เข้าสู่ระบบแชร์
คุกคาม
วันที่เผยแพร่:
2026-04-24 23:57:35“ฮึกก! ฮื่ออออ!! มู่หรงฉางชิง…เมื่อใดท่านจะมาช่วยพวกเราแม่ลูกออกไปจากที่นี่”
เสียงร้องไห้คร่ำครวญดังแว่วออกมาด้านนอก ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ที่หน้าประตูยังไม่จากไป ทำได้เพียงอดกลั่น ความเจ็บปวดเศร้าโศกที่ทั้งสองมีนั้นไม่ต่างกัน แตกต่างที่ผู้หนึ่งต้องการให้อีกฝ่ายอยู่ข้างกาย แต่อีกคนกลับต้องการกลับไปยังที่ที่ตนจากมา สายลมยามเย็นพัดผ่านม่านบาง เสียงกระดิ่งลมดังแผ่วเบา ราวกับคำภาวนาของหญิงสาว กำลังล่อยลอยไปตามสายลม เพื่อส่งถึงชายหนุ่มอีกคนที่กำลังร้อนใจออกติดตามหานาง... หลังถูกหญิงสาวปฏิเสธครั้งนั้น จ้าวเค่อก็ยังไม่ยอมแพ้ เขามาเยือนยังเรือนของนางอีกหลายครั้ง และครั้งนี้...เป็นเวลากลางคืน เป็นหลังจากที่เซี่ยหรงเหยาทานอาหารเย็นเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มก้าวเข้ามาภายในเขตเรือนของนาช้าๆ แสงตะเกียงส่องให้เห็นเงาร่างสูงใหญ่ของเคลื่อนไหวอยู่ภายนอก เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นแผ่วเบา ก่อนที่บานประตูไม้จะถูกผลักเปิดออก “เซี่ยหรงเหยา ข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้า” หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะชา เงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตานิ่งสงบ “ซื่อจื่อมีเรื่องใดต้องการพูดกับข้าหรือ” หญิงสาวเอนกายออกห่างเล็กน้อย เพราะกลิ่นสุราที่โชยออกมาจากตัวเขา เห็นท่าทีของนาง ชายหนุ่มก็มีสีหน้าลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็เอ่ยออกมา “ข้าคิดจะตบแต่งเจ้าเข้าจวน” จ้าวเค่อโพลงออกมาเสียงดัง “แม้เจ้าจะเคยแต่งงานแล้ว ข้าก็ไม่สนใจ เด็กในท้องข้าก็จะรับเป็นบุตรคนแรกของข้า ไม่ว่าจะเรียกร้องสิ่งใดข้าจะยอมรับปากทั้งนั้น ขอเพียงเจ้ายอมเป็นฮูหยินของข้า” คำพูดนั้นทำให้หญิงสาวชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยเรียบเฉยแปรเปลี่ยนเป็นโกรธเกรี้ยว “เจ้าพูดบ้าอะไร!...เรื่องนี้ข้ามิอาจยอมรับได้ จ้าวเค่อ! ข้ามีสามีแล้ว และไม่คิดใช้บุรุษร่วมกับสตรีอื่น เจ้าไม่รู้หรือ...การทำเช่นนี้ผิดศีลธรรมเพียงใด ไยต้องฝืนแยกครอบครัวของเราออกจากกัน” จ้าวเค่อมองร่างบางนิ่ง ดวงตาคมกริบฉายแววไม่พอใจ สตรีตรงหน้าตั้งกำแพงกำตน นางปฏิเสธเขาครั้งแล้วครั้งเล่า และครั้งนี้จักไม่ยอมให้นางทำเช่นนั้นได้อีก “เจ้ารู้หรือไม่ ว่ามีสตรีมากมายในแคว้นนี้ที่อยากได้ตำแหน่งพระชายาซื่อจื่อ แต่ข้าเลือกเจ้า” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างเหลืออด ท่าทีอวดดีนั้น...