อาฆาต

แต่พวกเขากลับไม่รู้เลยว่า...แท้จริงแล้วอาการของมู่หรงฉางชิงนั้น เกิดขึ้นในเวลาเดียวกับที่เซี่ยหรงเหยาพึ่งรู้ว่าตนเองกำลังตั้งครรภ์ มันราวกับเป็นสายใยบางอย่างที่มองไม่เห็น เชื่อมโยงหัวใจของทั้งสองไว้ แม้จะอยู่ห่างไกลคนละดินแดน

ข่าวลือเรื่องการตั้งครรภ์ของเซี่ยหรงเหยาแพร่สะพัดไปทั่วจวนในเวลาเพียงครึ่งวัน เหล่าอนุทั้งหลายต่างพากันกรีดร้องและก่นด่าเซี่ยหรงเหยาว่าเป็นจิ้งจอกจอมล่อลวง

“กรี๊ด!! นางพึ่งเข้าจวนมาได้เพียงไม่นาน กลับตั้งครรภ์เสียแล้ว! ท่านซื่อจื่อไม่เคยอนุญาตให้อนุคนใดมีลูกมาก่อน เหตุใดถึงยอมให้กับนางถึงเพียงนี้!”

หลินซินหรานที่กำลังเก็บตัวอยู่ภายในเรือนของตน กวาดข้าวของลงจากโต๊ะด้วยสีหน้าเดือดดาล เหล่าข้ารับใช้ข้างกายก้มหน้ามิกล้าเอ่ยปากเพราะกลัวโทสะของนาง

ส่วนจ้าวเค่อในเวลานั้น ยามนี้กลับนั่งอยู่เพียงลำพังในห้องหนังสือ แสงตะเกียงส่องให้เห็นเงาร่างสูงใหญ่ที่กำลังกรอกสุราลงคออย่างไม่หยุดยั้ง ดวงตาคมกริบที่เคยนิ่งสงบ เวลานี้เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสับสน

“ตั้งครรภ์...สามเดือน นางมีลูกกับมู่หรงฉางชิงแล้ว” ชายหนุ่มพึมพำเสียงแผ่ว มือที่ถือจอกสุรากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน พร้อมกับกรอกสุราลงคออีกครั้ง ราวกับหวังให้ความมึนเมากลบความรู้สึกที่กำลังแผดเผาอยู่ในอก

“เหตุใด! เหตุใดถึงเป็นข้าไม่ได้!...” ทุกคำพูดที่เคยกกักเก็บเอาไว้ พรั่งพรูออกมาราวกับสายน้ำหลาก

หลินซินหรานหลังสงบสติอารมณ์ของตนได้แล้ว วันต่อมา นางจึงรีบแต่งกายงดงามแล้วเร่งรุดไปยังเรือนของเซี่ยหรงเหยาโดยไม่รอช้า ใบหน้าของนางแต่งแต้มรอยยิ้มอ่อนโยนอย่างเช่นปกติ แต่ในแววตากลับซ่อนประกายมืดดำไว้ลึกๆ

เมื่อมาถึงเรือนของเซี่ยหรงเหยา นางรีบเดินเขาไปทักทายด้วยท่าทางเป็นกันเองทันที

“คุณหนูเซี่ย...ข้าได้ยินข่าวดีแล้ว ครั้งนี้จึงได้รีบมาที่นี่เพื่อแสดงความยินดีต่อท่าน” เซี่ยหรงเหยาซึ่งนั่งพิงหมอนอยู่บนเตียง เงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาเรียบเฉย

“ข่าวดี...” หลินซินหรานยิ้มบาง

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ ทุกคนในจวนต่างตื่นเต้น เพราะท่านกำลังมีทายาทคนแรกให้กับท่านซื่อจื่อ นั่นเป็นเกียรติยศที่สตรีทั้งจวนต่างใฝ่ฝัน...พวกเราหรือก็เข้ามาที่นี่หลายปีแล้ว แต่นายท่านไม่เคยยอมให้อนุคนใดตั้งครรภ์ คุณหนูเซี่ย...ท่านถือว่าได้รับเกียรติเป็นคนแรก”

คำพูดของหลินซินหรานเหมือนกำลังแสดงความยินดี แต่ทุกคำล้วนเอ่ยเหน็บแนมหญิงสาว เซี่ยหรงเหยาเบื่อจะตีความหมาย จึงถอนหายใจอย่างรำคาญ

“ข้าไม่ต้องการเกียรติใดใดทั้งสิ้น ในเมื่อไม่มีอะไรแล้วก็ออกไปเถอะ ข้าอยากอยู่เงียบๆ” ร่างบางเอ่ยอย่างไม่ใยดีต่อการมาของอีกฝ่าย

“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ เช่นนั้นขอตัวลา” หลินซินหรานยอบกายให้เซี่ยหรงเหยาอย่างนอบน้อม เมื่อหันหลังจากไป ใบหน้าที่เคยแย้มยิ้มก็แปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง นางก้าวไปด้านหน้าหนึ่งก้าว ก่อนจะหันกลับมาเอ่ยบางสิ่ง

