงลงแต่เพิ่มความแม่นยำ กระบี่ไม้ในมือเคลื่อนไหวอย่างมีจังหวะมากขึ้น ทว่าก็ยังคงถูกสือจิ่วปัดออกได้อย่างง่ายดาย“ดีขึ้น” หญิงสาวกล่าวพร้อมรอยยิ้ม“แต่ยังเร็วเกินไป เจ้าต้องฟังเสียงลมหายใจของตนเองก่อนจะขยับ” ว่านอวิ๋นเซียวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลับตา สูดลมหายใจเข้าลึก แล้ว

ทางด้านค่ายทหารของชินอ๋อง ที่เขาซ่องสุมไว้เพื่อเตรียมโค่นล้มราชบัลลังก์ ยามนี้กลับถูกรบกวนโดยผู้ไม่ทราบที่มาอยู่หลายครั้ง ทั้งเสบียงที่ถูกเผา ทั้งข่าวลับที่รั่วไหลสิ่งนั้นยิ่งทำให้ความหวาดระแวงของฮ่องเต้เพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวี เมื่อรัชทายาทได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ ความไว้วางใจที่เคยมีต่อชินอ๋องก็เริ่มสั่นคลอน ฮ่องเต้ทรงจับตามองทุกการเคลื่อนไหวของน้องชายต่างมารดาอย่างใกล้ชิด ชินอ๋องจึงจำต้องสงบเสงี่ยมอยู่แต่ในจวน ไม่กล้าก่อการใดอีกช่วงเวลาอันสงบสุขผ่านไปอีกสามเดือน จนกระทั่งคืนหนึ่งที่สายลมสงบนิ่ง เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดพลันดังแว่วออกมาจากเรือนรับรองหลังใหญ่ เซี่ยหรงเหยายามนี้กำลังพยายามอย่างสุดกำลัง เพื่อให้กำเนิดบุตรทั้งสองของตนหญิงสาวทำตามที่หมอตำแยสั่งทุกอย่าง เหงื่อกาฬของนางชุ่มไปทั่วร่าง แววตาสองข้างเต็มไปด้วยความทรมาน“ผ่านไปหลายชั่วยามแล้ว ยังไม่คลอดอีกหรือ...” จ้าวหนิงอวิ๋นถามเสียงสั่น ขณะยืนอยู่หน้าประตูเรือน หมอหลวงที่เฝ้าอยู่ด้านนอกม่านกั้นเอ่ยเสียงเป็นกังวล“คลอดเด็กสองคนไม่ง่ายเลยพ่ะย่ะค่ะ อาจต้องใช้เวลาอีกนานทีเดียว” เวลาผ่านไปอีกนับชั่วยาม ความตึงเครียดปกคลุมทั

ในขณะเดียวกัน...สถานการณ์ในราชสำนักได้เริ่มสั่นคลอน เพราะข่าวจากวังหลวงประกาศออกมาว่า ฮ่องเต้ทรงประชวนอย่างกะทันหัน ทำให้ทั่วทั้งแผ่นดินตกอยู่ในความโกลาหลจ้าวหนิงอวิ๋นเมื่อได้ยินข่าวเรื่องพระบิดาทรงประชวน ใบหน้าของนางซีดเผือดในทันที รีบรุดเดินทางเข้าวังหลวงเพื่อดูพระอาการจนกระทั่งมาถึงตำหนักเทียนเฉิงที่มีเหล่าขันทีและนางกำนัลยืนเรียงราย บรรยากาศรอบด้านเงียบงันจนได้ยินเสียงสะอื้นแผ่วเบาเมื่อประตูห้องบรรทมเปิดออก กลิ่นยาสมุนไพรเข้มข้นลอยอบอวล จ้าวนิงอวิ๋นก้าวเข้าไปช้าๆ เห็นพระบิดานอนอยู่บนแท่นบรรทม พระพักตร์ซีดขาว ดวงพระเนตรปิดสนิท ร่างบางพลันทรุดลง“เสด็จพ่อ!” มือบางจับพระหัตถ์ที่เย็นเฉียบไว้แน่น นางพึ่งได้พบบิดามารดาที่แท้จริง เหตุเกิดเรื่องเช่นนี้ได้“ลูกมาแล้วเพคะ...ได้โปรดลืมพระเนตรขึ้นมามองลูกอีกสักครั้ง” หมอหลวงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก้มศีรษะลงต่ำ“เกิดอันใดขึ้นกันแน่! ไยเสด็จพ่อที่ทรงแข็งแรงจึงประชวนได้” ร่างบางหันไปยังหมอหลวงหลายคนที่ยืนอยู่ด้านข้าง“คือ...ทูลองค์หญิงรัชทายาท ความจริงฝ่าบามีอาการประชวนมานานแล้ว หลังจากถวายโอสถพระอาการก็ดีขึ้น แต่แล้วก็ทรุดหนักอย่างรวดเร็ว” หมอหลวงร

“มิจำเป็นต้องต่อปากกับนาง สตรีอย่างไรก็คือสตรี มองการสั้นมิสามารถทำการใหญ่ได้เยี่ยงบุรุษ เฉกเช่นสหายรักของเจ้า...อีกไม่นาน นางก็จะถูกเหล่าขุนนางชักจูง และกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดเท่านั้น”“มั่นใจเสียเหลือเกินนะ...ตนเองไร้สามารถ มิได้หมายความว่า หนิงอวิ๋นจะเป็นเช่นเจ้า” เซี่ยหรงเหยามิได้มีสีหน้าหวั่นเกรงแม้แต่น้อย เมื่อต้องเผชิญกับกลุ่มกบฏที่รอดชีวิต“เจ้าจับตัวไป๋ไช่เอาไว้ใช่หรือไม่”ร่างบางเอ่ยตรงๆ ...ชินอ๋องเหลือบมองใบหน้างดงามที่แสนเย่อหยิ่งนั้น เขาไม่แปลกเลยว่าใจว่าเหตุใดบุตรชายถึงหลงใหลนางนัก แต่สตรีที่งดงาม กลับแฝงพิษร้าย และอาจเป็นตัวการที่ทำให้งานใหญ่พังพินาศ“ก็...ตามที่เจ้าเข้าใจ ข้าจับตัวสาวใช้ของเจ้าเอาไว้ ดังนั้น...เจ้าก็จงตามเราไปแต่โดยดีเถิด ไม่อย่างนั้น...ข้าไม่รับรองว่านางจะรอดชีวิตถึงพรุ่งนี้” เซี่ยหรงเหยาเหลือบมองรอบกาย ไม่มีร่างไป๋ไช่ที่นี่ นั่นหมายความนางถูกซ่อนไว้ในที่ลับสักแห่ง“ย่อมได้...แต่ก่อนไป ข้าต้องได้เห็นว่านางปลอดภัย เสียก่อน ไม่อย่างนั้น...เราก็มาตายไปด้วยกัน” น้ำเสียงเด็ดเดี่ยวมิได้มีท่าทีหวาดกลัวต่อความตายสักนิดอดีตชินอ๋องเหลือบมองหญิงสาวราวกำลังหยั่งเ