บทลงโทษจ้าวเค่อ

บรรยากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะ หลังจากผ่านความทุกข์ยากมานาน ในที่สุดโชคชะตาก็เริ่มหันกลับมามอบความสงบสุขให้พวกนางอีกครั้ง

ร่างบางหลับตาลงพร้อมเอ่ยในใจ ขอบคุณสวรรค์ที่ทำให้ข้าได้เกิดใหม่...ทำให้ได้พบผู้คนเหล่านี้อีกครั้ง

ยามราตรีมาเยือน แสงจันทร์สาดลอดผ่านหน้าต่างกระทบพื้นห้องเลือนราง เงาร่างในชุดดำเคลื่อนไหวอย่างเงียบงันราวกับเป็นส่วนหนึ่งของความมืด เสียงฝีเท้าที่แตะพื้นแผ่วเบาเสียจนแทบไม่ได้ยิน

เงาร่างนั้นแทรกตัวเข้ามาในห้องที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมของกำยานสมุนไพรอ่อนๆ เพื่อให้เจ้าของห้องหลับได้อย่างสนิท บนเตียง เซี่ยหรงเหยานอนสงบอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบาง

ลมหายใจของนางดังแผ่วสม่ำเสมอ ร่างสูงในชุดดำค่อยๆ ก้าวเข้าใกล้ มือหนาเอื้อมออกไปช้าๆ ราวกับต้องการสัมผัสเพียงเพื่อยืนยันว่าภาพตรงหน้าคือเรื่องจริง

แต่ก่อนที่ปลายนิ้วจะถึงตัวหญิงสาว ร่างบางพลันลุกพรวดขึ้น ดวงตาเปล่งประกายวาววับในความมืด ดาบสั้นในมือสะท้อนแสงจันทร์กระทบดวงตา ทำให้เห็นว่าแท้จริงแล้ว...นางมิได้นอนหลับแม้สักนิด

“เจ้าเป็นใคร! ไยกล้าบุกรุกจวนรับรองว่าที่องค์รัชทายาท!”

น้ำเสียงเด็ดขาดและมั่นคงของนางดูแข็งกร้าวกว่าปกติ ทำเอาผู้บุกรุกถึงกับชะงักงันไปชั่วขณะ ความกล้าหาญของนางทำหัวใจของเขาสั่นไหวไม่หยุด ทั้งที่เป็นเพียงสตรีบอบบางที่ไม่รู้แม้วิธีต่อสู้ แต่ยามนี้กลับซ่อนอาวุธไว้ใต้หมอนยามเมื่อเข้านอน...ที่ผ่านมานางพบเจอเรื่องใดมากันแน่ ถึงได้ลุกขึ้นสู้เช่นนี้

น้ำตาที่กลั้นไว้พลันรื้นขึ้นในดวงตาคม ร่างสูงคุกเข่าลงเบื้องหน้าหญิงสาวอย่างช้าๆ เสียงทุ้มต่ำสั่นเครือ เอ่ยออกมาแผ่วเบา

“เป่าหนิง...พี่ขอโทษ” เพียงได้ยินเสียงนั้น ดวงตาของเซี่ยหรงเหยาพลันเบิกกว้าง ดาบในมือร่วงหล่นกระทบพื้นเสียงดัง

“มู่หรงฉางชิง!!...” ไม่จำเป็นต้องดึงผ้าปิดหน้าออก เพียงเสียงของเขานางก็จดจำได้ ร่างบางโผเข้าหาชายหนุ่มโดยไม่ลังเล น้ำตาที่เคยแห้งเหือดพลันไหลรินออกมาอีกครั้ง

“ฮื่อออ!!...ท่านมาช้า! เหตุใดถึงพึ่งมา! รู้หรือไม่ข้าเกือบจะทนไม่ไหวแล้ว!” เสียงร้องไห้ของนางดังขาดห้วงราวกับลูกแมวบาดเจ็บ

มู่หรงฉางชิงกอดร่างเล็กแน่นในอ้อมแขน กลิ่นหอมจากเรือนผมของนาง ทำให้หัวใจที่แข็งกร้าวของชายหนุ่มอ่อนยวบลง ร่างสูงสะกดกลั่นน้ำตาเอาไว้ เขามิได้ร้องไห้หากแต่ร่างทั้งร่างกลับสั่นสะท้านไม่หยุด