“คุณหนูเซี่ย ครั้งหน้าข้าจะให้สาวใช้เตรียมยาบำรุงให้ดื่มเพื่อบำรุงครรภ์ทุกวัน ทายาทของท่านซื่อจื่อจะได้แข็งแรง”

“ไม่จำเป็น! ข้ามีหมอหลวงคอยดูแลอยู่แล้ว” เซี่ยหรงเหยาตอบกลับทันที รอยยิ้มของหลินซินหรานแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาอ่อนโยนดังเดิม

“กะ...ก็ได้เจ้าค่ะ” นางค้อมศีรษะเล็กน้อย

“เช่นนั้นท่านพักผ่อนเถิด ข้าไม่รบกวนแล้ว” เมื่อเดินออกจากเรือน ใบหน้าของหลินซินหรานที่เคยแย้มยิ้ม แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา ในดวงตาของนางเต็มไปด้วยความอาฆาต

“ลูกในท้องของเจ้า...ไม่ว่าจะอย่างไร ข้าก็จะไม่ยอมให้มันได้ลืมตาดูโลกแน่” นางพึมพำเสียงต่ำ ก่อนจะหันไปสั่งสาวใช้คนสนิทที่ยืนรออยู่หน้าประตู

“ไปหาหมอยาที่ไว้ใจได้มา ข้าต้องการยาที่ทำให้สตรีแพสยานางนั้น...แท้งโดยไม่ทิ้งร่องรอย” สาวใช้หน้าซีดเผือด

“อนุหลิน! นั่นคือทายาทของซื่อจื่อนะเจ้าคะ!”

“ทำตามที่ข้าสั่ง!” หลินซินหรานเอ่ยเสียงเย็น

“อย่าให้ใครรู้เรื่องนี้เป็นอันขาด...ไม่เช่นนั้น ชีวิตครอบครัวทั้งหมดของเจ้า ข้าจะทำลายทิ้งซะ!!” สาวใช้นางนั้นสั่นเทาไปทั้งกาย เมื่อได้ยินคำข่มขู่ของนาง

จ้าวเค่อที่หายหน้าไปหลายวันหลังทราบเรื่องการตั้งครรภ์ของนาง บัดนี้ได้กลับมาปรากฏตัวที่เรือนพักของเซี่ยหรงเหยาอีกครั้ง ร่างสูงในชุดคลุมสีเข้มเดินเข้ามาช้าๆ ใบหน้าคมคายมีหยวนเคราขึ้นเขียวครึ้ม เงาของความอ่อนล้าปรากฏชัดใต้ดวงตา ราวกับมิได้พักผ่อนมาหลายคืน

ภายในเรือนที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดผ้าม่านบางไหวแผ่วเบา เซี่ยหรงเหยาเอนกายพิงบนตั้งตัวยาวข้างหน้าต่าง มือบางวางบนหน้าท้องที่เริ่มนูนเล็กน้อย

หลังเห็นจ้าวเค่อปรากฎตัว ท่าทีไม่มั่นคงทำให้นางไม่กล้าเอ่ยคำใดออกมา เพราะกลัวว่าคำพูดเพียงประโยคเดียว อาจนำภัยมาสู่ตนและบุตรในครรภ์

ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่ตรงหน้าหญิงสาว มองนางเนิ่นนาน ดวงตาที่เคยเยือกเย็นยามนี้กลับเต็มไปด้วยความซับซ้อน

“ข้ามาดูว่าเจ้าสบายดีหรือไม่” เสียงทุ้มต่ำแต่แฝงความสั่นไหว

“ข้า...สบายดี ขอบคุณซื่อจื่อที่เป็นห่วง” เซี่ยหรงเหยาตอบเสียงเบา พยายามรักษาน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด

จ้าวเค่อขยับเข้าใกล้อีกเล็กน้อย แววตาที่มองนางดูอ่อนลง มือใหญ่ยื่นออกไปหมายจะจับมือหญิงสาว และในตอนนั้นเอง...เซี่ยหรงเหยาก็ขยับกายหลบการสัมผัสนั้น

ท่าทีหวาดระแวงนั้นแม้จะเกิดขึ้นเพียงชั่วขณะ แต่ก็เพียงพอจะทำให้หัวใจของชายหนุ่มสั่นสะท้าน ดวงตาของจ้าวเค่อแดงก่ำ เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย ริมฝีปากยกยิ้มพร้อมสีหน้าที่ดูเสร้าโศก

“ข้า...ขออภัย” ชายหนุ่มเอ่ยเพียงเท่านั้นก็ทำท่าจะจากไป แต่แล้วก็หยุดฝีเท้า

“เจ้า...พักผ่อนเถอะ เอาไว้ข้าจักมาเยี่ยมใหม่”

เอ่ยจบแล้วจึงก้าวออกจากเรือนไปอย่างเงียบงัน เสียงประตูปิดลงเบาๆ ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่หนักอึ้ง เซี่ยหรงเหยานั่งนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก มือบางลูบหน้าท้องของตนเบาๆ

“ลูกเอ๋ย...อดทนอีกหน่อยนะ” ร่างบางพึมพำเสียงสั่น