นางหายตัวไป

“ไม่นะ! ฮองเฮา! ฮองเฮาเพคะ พระองค์อยู่ที่ใด! สือจิ่ว! สือจิ่ว! ฮองเฮาทรงหายตัวไป!!” เสียงร้องของไป๋ไช่ดังลั่นห้อง สือจิ่วที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอกรีบก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบกวาดมองทั่วห้องอย่างรวดเร็ว

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร ที่บอกว่าฮองเฮาหายตัวไป ข้าเฝ้าอยู่ด้านนอกตลอดเวลา รอบๆ ก็มีองครักษ์ลับเฝ้าอยู่ เป็นไปไม่ได้ที่พระนางจะหายตัวไปโดยที่พวกเราไม่รู้!”

ไป๋ไช่หอบหายใจแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร! ข้าเปิดประตูเข้ามาในห้อง พระนางก็หายตัวไปแล้ว!” ไปไช่เอ่ยทั้งน้ำตา

“เจ้าดูรอบๆ สิ ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของการต่อสู้ หรือการเคลื่อนที่ของสิ่งของ ข้าคิดว่าพระนางจะต้องยังอยู่ใกล้นี้แน่” เป็นอย่างที่สือจิ่วเอ่ย ภายในห้องยังคงอยู่ในสภาพเช่นเดิม

“เจ้ารีบแจ้งทหารองครักษ์ให้ตามหาพระนางเถิด หากนายของข้าเป็นอันใดไป...หัวของพวกเจ้าก็คงจักรักษาเอาไว้มิได้เช่นกัน!” สือจิ่วขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าเย็นชายังคงแฝงความกังวลลึกๆ

“ให้คนปิดล้อมจวนนี้ทันที ห้ามใครออกไปแม้แต่คนเดียว!”

นางหันไปส่งสัญญาณให้เหล่าองครักษ์ลับที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ทุกคนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบงัน ขณะที่ไป๋ไช่ยังคงยืนตัวสั่นอยู่กลางห้อง ดวงตาของนางแดงก่ำด้วยความรู้สึกผิด

“เป็นความผิดของข้าเอง...” หญิงสาวพึมพำทั้งน้ำตา

“ข้าไม่น่าปล่อยให้นายหญิงอยู่กับคนเหล่านี้เลย ข้าควรให้สือจิ่วไปเอาชุดใหม่แทนข้า...” ความหวาดกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ นางกังวลว่าเซี่ยหรงเหยาจักเป็นอันตราย

สือจิ่วออกคำสั่งองครักษ์ลับและทหาร ให้ตรวจค้นจวนเสนาบดีติงทุกซอกมุม ไม่เว้นแม้แต่คอกม้าและเรือนข้ารับใช้ สุดท้ายก็ไม่พบตัวของเซี่ยหรงเหยา

ทางด้านองครักษ์ลับที่ทำหน้าที่แจ้งข่าวต่อมู่หรงฉางชิง บัดนี้กลับมาพร้อมใบหน้าปูดบวมข้างหนึ่ง เพราะถูกผู้เป็นนายซัดไปหลายทีเนื่องด้วยทำงานพลาด

ในเวลาชั่วจอกชา ประตูใหญ่ตระกูลติงถูกเปิดออกอย่างรุนแรง ขบวนทหารในชุดเกราะดำทะมึนกรูกันเข้ามาอย่างพร้อมเพรียง ใต้ธงมังกรดำสีทอง มู่หรงฉางชิงทรงม้าเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นเยียบ ดวงตาคมลึกฉายแววกราดเกรี้ยวที่ยากจะหยั่งถึง

“ล้อมจวนนี้ไว้ทั้งหมด! ห้ามให้ใครหนีแม้แต่คนเดียว! และปิดประตูเมืองซะ” พระสุรเสียงทรงอำนาจดังขึ้นก้อง

