แผนการลับ

ด้านบนปกคลุมด้วยต้นสนทะเลสูงชะลูด ที่เอนตัวรับแรงลมไหวไปมา เมื่อยามอาทิตย์อัสดง แสงสีทองสาดต้องผิวน้ำจนเกิดประกายระยิบระยับ ราวกับผืนแพรสีทองทอดยาวสุดสายตา

ใจกลางเกาะ มีป่าไม้เขียวชอุ่มและธารน้ำใสที่ไหลรินจากภูเขา กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นเกลือทะเลอ่อนๆ ทำให้บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสดชื่น

หมู่บ้านน้อยใหญ่ มากมายตั้งอยู่กระจายรอบชายฝั่ง หลังคามุงจากเรียงรายเป็นระเบียบ ผู้คนใช้ชีวิตเรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยรอยยิ้ม ยามค่ำคืน...เกาะทั้งเกาะสว่างไสวด้วยแสงโคมไฟ ที่สะท้อนบนผิวน้ำ ราวกับดวงดาวนับพันร่วมหล่นลงมายังผืนดิน

นางคิดถูกที่ติดตามสวามีมายังสถานที่แห่งนี้ แม้จักลำบากไปสักหน่อย แต่ก็คุ้มค่าที่ได้มาเยือน

เดินทั้งวันก็เที่ยวชมได้เพียงส่วนเล็กของเกาะ อาทิตย์ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว เซี่ยหรงเหยาพึ่งกลับมาถึงตำหนักพร้อมสีหน้าเปี่ยมสุข แววตาของนางยามนี้เปล่งประกายสดใสราวกับแสงจันทร์ยามค่ำคืน

ทว่า...หญิงสาวกลับไม่รู้เลยว่า ทุกย่างก้าวของนาง นับตั้งแต่ก้าวออกจากวังหลวง จนกระทั่งย้อนกลับมานั้น ล้วนอยู่ภายใต้สายตาของใครบางคนที่เฝ้ามองอยู่ในเงามืด

ภายในห้อง...กลิ่นหอมของชาลอยอบอวลบางเบา มู่หรงฉางชิงนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ร่างสูงในอาภรณ์สีดำขลิบทองดูสงบนิ่ง แต่ในแววตากลับแฝงความอบอุ่น ยามเมื่อมองหญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจ

“สนุกหรือไม่...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม ขณะใช้ผ้าฝ้ายผืนบางเช็ดเส้นผมอ่อนนุ่มที่เปียกชื้นของนางแผ่วเบา

“สนุกมากเลยเพคะ ที่นี่สวยงามดั่งที่พระองค์เคยตรัสไว้”

เซี่ยหรงเหยาตอบด้วยรอยยิ้มบาง ก่อนจะยกมือปิดปากหาวเบาๆ ความอ่อนเพลียจากการวิ่งเล่นทั้งวัน ทำให้เปลือกตาของนางหนักอึ้ง

ความจริงชายหนุ่มได้รับรายงานแล้ว ถึงทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ แต่ถึงอย่างนั้น...เขาก็ยังอยากฟังจากปากของนางเอง

มู่หรงฉางชิงมองภาพนั้นด้วยสายตาเอ็นดู เขาก้มลงกดจูบแผ่วเบาที่แก้มนวล กลิ่นหอมอ่อนจากเรือนผมทำให้หัวใจของชายผู้เย็นชาอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด

“ชำระกายสักหน่อยแล้วพักผ่อนเถิด ชายารัก” น้ำเสียงทุ้มต่ำหากแต่นุ่มนวลเอ่ยข้างใบหูแผ่วเบา ก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นในอ้อมแขน แล้วพาไปยังห้องชำระกายที่อยู่ด้านข้าง...ตั้งแต่ต้นจนจบ เซี่ยหรงเหยาได้รับการปรนนิบัติอย่างอ่อนโยนจากชายหนุ่ม

