แอบเข้าวัง

“ซื่อจื่อ เหตุใดถึงมาเยือนยังเรือนของอนุได้เล่าเจ้าคะ” จ้าวเค่อก้าวเข้าไปใกล้ ดวงตาแข็งกร้าวตวัดมองหญิงสาว

“เจ้ามีส่วนรู้เห็นกับการหายตัวไปของเซี่ยหรงเหยาหรือไม่!” หลินซินหรานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือปิดปาก แววตาแฝงความตกใจ

“ท่านหมายความว่าอย่างไร ข้าน้อยไม่รู้เลยจริงๆ ไม่รู้ใครเป็นคนใส่ร้ายข้าเช่นนี้ ที่ผ่านมาอนุเพียงไปเยี่ยมเยียนนางเท่านั้น...แล้วก็กลับออกมา ไหนเลยจะมีความกล้าช่วยเหลือให้นางหนีออกจากจวนได้ หากไม่เชื่อก็สอบถามบ่าวไพร่ในจวนได้เจ้าค่ะ ทุกคนต่างเห็นว่าวันที่นางหายตัวไป อนุล้วนอยู่ในเรือนของตน”

จ้าวเค่อขมวดคิ้ว

“เช่นนั้น...เจ้ามีเหตุผลอันใดถึงต้องไปเยี่ยมสตรีที่ข้าไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าใกล้” หลินซินหรานหลุบตามองพื้น ปรับสีหน้าเรียบเฉยให้ดูอ่อนโยนลง

“มิใช่คุณหนูเซี่ยกำลังตั้งครรภ์หรือ ได้ยินว่านางแพ้ท้องหนัก ทานอาหารไม่ได้สักอย่าง อนุเห็นใจจึงให้คนจัดอาหารไปเยี่ยม นางดูอ่อนแรงนัก ตอนกลับออกมา นางยังนอนอยู่บนเตียง หากซื่อจื่อไม่เชื่อ ก็สามารถถามสาวใช้ที่ดูแลนางได้เจ้าค่ะ”

จ้าวเค่อหันขวับไปทางสาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านหลัง

“เจ้าชื่ออะไร”

“หงออวี้เจ้าค่ะ” นางตอบเสียงสั่น

“สิ่งที่นางพูด เป็นความจริงหรือไม่” สาวใช้ก้มหน้าจนแทบจรดพื้น กายสั่นเทาเพราะเกรงกลัวต่อความผิด

“ปะ...เป็นความจริงเจ้าค่ะ วันนั้นอนุหลินนำอาหารมาหลายอย่างจริงๆ และตอนที่กลับออกไป คุณหนูเซี่ยยังอยู่ในห้อง ไม่ได้ออกไปไหนเลยเจ้าค่ะ” ความเงียบปกคลุมทั่วลานเรือน จ้าวเค่อจ้องหลินซินหรานอยู่นาน แววตาเต็มไปด้วยความคลางแคลง ก่อนจะถอนหายใจยาว

“ถ้าเช่นนั้น คงเป็นข้าที่เข้าใจผิดไปเอง”

หลินซินหรานยอบกายคำนับ

“อนุเข้าใจเจ้าค่ะ ซื่อจื่อเป็นห่วงคุณหนูเซี่ย นั่นเป็นเรื่องดี” จ้าวเค่อเหลือบมองนางเล็กน้อย ก่อนหันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก

เสียงฝีเท้าของเขาค่อยๆ ห่างออกไป เมื่อทุกอย่างเงียบลง หลินซินหรานจึงยกถ้วยชาขึ้นจิบอีกครั้ง รอยยิ้มบางผุดขึ้นที่มุมปาก แววตาเยือกเย็นราวน้ำแข็ง

“แพ้ท้องหนัก...ทานอาหารไม่ได้...ข้าพูดผิดตรงไหนกันเล่า เจ้าว่าใช่หรือไม่” หญิงสาวหันไปเอ่ยกับสาวใช้ข้างกาย พร้อมกับหัวเราะเบาๆ อย่างมีเลศนัย

หลายวันผ่านไป เซี่ยหรงเหยายังคงเร่ร่อนอยู่ในเมืองหลวงใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวง เพราะข่าวที่ได้ยินมาคือ ซื่อจื่อจวนชินอ๋องกำลังตามหาใครบางคน ถึงขั้นบุกค้นจวนชาวบ้านอย่างไม่เกรงกลัวต่อกฎหมาย

ยามนี้ท้องของเซี่ยหรงเหยาโตขึ้นเรื่อยๆ และที่น่าแปลกคือมันใหญ่โตกว่าสตรีตั้งครรภ์ทั่วไป ทั้งที่อายุครรภ์ยังไม่ถึงห้าเดือน

แต่เพราะไม่อาจเปิดเผยตัวตน เซี่ยหรงเหยาจึงไม่กล้าไปหาหมอ ทำได้เพียงจ้างคนแปลกหน้าให้ไปซื้อยามาให้เป็นครั้งคราว เงินที่หลินซินหรานมอบให้เริ่มร่อยหรอ

นางต้องประหยัดทุกเหวินเพื่อประทังชีวิต เพราะไม่รู้ว่ามู่หรงฉางชิงจะหาตัวนางพบเมื่อใด บางวันจึงทำได้เพียงทานหมั่นโถวแห้งๆ กับน้ำเปล่า แต่ถึงอย่างนั้น...นางก็ยังอดทน เพราะในใจมีเพียงความหวังว่าจะได้พบชายหนุ่มอีกครั้ง