ไม่นานนัก...คนตระกูลติงตั้งแต่ผู้เป็นนายจนถึงบ่าวไพร่ถูกจับกุมและกักตัวไว้ ส่วนแขกเหรื่อที่มาร่วมงานวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าถูกแยกไปสอบสวนทีละคน

บรรยากาศภายในจวนที่เคยครึกครื้นกลับกลายเป็นความเงียบงันที่ชวนขนหัวลุก มู่หรงฉางชิงไม่ไว้วางใจผู้ใด เข้าตรวจค้นทุกห้องด้วยตนเอง ผ่านไปหลายชั่วยาม จนกระทั่งแสงอาทิตย์เริ่มอัสดง ความมืดโรยราปกคลุมทั่วบริเวณ

จนกระทั่งเสียงของสืออีดังขึ้น

“ฝ่าบาท! พบสิ่งผิดปกติพ่ะย่ะค่ะ!” มู่หรงฉางชิงก้าวเข้าไปในห้องรับรองที่เซี่ยหรงเหยาเคยนำนัก ดวงตาคมกริบกวาดมองทั่วห้อง ก่อนสืออีจะชี้ไปยังเสาหัวเตียง

“ตรงนี้พ่ะย่ะค่ะ มีกลไกซ่อนอยู่ หากไม่สังเกตให้ดีไม่มีทางพบแน่” เมื่อกดลงไป เสียงกลไกดังแกร๊ก พื้นเตียงค่อยๆ แยกออก เผยให้เห็นช่องทางลับที่มืดสนิท

กลิ่นอับชื้นลอยขึ้นมาทันที ภายในนั้นมีเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้หัวใจของทุกคนแทบหยุดเต้น

ปิ่นปักผมที่ทำจากหยกขาวของเซี่ยหรงเหยา มู่หรงฉางชิงยืนนิ่ง ดวงตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในฤดูหนาว เหม่อมองไปยังเบื้องหน้า

“นาง...ถูกพาไปเส้นทางนี้แน่” พระสุรเสียงต่ำลึกเอ่ยช้าๆ แต่แฝงแรงอาฆาตที่ทำให้ผู้ฟังขนลุก

“สืออี นำกำลังติดตามเส้นทางนี้ไปทันที! หากพบร่องรอยแม้เพียงเศษผ้า อย่าปล่อยให้หลุดมือ!”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

หลังออกคำสั่ง มู่หรงฉางชิงหันกลับมาด้วยสีหน้าเย็นชา เสียงฝีเท้าทหารลากร่างชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ เข้ามาคุกเข่าลงตรงหน้า เสนาบดีติงตัวสั่นงันงก ใบหน้าซีดเผือด เมื่อเห็นมัจจุราชผู้โหดเหี้ยมปรากฏขึ้นอีกครา

“ฝะ...ฝ่าบาท กระหม่อมไม่รู้ไม่เห็นเรื่องที่ฮองเฮาหายตัวไปเลยพ่ะย่ะค่ะ ขอพระองค์ทรงให้ความเป็นธรรม!” มู่หรงฉางชิงไม่แม้แต่จะเหลือบตามองอีกฝ่าย ดวงตาลุ่มลึกไร้แววอารมณ์

“ไปลากฮูหยินผู้เฒ่าติงมา หากยังปากแข็ง...ก็เฉือนเนื้อของนางต่อหน้าบุตรชาย เจิ้นเองก็อยากรู้ว่า ท่านเสนาบดีจักอดทนได้เพียงใด” เพียงคำพูดเดียวที่หลุดออกมา เสนาบดีติงถึงกับหน้าถอดสี ดวงตาเบิกกว้างราวกับถูกผีหลอก

“ไม่นะพ่ะย่ะค่ะ! มารดาของกระหม่อมแก่ชราแล้ว นางคงจักทนการทรมานเช่นนั้นมิได้ ขอพระองค์ทรงโปรดเห็นใจ”