ทำเซี่ยหรงเหยาอยากจะปรี่เข้าไปตบสักหลายฉาด “ข้าไม่ต้องการตำแหน่งใดของเจ้า! สิ่งที่ข้าต้องการคือไปจากที่นี่! กลับไปหาสามีของข้า!” เซี่ยหรงเหยาตวาดกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ ความต้องการของนางเหมือนคมมีดกรีดลงกลางใจ จ้าวเค่อกำมือแน่น ความรู้สึกไม่ยินยอมผสมกับความเจ็บปวดที่ยากอธิบาย “เจ้าปฏิเสธข้า...เพราะข้ามีอนุมากมายใช่หรือไม่” ชายหนุ่มจับมือหญิงสาวแน่น “ไม่ใช่! ข้าไม่ต้องการสิ่งใดทั้งนั้น! ข้าเพียงต้องการไปจากที่นี่! เจ้าโง่! เจ้าฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรืออย่างไร!” เซี่ยหรงเหยาพยายามขืนตนเองออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย ทว่าแรงของเขานั้นมีมากกว่านางนัก “ไม่ได้!” ชายหนุ่มตวาดลั่น “ข้าไม่ยอมให้เจ้าจากไป เซี่ยหรงเหยา! หากเจ้ายินยอมอยู่ที่นี่ แต่งเข้าเป็นพระชายาซื่อจื่อ เช่นนั้นข้ารับปาก…จากนี้จะมีเจ้าแต่เพียงผู้เดียว ข้าจะส่งสตรีเหล่านั้นออกจากจวนไปทั้งหมด” ท่าทีจริงจังของอีกฝ่าย ทำหญิงสาวนึกหวาดกลัวในใจ “แม้เจ้าจะทำเช่นนั้น ข้าก็มิยินยอม ข้ามีสามีมีลูกแล้ว ไยถึงได้ดึงดันนัก! ปล่อยข้าไปเสียที! ต้องการอันใดจากข้ากันแน่!!” ร่างบางตวาดเสียงดังลั่น เหล่าข้ารับใช้ที่อยู่ภายนอกต่างก็สะดุ้งกับพลังเสียงของนาง การโต้เถียงของทั้งสอง ทำให้ทุกคนรู้ว่า แท้จริงแล้วเซี่ยหรงเหยาถูกลักพาตัวมา เพราะอย่างนั้น...นางถึงได้มีท่าทีเย็นชาต่อจ้าวเค่อนัก ความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วขณะ “เหตุใดเจ้าถึงไม่ยอมรับข้าเข้าไปในหัวใจเลยสักครั้ง...เหตุใดในใจของเจ้าจึงมีแต่เพียงมู่หรงฉางชิง ข้าทำทุกอย่างเพื่อเจ้า...แต่เจ้ากลับผลักไสข้าออกไปทุกครั้ง ข้าด้อยกว่าเขาตรงไหน!” น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่น “ซื่อจื่อ...โปรดกลับไปเถิด เราไม่มีสิ่งใดต้องพูดคุยกันอีก” คำพูดตัดบทของหญิงสาวกลับยิ่งจุดไฟในใจของชายหนุ่ม จ้าวเค่อก้าวเข้าใกล้ทีละก้าว ดวงตาสองข้างเต็มไปด้วยความสับสนและแรงปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ “ข้าไม่ยอม...ข้าจะไม่ยอมเสียเจ้าไป” ท่าทางราวกับกำลังบ้าคลั่งของชายหนุ่ม ทำหญิงสาวเริ่มหวาดกลัว เซี่ยหรงเหยาถอยห่างจากเขา นางถอยหลังจนชนขอบเตียง แต่จ้าวเค่อก็ตามเข้าประชิดตัวนาง “ไม่นะ! จ้าวเค่อ! เจ้าอย่าทำเช่นนี้!! ข้าขอร้อง!! ปล่อยข้าและลูกไปเถิด!!” เสียงร้องไห้อ้อนวอนของเซี่ยหรงเหยาดังสะท้อนก้องในภายในห้อง แต่จ้าวเค่อที่ดื่มจนขาดสติกลับไม่อาจยับยั้งตนเองได้ มือของเขากระชากชุดของนางจนขาดวิ่น เสียงผ้าฉีกขาดดังขึ้นพร้อมกับเสียงสะอื้นของหญิงสาว “ฮึก! ฮื่อ! ได้โปรด!...