บนแทนบรรทม แสงตะเกียงส่องต้องเรือนร่างที่แนบชิดกันอย่างอ่อนโยน เสียงลมทะเลพัดผ่านม่านบางเบา ราวกับกล่อมให้ทั้งคู่เข้าสู่นิทรารมณ์

แต่ในขณะที่ภายในตำหนักอบอวลไปด้วยความสุข ภายนอกวังหลวงกลับปกคลุมด้วยความมืดมิดของรัตติกาล เงาร่างหลายสายกำลังเคลื่อนไหวอย่างลับๆ

ผู้ที่ไม่ประสงค์ดีต่อหญิงสาวได้เริ่มลงมือวางแผนร้าย ทุกอย่างถูกเตรียมการไว้อย่างรอบคอบ ถึงแม้เกาะเจาจะเป็นอาณาเขตของมู่หรงฉางชิง แต่ก็ยังมีไส้ศึกที่แฝงตัวเพื่อการใหญ่

และผู้ที่พร้อมจะทรยศเพื่อแลกกับอำนาจในมือ เพราะในโลกแห่งอำนาจนั้น ศัตรูที่อยู่ในที่ลับ ย่อมน่ากลัวกว่าผู้ที่กล้าเผชิญหน้าในที่แจ้งเสมอ

อีกทั้งการมาของเซี่ยหรงเหยาเปรียบเสมือนพายุลูกใหญ่ที่พัดผ่านราชสำนักแคว้นเจา...นับตั้งแต่นางได้รับการแต่งตั้งเป็นฮองเฮา ข่าวคราวเกี่ยวกับหญิงสาวต่างแคว้นก็ได้แพร่สะพัดออกไป คำพูดเหล่านั้นมีทั้งคำชื่นชมในความงาม และการถูกเอ่ยถึงพร้อมแฝงความริษยา

เหล่าสตรีผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงต่างพากันอยากเห็นโฉมหน้าของหญิงสาวให้ประจักษ์แก่สายตา ว่าสตรีเช่นใดกัน...ที่สามารถทำให้มู่หรงฉางชิง ฮ่องเต้ผู้เย็นชาและเด็ดขาด ยอมอ่อนโยนลงได้

ฉะนั้น คนเหล่านี้จึงเริ่มวางแผนบางอย่างขึ้นอย่างเงียบๆ

ช่วงเวลาผ่านไปนับครึ่งเดือน หลังจากงานเลี้ยงในวังหลวง ข่าวลือเกี่ยวกับฮองเฮาพระองค์ใหม่ยังคงเป็นที่พูดถึงไม่ขาดปาก

จนกระทั่งวันหนึ่ง...เทียบเชิญจากเหล่าฮูหยินของขุนนางผู้ทรงอิทธิพลในราชสำนัก ก็ได้ถูกส่งมาถึงตำหนักของเซี่ยหรงเหยา

ไป๋ไช่ผู้รับเทียบเชิญ มองเทียบเชิญในมือด้วยสายตาครุ่นคิด

“ฮองเฮาเพคะ บ่าวรู้สึกว่าเรื่องนี้ชอบกลนัก ตั้งแต่พระองค์มาเยือนยังที่แห่งนี้ มันก็ผ่านไปนานนับเดือน แต่ฮูหยินเหล่านั้นก็ไม่เคยแสดงไมตรีใดใดออกมา ไฉนวันนี้กลับส่งเทียบเชิญให้พระองค์ เกรงว่าอาจมีเจตนาอื่นแอบแฝง” เซี่ยหรงเหยายิ้มบาง ดวงตาอ่อนโยนมองไปยังข้ารับใช้ตัวน้อยของตน

“ไม่เป็นไรหรอกไป๋ไช่ หากพวกนางอยากพบ ข้าก็จักไปพบสักครา อย่างไรฮูหยินผู้เฒ่าติงก็เป็นคนสำคัญของแคว้นเจา ให้เกียรตินางสักหน่อย อย่างน้อยก็อาจทำให้เหล่าขุนนางในราชสำนัก จ้องมองสวามีข้าน้อยลง” หญิงสาวเอ่ยพลางพลิกเทียบเชิญอันประณีตไปมา