“ขอโทษ...เป่าหนิง ขอโทษ...เป็นพี่ที่ประมาท เป็นพี่ที่ผิดต่อพวกเจ้าแม่ลูก” หญิงสาวกลืนก้อนสะอื้นคอ พลางทุบอกชายหนุ่มเบาๆ เพื่อระบางความอัดอั้นที่ตนต้องกักเก็บเอาไว้

“ฮื่อออ!! ข้า...ข้าไม่อภัยให้ท่าน!” ร่างบางกัดหัวไหล่ชายหนุ่มเต็มแรง ทว่าร่างสูงกลับไม่สะดุ้งแม้แต่น้อย กลับกัน...มือหนาที่เคยจับมือนางอย่างอ่อนโยน ลูบหลังลูบไหล่เพื่อให้คนในอ้อนแขนคลายความกังวล

“ได้ ได้ เอาอย่างที่เป่าหนิงว่าเลย ไม่ต้องอภัยให้พี่ ดีหรือไม่”

ชายหนุ่มกอดกระชับร่างบางแน่นขึ้น พร้อมกระซิบเสียงแผ่ว มือใหญ่ลูบหลังนางเบาๆ เซี่ยหรงเหยาพยักหน้าทั้งน้ำตา ซบหน้าลงกับอกของเขา

ความแข็งแกร่งที่นางพยายามฝืนไว้ตลอดเวลา นับแต่ถูกจ้าวเค่อลักพาตัวมาที่นี่ มันได้พังทลายลงในอ้อมแขนนี้

ร่างบางร้องไห้พร้อมพร่ำบ่นอีกฝ่าย กระทั่งเสียงสะอื้นค่อยๆ แผ่วลง จนในที่สุดหญิงสาวก็หลับไปในอ้อมแขนของชายหนุ่ม

มู่หรงฉางชิงกอดเซี่ยหรงเหยาแน่น พร้อมโยกตัวเบาๆ ราวกับกล่อมเด็กน้อยให้หลับสนิท มืออีกข้างของชายหนุ่มเลื่อนไปแตะที่หน้าท้องของนาง ความอบอุ่นพลันแผ่ซ่านผ่านปลายนิ้ว

“เป็นพ่อที่ผิดต่อเจ้าแม่ลูก...” ราวกับรับรู้ได้ถึงเสียงของบิดา เด็กทารกในครรภ์พลันขยับไหวจนรู้สึกได้

“อย่าดื้อ...อย่าทำให้ท่านแม่ของเจ้าต้องลำบาก” ทันใดนั้น...ความเคลื่อนไหวเล็กน้อยก็สงบลง ราวกับเด็กน้อยในครรภ์เข้าใจถ้อยคำของผู้เป็นบิดา

“เป่าหนิง...พี่สัญญา จากนี้จะไม่มีวันให้ใครแตะต้องน้องได้อีก” ร่างสูงกดจูบที่ขมับหญิงสาวแผ่วเบา

ภายในห้องที่มีเพียงแสงจันทร์ส่องลอดเข้ามา ความเงียบสงบเข้ามาปกคลุมอีกครั้ง ร่างสูงวางร่างบางลงบนเตียงเพื่อให้นางนอนได้สบาย ทว่ามือของหญิงสาวที่จับชุดของเขานั้นกลับตรึงแน่น ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ในลำคอ จากนั้นจึงล้มตัวลงนอนไปพร้อมกัน

รุ่งอรุนของวันใหม่มาเยือน เหล่าขุนนางรีบเข้าประจำตำแหน่งในท้องพระโรง เพราะวันนี้คือวันที่จะมีการตัดสินโทษของจ้าวเค่อ ชายหนุ่มผู้กล้าลักพาตัวเชื้อพระวงศ์จากแคว้นพันธมิตร

จ้าวเค่อถูกคุมตัวออกมาจากคุกหลวง ใบหน้าชายหนุ่มไม่มีแม้ร่องรอยของการสำนึกผิด สายตาของเหล่าขุนนางยามนี้จับจ้องไปยังเขาเป็นจุดเดียว

“เป็นเพราะการสั่งสอนของชินอ๋อง จึงทำให้เขาเหิมเกริมกล้าแม้กระทั่งลักพาตัวคน สมควรแล้วที่ต้องรับโทษ” ขุนนางฝ่ายฮ่องเต้เอ่ยขึ้นเบาๆ

“หากไม่ใช่เพราะสองเป็นแคว้นพันธมิตร ข้าว่าคงเกิดสงครามขึ้น เพราะความโง่เขลาของเขา” เสียงตำหนิจากเหล่าขุนนางที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับชินอ๋องดังขึ้นไม่ขาดสาย