อย่าทำเช่นนี้เลย...” เซี่ยหรงเหยาร้องไห้สะอึกสะอื้น ดวงตาแดงก่ำของหญิงสาวมองภาพตรงหน้าพร่าเลือน เพราะหยาดน้ำตาของตนเอง ส่วนจ้าวเค่อนั้น กำลังขาดสติเพราะฤทธิ์สุรา คิดล่วงล้ำร่างกายของเซี่ยหรงเหยาตามที่ใจของตนปรารถนา “ม่ายยย!!! ลูกของข้าาา!!! ปล่อยลูกของข้า!!!...” ร่างบางกรีดร้องเสียงดังก่อนหมดสติไป จ้าวเค่อที่กำลังสั่นสะท้านด้วยอารมณ์กำหนัด ในหูไม่รับรู้ถึงสิ่งที่เซี่ยหรงเหยากำลังอ้อนวอน ทว่าในชั่วขณะนั้น มือที่แตะบนหน้าท้องป่องนูนพลันสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวเล็กๆ ใต้ฝ่ามือ... ชายหนุ่มรู้สึกไม่แน่ใจ...จึงจ้องมองหน้าท้องขาวผ่องของนางอีกครั้ง และครั้งนี้...เขามองเห็นได้ชัดเจน สิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่กำลังเติบโตภายในร่างกายของเซี่ยหรงเหยากำลังดิ้นรนตอบสนอง คล้ายคิดต่อสู้กับตนที่กำลังทำร้ายมารดาของเขา ดวงตาแดงก่ำเบิกกว้าง ความมึนเมาพลันจางหายไปชั่วพริบตา จ้าวเค่อวางมือลงบนหน้าท้องของเซี่ยหรงเหยาอีกครั้ง และสิ่งมีชีวิตเล็กๆ นั้นก็เคลื่อนที่แผ่วเบาในฝ่ามือของเขา ความรู้สึกอบอุ่นและอ่อนโยนแผ่ซ่านขึ้นมาจากใต้ฝ่ามือ “นี่...คือ...เจ้ากำลังต่อว่าข้าหรือ” ชายหนุ่มพึมพำเสียงแผ่ว ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง เขาถอยหลังไปสองก้าว มองหญิงสาวที่หมดสติตรงหน้า น้ำตามากมายพลันพรั่งพรูไหลอาบแก้ม สายตาชายหนุ่มเต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด “ข้า...ข้า...ข้าขอโทษ” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด จ้าวเค่อเดินเข้าไปดึงผ้าห่มขึ้นปกปิดร่างกายที่มีเสื้อผ้าขาดวิ่น ก่อนหันหลังเดินออกจากเรือนอย่างไร้จุดหมาย ข้ารับใช้หญิงที่อยู่นอกห้อง หลังนายของจวนจากไป พวกนางก็รีบเข้ามาดูแลเซี่ยหรงเหยาทันที เมื่อเห็นว่านางยังหายใจอยู่ ทุกคนต่างถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างไรก็รับใช้มานานนับเดือน ต่างก็มีความผูกพันอยู่เล็กน้อย อีกทั้งเซี่ยหรงเหยาก็ไม่เคยกดขี่พวกนาง รับใช้เจ้านายเช่นนี้ถือเป็นบุญของพวกนาง
บทล่าสุด
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 7