“หรือหากเป็นเล่ห์กลของคนเหล่านั้นอย่างที่เจ้ากังวล สตรีเรือนหลังจักสามารถทำอันใดต่อข้าได้” ร่างบางเอ่ยอย่างมั่นใจ

เมื่อยามอัสดงมาเยือน แสงอาทิตย์สีทองส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาภายในตำหนัก กลิ่นชาดอกเก๊กฮวยลอยอบอวลทั่วห้อง

เซี่ยหรงเหยานั่งเอนกายบนตั้งตัวยาวข้างหน้าต่าง สายตาเหม่อมองออกไปยังทิวทัศน์เบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย แววตาเรียบนิ่งแต่แฝงแววครุ่นคิดหันมายังเทียบเชิญหลายฉบับที่วางเรียงอย่างไม่เป็นเป็นระเบียบ

ไม่นานนัก...มู่หรงฉางชิงก็ได้ก้าวเข้ามาภายในห้อง

ร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีเข้มดูสง่างามและทรงอำนาจ นั่งลงข้างกายยอดดวงใจอย่างเงียบงัน ทันทีที่เห็นใบหน้างามขมวดคิ้วมุ่น ชายหนุ่มก็รู้ได้ทันทีว่า...มีบางสิ่งกำลังรบกวนจิตใจของนาง

“เป่าหนิงของเรา วันนี้มีเรื่องใดในใจหรือ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน เซี่ยหรงเหยาเอนศีรษะพิงหัวไหล่ชายหนุ่ม พร้อมกับทิ้งตัวด้วยความรู้สึกพึ่งพา ก่อนจะยื่นเทียบเชิญให้เขาดู

“มีเรื่องให้ปวดหัวเล็กน้อยเพคะ เหล่าฮูหยินขุนนางได้ส่งเทียบเชิญมาให้หม่อมฉันหลายฉบับ มีทั้งจัดงานเลี้ยงครบรอบวันเกิดและงานเลี้ยงน้ำชาเพื่อทำความรู้จัก แต่ไป๋ไช่เห็นว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล หม่อมฉันจึงคิดว่าควรปรึกษาพระองค์เสียก่อน”

มู่หรงฉางชิงรับเทียบเชิญมาพลิกดูทีละฉบับ แววตาคมกริบฉายแววเย็นชา

“พวกนาง...คงอยากกำลังทดสอบเจ้า”

“อันที่จริงหม่อมฉันเองก็คิดเช่นนั้น” เซี่ยหรงเหยาตอบเสียงเบา

“แต่หากไม่ไป เกรงจะถูกมองว่าเย่อหยิ่ง หากไปรวมงาน...ก็ไม่รู้ว่าพวกนางจะวางแผนใดไว้” มู่หรงฉางชิงวางเทียบเชิญลงบนโต๊ะ ก่อนเอื้อมมือแตะหลังมือหญิงสาวแผ่วเบา

“ไม่ว่าพวกนางจะคิดสิ่งใด ก็ไม่จำเป็นต้องหวาดหวั่น เราจะให้สือจิ่วและองครักษ์เงาติดตามไปด้วยอีกหลายคน หากมีสิ่งใดผิดปกติ พวกเขาจักเข้าช่วยเหลือในทันที” ดวงตาชายหนุ่มอ่อนลง ยามเมื่อมองไปยังร่างเล็กในอ้อมแขน

“จำไว้นะ เป่าหนิง ไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวผู้ใดในแผ่นดินนี้ ตราบใดที่เรายังอยู่ เราจักคอยหนุ่นหลังเจ้าตลอดไป” เซี่ยหรงเหยามองร่างสูงอย่างซาบซึ้ง รอยยิ้มบางแต่งแต้มบนริมฝีปาก