เซี่ยหรงเหยาที่เป็นผู้ถูกกระทำ ยามนี้กำลังก้าวเข้ามาในท้องพระโรงอย่างสง่างาม แม้สีหน้าจะเรียบเฉย หากแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความไม่พอใจ และก่อนมาที่นี่ นางก็ไตร่ตรองมาบ้างแล้ว

ร่างบางคำนับต่อหน้าฮ่องเต้แห่งแคว้นจ้าว

“พระชายาองค์ชายรอง เจ้าต้องการให้เจิ้นลงโทษเขาเช่นไร”

สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามช้าๆ

“หม่อมฉันไม่ประสงค์ให้เรื่องนี้ลุกลามจนเกิดความบาดหมางระหว่างสองแคว้น ขอให้ฝ่าบาททรงยุติเรื่องทั้งหมดไว้เพียงเท่านี้ และขอให้จ้าวเค่ออย่าได้เข้าใกล้หม่อมฉันอีก”

ท่าทางมีเหตุผลของนาง ได้รับความชื่นชมจากเหล่าขุนนางแคว้นจ้าว ฮ่องเต้พยักหน้าอย่างพอพระทัย

“มีเมตตาเช่นนี้...สมกับเป็นพระชายาองค์ชายแห่งเป่ยหมิง”

จ้าวเค่อที่คุกเข่าอยู่ตรงกลาง เหลือบมองร่างบางที่ไม่แม้แต่จะปรายตามองตนเองสักครั้ง หัวใจที่เคยรู้สึกว่ามันเจ็บเมื่อถูกหญิงสาวปฏิเสธ กลับบีบรัดรุนแรงยิ่งกว่า...เมื่อถูกนางเมินเฉย

“ข้า...ขอโทษ” น้ำเสียงแผ่วเบาดังพึมพำ เมื่อชายหนุ่มถูกพาออกจากท้องพระโรง

ตามคำตัดสิน...จ้าวเค่อถูกปล่อยตัวโดยต้องชดใช้เงินจำนวนห้าแสนตำลึงให้แก่เซี่ยหรงเหยา เพื่อเป็นการชดเชยต่อความเสียหายทางจิตใจและและเกียรติยศที่สูญเสียไปของนาง

หลังจากเซี่ยหรงเหยากลับไปพักที่จวนรับรองอีกครั้ง นางก็ได้รับการดูแลอย่างดีในฐานะเชื้อพระวงศ์แห่งเป่ยหมิง ข้างกายยังมีองครักษ์เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่ง

ทว่า…มู่หรงฉางชิงกลับมิอาจปรากฏตัว ในฐานะฮ่องเต้แห่งแคว้นเจา เขายังต้องกำจัดตัวการที่เข้าแทรกแซงแคว้นของตนอย่างชินอ๋อง

จากที่ได้รับรายงาน...ชินอ๋องผู้นี้กำลังวางแผนก่อกบฏ อีกทั้งยังมีผู้ทรยศจากเกาะเจาและเป่ยหมิงคอยสมรู้ร่วมคิด แม้จะกวาดล้างไปบ้างแล้ว แต่มู่หรงฉางชิงรู้ดีว่า...ยังมีผู้ทรยศที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดอีกไม่น้อย

และการพาเซี่ยหรงเหยากลับเกาะเจาในตอนนี้ จึงเท่ากับนำภัยมาสู่ทั้งนางและลูกในครรภ์...เพื่อปกป้องหญิงสาว ชายหนุ่มจึงตัดสินใจปลอมตัวเป็นองครักษ์ประจำตัวของนาง สวมหน้ากากหนังมนุษย์ปิดบังใบหน้า

ในเวลากลางวัน เขาคือองครักษ์ผู้เงียบขรึม คอยติดตามอย่างเงียบๆ เพื่อปกป้องนางจากอันตราย ไม่มีสิ่งใดในแววตาบ่งบอกถึงความใกล้ชิดของทั้งสอง

แต่เมื่อยามราตรีมาเยือน ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขากลับแปรเปลี่ยนโดยสิ้นเชิง มู่หรงฉางชิงมิใช่องครักษ์ผู้เย็นชาอีกต่อไป หากแต่เป็นสามีผู้แสนอบอุ่นที่นอนเคียงข้างนางบนเตียง...