“ยอมรับซะ! ท่านหึงหวงข้า” เฟยหยางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ“ใช่ ข้ายอมรับว่าหึงหวง ข้ากลัวว่าเจ้าจะเลือกคนอื่นที่ดีกว่าข้า คนที่ไม่ได้ทอดทิ้งเจ้า คนที่สามารถดูแลเจ้าได้ดีกว่า” หลินหลันเยียนกอดชายหนุ่มเอาไว้“โง่จริง...ในใจข้ามีเพียงท่านคนเดียว ไม่มีใครอื่น”“และท่านไม่ได้ทอดทิ้งข้า ท่านเพียงแค่หลงทาง แต่ตอนนี้ท่านกลับมาแล้ว นั่นก็เพียงพอมิใช่หรือ” เฟยหยางกอดนางแน่นขึ้น และครั้งนี้...เขาได้พบกับความสุขของตนเองโดยไม่ต้องแย่งชิงแล้วหลังทั้งสองพูดคุยเปิดใจ ชายหนุ่มก็ไปพบบุตรชายทั้งสองที่เรือนของเอ้อโก่ว พร้อมแนะนำตนเองว่าเป็นบิดาแท้ๆ ของพวกเขาเด็กสองคนที่รู้ความ ต่างคาดเดาเอาไว้แล้วว่า พวกเขาอาจมีความสัมพันธ์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่เช่นนั้นเฟยหยางคงไม่ดูแลพวกเขาดีขนาดนี้“ท่านพ่อ” เด็กทั้งสองยอมรับบิดาแท้ๆ ผู้นี้ได้อย่างง่ายดาย“พ่อขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างพวกเจ้า แต่จากนี้ไป พ่อจะดูแลลูกทั้งสองและมารดาของเจ้าอย่างดีที่สุด” เด็กสองคนพยักหน้า ดวงตาเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตางานแต่งของพวกเขาถูกจัดขึ้นที่หมู่บ้านหลีฮวา หลินหลันเยียนขายเรือนที่หมู่บ้านเหมยฮวาที่ชอบดูถูกนาง มาซื้อเ
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 6
หนึ่งเดือนที่เขาไม่มาที่เรือนของนาง แต่ข้าวของกลับยังคงถูกส่งมาโดยเอ้อโก่ว นางทนไม่ไหวแล้ว จึงได้พาลูกทั้งสอง นั่งเกวียนลาตามเอ้อโก่วไปที่หมู่บ้านหลีฮวาเมื่อเห็นที่อยู่อันซอมซ่อของเขา เมื่อเทียบกับเรือนของนางแล้ว เขาใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นกลับมอบทุกอย่างให้นางและลูกทั้งสอง หลายเดือนที่พวกเขาพบกัน นับแต่ครั้งแรกที่เขาช่วยนางเอาไว้ นางไม่เข้าใจเจตนาของเฟยหยาง ทำไมต้องดีกับพวกนางแม่ลูก แต่กลับไม่เอ่ยขอสถานะใดๆเมื่อพบว่าในเรือนของเขามีบิดาที่นอนติดเตียง นางก็เข้าใจได้ทันที เขาคงไม่ต้องการให้นางต้องลำบากไปกับเขา จึงได้แยกตัวมาใช้ชีวิตเงียบๆ กันสองคนวันนี้เฟยหยางเข้าเมือง ที่เรือนจึงมีเอ้อโก่วคอยดูแล หญิงสาวขอร้องให้เอ้อโก่วพาลูกๆ ของนางไปที่เรือนของเขา ส่วนตนเองรอชายหนุ่มเงียบๆ ภายในเรือน กระทั่งแสงสุดท้ายของวันลับหายไป ร่างสูงใหญ่เป็นเงาตะคุ่มเดินโซเซขึ้นเขามาเมื่อก้าวเข้ามาในเรือน กลิ่นสุราลอยคลุ้งในอากาศ ทำให้นางรู้ว่าชายหนุ่มกำลังมึนเมา“เจ้าเป็นใคร!”ด้วยสัญชาตญาณ ชายหนุ่มพลันใช้มือกำรอบคอของอีกฝ่าย ดันเข้าผนังดินทันที ทว่าเมื่อเห็นใบหน้างามชัดๆ ความมึนเมาพลันหายเป็น
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 5