เสียงร้องขอชีวิตของเสนาบดีติงดังสะท้อนก้องไปทั่วเรือน ขณะที่มู่หรงฉางชิงยังคงยืนนิ่ง ใบหน้าคมคายเยือกเย็นราวกับรูปสลักหิน แต่ในแววตานั้นกลับลุกโชนด้วยเพลิงแห่งความเดือดดาล ที่พร้อมจะเผาผลาญทุกคนที่กล้าแตะต้องสตรีของเขา

เหล่าทหารทำตามพระบัญชา ฮูหยินผู้เฒ่าติงถูกลากเข้ามาอย่างไร้ความปรานี ร่างของหญิงชราถูกผลักลงกับพื้นอย่างแรง เสียงร้องครวญครางแผ่วเบา ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน

มู่หรงฉางชิงยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า แม้คนเหล่านั้นจักร้องไห้อ้อนวอนขอชีวิต แต่ดวงตาลุ่มลึกกลับไร้แววเห็นใจ

“พร้อมใจจักสารภาพหรือยัง... หรือถ้ามารดาของเจ้ายังไม่พอ ข้าจักให้คนไปนำตัวลูกเมียของเจ้ามาที่นี่...ติงหวง จงตรองดูให้ดี เจ้าต้องการแลกครอบครัวทั้งหมดของตระกูลติงเพื่อคนที่อยู่เบื้องหลังหรือ”

น้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยช้าๆ แต่ทุกถ้อยคำกลับสลักลงใจใจของเสนาบดีติง ชายวัยกลางคนเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขารู้ดีว่าชายหนุ่มตรงหน้า หาใช่ผู้ที่สามารถต่อรองได้ง่ายๆ

“กระหม่อม...ทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่น

“หากกระหม่อมบอกผู้ที่อยู่เบื้องหลัง พระองค์ทรงสัญญาได้หรือไม่ ว่าจักไว้ชีวิตคนในครอบครัวของกระหม่อม” มู่หรงฉางชิงเลิกคิ้วเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหรี่ลงช้าๆ

“ติงหวง...เจ้ากล้าต่อรองกับเจิ้นหรือ”

“ไม่! ไม่พ่ะย่ะค่ะ!” ชายวัยกลางคนรีบโขกศีรษะจนหน้าผากกระแทกพื้นเสียงดัง

“กระหม่อมเพียงต้องการขอความเมตตาจากฝ่าบาทเท่านั้น! ครอบครัวของกระหม่อมมิได้รู้เรื่องการหายตัวไปขององค์ฮองเฮา กระหม่อมเพียงใช้โอกาสนี้เพื่อให้คนพาตัวนางไปเท่านั้น ทั้งหมดเป็นความผิดของกระหม่อมแต่เพียงผู้เดียว”

น้ำเสียงของติงหวงสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เขารู้ดีว่าชายหนุ่มผู้ยืนอยู่ตรงหน้า หาใช่มนุษย์ธรรมดาที่จะรู้จักคำว่าเมตตา

ไม่เช่นนั้น...ในวัยเพียงสิบเจ็ดปี คงไม่สามารถนำทัพฝ่าปราการธรรมชาติรอบเกาะเจาเข้าตีเอาเมืองได้สำเร็จ ทั้งที่แม้แต่แคว้นใหญ่เช่นแคว้นจ้าว หรือแคว้นอื่นๆ ยังไม่กล้าทำเช่นนั้น

มู่หรงฉางชิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเย็นชา

“ย่อมได้... ในเมื่อเจ้ากล้าขอร้อง เจิ้นก็จะลองฟัง” ชายหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้ ดวงตาเย็นเยียบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเสนาบดีติง

“บอกมาใครมันที่กล้าลักพาตัวดวงใจของเจิ้นไป หากเจิ้นรู้ชื่อมันเมื่อใด กองทัพนักรบมังกรดำจักตามไปบดขยี้พวกมันให้แหลกลาญ ไม่เหลือแม้เถ้าธุลี”