ได้ยินเช่นนั้น...กลิ่นอายความตายพลันแผ่ออกจากร่างของชายหนุ่ม อากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกลงทันตา ดวงตาสองข้างเย็นชาจนน่ากลัวชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าอำเภอถงอันทันที ร่างของเขาพุ่งทะยานรวดเร็วจนเกือบมองไม่เห็น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว ต้องสังหารคนเหล่านั้นให้สิ้นเพียงไม่ถึงชั่วยาม...ร่างสูงใหญ่พลันหยุดยืนที่หน้าศาลาว่าการอำเภอถงอัน เจ้าหน้าที่นับสิบยืนรออยู่ก่อนแล้ว ราวกับรู้ว่า...ชายหนุ่มจะต้องตามมาแน่ พวกเขาตะโกนด่าทอออกไป“เฟยหยาง! เจ้าคือคนร้ายในประกาศจับ! ยอมจำนนซะ!ไม่อย่างนั้นเราจะสังหารบิดาของเจ้าเสีย!” เฟยหยางยังคงนิ่งเงียบ เขาเหลือบมองคนเหล่านั้นทีละคน สายตาเยือกเย็นจนอ่านไม่ออกว่าคิดสิ่งใดคำขู่ใช้ไม่ได้ผลกับเขา อันที่จริงตัวเขาและบิดาก็มิได้มีความสัมพันธ์อันดีเพียงนั้น ที่ยังดูแลก็เพราะต้องการบางสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ หากบิดาต้องตายด้วยน้ำมือของคนเหล่านี้ ตนเองก็จักทำหลุมศพให้อย่างดี และแก้แค้นเพื่อให้บิดาจากไปอย่างสงบเสมียนซูก้าวออกมาเบื้องหน้า พร้อมกับชี้ไปยังชายหนุ่ม“นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้าบังอาจล่วงเกินข้า! วันนี้เจ้าต้องคุกเข่าขออภัยโทษ ยอมตัดขาสองข
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 4
ตลอดหลายปีทำแต่เรื่องเหลวไหล พลอยทำให้สามแม่ลูกต้องลำบาก แบกรับชื่อเสียงที่ไม่ดี เมื่อนอนไม่หลับ...จึงคว้าธนูขึ้นเขา หวังหาเงินให้มากเพื่อให้พวกเขาแม่ลูกไม่ต้องทนลำบากวันต่อมา...เฟยหยางเข้าเมืองอีกครั้ง ครั้งนี้ชายหนุ่มได้ยืมเกวียนเทียมลาของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อบรรทุกกวางหนุ่มสองตัว และไก่ป่ากระต่ายป่าอีกมากมาย หัวหน้าหมู่บ้านที่ได้ทานเนื้อเพราะชายหนุ่ม จึงยินยอมให้หยิบยืมอย่างยินดีหลังขายสัตว์ป่าได้เงินมากกว่าร้อยตำลึง ชายหนุ่มจึงเลือกซื้อเสบียงสำหรับสามแม่ลูก เพื่อส่งไปยังหมู่บ้านเหมยฮวา แต่ในระหว่างทาง กลับถูกชายฉกรรจ์จำนวนสิบคนขวางเอาไว้“หยุดเดี๋ยวนี้! วันนี้เจ้าจะไปไหนไม่ได้!” ตัวหัวหน้าตะโกนเสียงดัง คล้ายกำลังข่มขู่ให้อีกฝ่ายหวาดกลัว“เจ้าควรรู้ตัวว่าได้ไปล่วงเกินใครเอาไว้ หลังจากวันนี้ไปก็จงจำใส่หัว อย่าได้คิดกร่างทั้งที่ตนไร้อำนาจ” คนเหล่านั้นหัวเราะออกมาราวกับตนเองจัดการเฟยหยางไปแล้ว“หลีกไป!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ไม่นำพาต่อเสียงหัวเราะของคนเหล่านั้น“นี่! ลูกพี่...เจ้านี่มันกำลังดูถูกพวกเราอยู่” ลูกน้องร่างผอมแห้งเดินเข้ามากระซิบกับหัวหน้าของตน แต่กลับถูกตบหน้าไปหนึ่งฉาด
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 3
ชายขายหมูเงื้อมือหวังจะทุบไปที่หลินหลันเยียน ทว่า...เฟยหยางกลับยื่นมือออกไปหยุดชายขายหมูเอาไว้ รอบๆ บริเวณเงียบลงทันที“เจ้า! เจ้ากล้าขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้าหรือ!” ชายขายหมูตะโกนลั่น เฟยหยางเหลือบมองแขนที่มีไขมันของเขา ก่อนจะบีบมันแรงๆ เสียงกร๊อบพลันดังขึ้น เพียงครั้งเดียวแขนก็หักงอไม่เป็นรูปชาวบ้านที่กำลังมุงดูเรื่องสนุกของผู้อื่น ต่างถอยห่างออกจากพวกเขา คนเราไม่พูดพร่ำทำเพลง บทจะตีก็ตีเลย ช่างน่าหวาดกลัวนัก ชาวบ้านเหล่านั้นคิดในใจเสียงชายขายหมูร้องโหยหวน ไม่ต่างจากหมูที่เขาเชือด ร่างอ้วนกลมล้มลงกับพื้นพร้อมกอดแขนที่บิดงอ แม้จะเป็นเช่นนั้น...สีหน้าของเฟยหยางก็มิได้แปรเปลี่ยนตั้งแต่ต้นจนจบ เย็นชาและไร้อารมณ์เหมือนเดิม“ไสหัวไปซะ!!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ชายขายหมูที่กลิ้งไปมาบนพื้นมองเขาด้วยสายตาอาฆาต“ได้! เรื่องในครั้งนี้ข้าไม่จบง่ายๆ แน่” เขาเอ่ยอาฆาต รีบลุกขึ้นด้วยแขนข้างหนึ่ง จากไปพร้อมสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธหลินหลันเยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าโศกอีกครั้ง วันนี้รอดไปได้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ วันต่อๆ ไปล่ะ ตนเองจะหลบเลี่ยงภัยร้ายครั้งนี้ได้อย่า
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 2
ทุกเส้นประสาทในร่างกายตึงเครียด แม้จะเจ็บปวดจากบาดแผล แต่พวกเขาก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องเพื่อทำลายบรรยากาศ น้ำตาของคนเหล่านั้นไหลพราก ในใจคิดว่า...วันนี้คือวันสุดท้ายของชีวิตทว่า...เฟยหยางกลับไม่สนใจพวกเขา ชายหนุ่มหยิบของขึ้นแบกบนหลังอีกครั้ง มองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจากไปยังทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้“ถ้าพบกันครั้งหน้า จะไม่จบที่แค่ถูกหักขา” นั่นมิใช่เพียงคำขู่ หากแต่กลุ่มโจรรู้ว่า...ชายผู้นี้เอาจริง เฟยหยางเดินจากไป ทิ้งเสียงร้องโหยหวนไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้ากลับบ้านท่ามกลางความมืดชายหนุ่มลับถึงกระท่อมเชิงเขาในยามดึก แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเล็ก ทำให้มองเห็นเอ้อโก่วห่มผ้าห่มเก่าขาด นั่งหลับที่ข้างเตียงเขามิได้จุดตะเกียงหรือปลุกเด็กหนุ่มให้ตื่น แต่กลับทำทุกอย่างท่ามกลางความมืด เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบด้วยความชำนาญ เก็บของที่ซื้อมาให้เข้าที่ จากนั้นจึงหยิบธนูแบกขึ้นบ่าเดินกลับขึ้นเขาไปอีกครั้งเฟยหยางเป็นนายพรานที่เก่งกาจ แต่ชายหนุ่มไม่เคยจากบ้านไปเกินหนึ่งวันอย่างเช่นนายพรานคนอื่น นั่นเพราะยังมีบิดาที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม้จะจ่ายเงินให้เอ้อโก่วคอยดูแล แต่ก็ยังรู้สึกไม่วาง
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม พวกเขาช่างมีใบหน้าที่เหมือนกัน
สายลมพัดผ่าน นำพาเสียงหัวเราะของเด็กน้อยทั้งสองลอยหายไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่าน แต่ลึกซึ้งในใจของทุกคนที่ได้เห็นหลังก่อเรื่องในเมือง มู่หรงจื่ออิงได้พาเด็กขอทานน้อยที่ร่างกายสกปรกมอมแมมเดินเข้าไปภายในจวนรับรอง กลิ่นหอมของดอกเหมยที่ปลูกเรียงรายสองข้างทาง ให้ความรู้สึกสงบยิ่งนักยามน
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม เจ้าคือองค์หญิง
หลังคิดพาขอทานน้อยกลับไปที่จวนรับรองของตน เด็กทั้งสองก็เตรียมออกจากวัดร้าง ทว่าในตอนนั้น ทั้งสองกลับถูกขอทานกลุ่มเดิมที่เคยรังแกมู่หรงจ้านขวางทางเอาไว้ สีหน้าของพวกมันเต็มไปด้วยความเคียดแค้น“ส่งของมีค่ามาซะ! ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าจะได้รู้รสของความเจ็บปวด!” ชายร่างใหญ่ที่สุดในกลุ่มตะโกนเสียงกร้าว มู่ห
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม เพื่อนคนแรก
ณ ประตูเมืองหลวงของแคว้นจ้าว ขบวนรถม้าจากแคว้นเจาแล่นเข้ามาอย่างช้าๆ ภายในรถม้าคือ เซี่ยหรงเหยาและมู่หรงฉางชิง พร้อมด้วยบุตรสาววัยห้าขวบของนาง องค์หญิงใหญ่ มู่หรงจื่ออิง เด็กหญิงตัวน้อยผู้มีดวงตากลมโตและรอยยิ้มสดใส“ท่านแม่! ท่านพ่อ! ข้าจะได้เจอฮ่องเต้หญิงแล้วใช่หรือไม่!”จื่ออิงน้อยส่งเสียงเจื้อยแ
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ลักพาตัว
“มิจำเป็นต้องต่อปากกับนาง สตรีอย่างไรก็คือสตรี มองการสั้นมิสามารถทำการใหญ่ได้เยี่ยงบุรุษ เฉกเช่นสหายรักของเจ้า...อีกไม่นาน นางก็จะถูกเหล่าขุนนางชักจูง และกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดเท่านั้น”“มั่นใจเสียเหลือเกินนะ...ตนเองไร้สามารถ มิได้หมายความว่า หนิงอวิ๋นจะเป็นเช่นเจ้า” เซี่ยหรงเหยามิได้มีสีหน้าหวั่นเก
บางทีคุณอาจจะชอบ
คุณหนูร้ายกาจวาดรักสามีคนสวน
มายารัตติกาล3.6K viewsรัชทายาทจอมเจ้าเล่ห์
ไห่ตงชิง232.4K viewsผู้ไม่เป็นที่โปรดปราน
แอปเปิลโซดา2.0K viewsวสันต์สุดท้ายของนางร้ายตัวประกอบ [4P]
ม่านกู่958 viewsจอมใจจอมมาร
LiHong3.1K viewsข้ามภพไป-กลับ แบบฉบับของชิงชิง
ไป๋เหลียนฮวา1.5K viewsหิมะทะเลทราย
นักเดินทางในโลกมายา498 viewsขอโอกาสรักอีกครั้ง
LiHong2.5K views