ในเวลาเดียวกัน...จ้าวเค่อได้ออกคำสั่งให้คนของตนออกตามหาเซี่ยหรงเหยาไปทั่วเมือง สายลับรายงานว่ามีสตรีตั้งครรภ์ผู้หนึ่งไม่ทราบที่มาแน่ชัด นั่งรถม้าออกจากเมืองไปเมื่อไม่กี่วันก่อน ชายหนุ่มจึงรีบส่งคนติดตามไปโดยไม่รอช้า

แต่เพราะความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในเมืองหลวง ทั้งจากการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองและการกลับมาของคณะราชทูตจากเป่ยหมิง ทำให้การตรวจตราไม่เข้มงวดอย่างที่เคย

มู่หรงฉางชิงจึงสามารถลอบเข้าเมืองได้โดยไม่ถูกจับตามอง ขณะเดียวกัน...ขบวนคณะทูตจากเป่ยหมิงเองก็มาถึงเมืองหลวงได้อย่างปลอดภัย และยามนี้มีข่าวใหญ่ที่แพร่สะพัดไปทั่วคือ...องค์หญิงผู้หายตัวไปสิบกว่าปี ได้กลับคืนสู่ฐานะเดิมแล้ว

เมื่อได้ยินข่าวนั้น เซี่ยหรงเหยาก็รู้ทันทีว่า...องค์หญิงที่พวกเขากำลังกล่าวถึงคือว่านหนิงอวิ๋น สหายรักในวัยเยาว์ของนาง

ข่าวนั้นทำเซี่ยหรงเหยารู้สึกมีกำลังใจขึ้นมา มันคล้ายกับว่าความทุกข์ยากของนางกำลังจะหมดไป ที่นี่คือต่างบ้านต่างเมือง นางไม่รู้จักใครเลย ทั้งโดดเดี่ยวและหวาดกลัว ต้องใช้ชีวิตเป็นขอทานเงียบๆ ในวัดร้าง

หยาดน้ำใสเอ่อคลอในดวงตา หัวใจยามนี้ร่ำร้องอยากพบสหายรักเหลือเกิน ความเหนื่อยล้าและความท้อแท้ที่ต้องเผชิญชะตากรรมเพียงลำพัง ทำให้เซี่ยหรงเหยาแทบคิดจะยอมแพ้หลายหน แต่เพื่อลูกในท้อง...จึงจำต้องกัดฟันอดทนเพื่อรอโอกาส

หลังจากสืบจนทราบที่อยู่ของคณะราชทูตจากเป่ยหมิง เซี่ยหรงเหยาก็พยายามเข้าใกล้ที่นั่น แต่เพราะสถานะขอทานของนาง จึงถูกทหารหน้าประตูขับไล่ออกมาอย่างไม่ไยดี

“ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ขอทานเช่นเจ้าจะมาได้ รีบไปให้พ้น!” เสียงตะโกนทำให้หญิงสาวจำต้องรีบหลบออกมา

ขณะเดินเลียบกำแพงเพื่อหาทางเข้าอื่น สายตาพลันเหลือบไปเห็นรถม้าคันหนึ่งแล่นเข้ามาอย่างสง่างาม ตราสัญลักษณ์ตำหนักชินอ๋องติดอยู่ด้านข้าง

คนที่ก้าวลงมาจากด้านในคือจ้าวเค่อที่อยู่ในชุดขุนนางเต็มยศ หัวใจของเซี่ยหรงเหยาแทบหยุดเต้น นางรีบหลบฉากออกไปทันที มือสองข้างรีบกุมท้องตนเองแน่น ความหวาดกลัวแล่นปราดไปทั่วร่าง กลัวว่าเขาจักพาตัวนางกลับไปที่นั่นอีก

“เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร...” หญิงสาวพึมพำเสียงแผ่ว แอบมองชายหนุ่มที่กำลังก้าวเข้าจวนที่พักของคณะราชทูตจากเป่ยหมิง

แต่เมื่อวิเคราะห์ให้ดี...บางทีเขาอาจมาเยี่ยมว่านหนิงอวิ๋นในฐานะลูกพี่ลูกน้องก็เป็นได้ ร่างบางถอนหายใจยาว...ความกลัวในใจลดลงเล็กน้อย เมื่อคิดว่าอีกฝ่ายมิได้มาที่นี่เพื่อตามหาตนเอง

โชคดีที่จ้าวเค่อไม่ทันได้สังเกตเห็น เซี่ยหรงเหยาจึงรอดมาได้อย่างหวุดหวิด แต่เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้นางรู้ว่า...การเข้าใกล้คณะทูตเป่ยหมิงโดยตรงเช่นนี้ อันตรายเกินไป นางจึงเริ่มคิดหาวิธีใหม่

เซี่ยหรงเหยามองเห็นคณะละครเร่และกองสังคีตถูกเรียกโดยขุนนางจากกรมพิธีการ อีกไม่ถึงเดือนจะมีงานเลี้ยงใหญ่ เพื่อต้อนรับองค์หญิงกลับคืนสู่ฐานะเดิม ร่างบางจึงคาดเดาว่าคนเหล่านี้จักต้องถูกว่าจ้างเข้ามาถวายการแสดงภายในวัง ดังนั้น...จึงตัดสินใจเสี่ยงดวงดูอีกครั้ง

นางใช้เงินที่เหลือทั้งหมดเพื่อเดิมพันครั้งสุดท้าย จ่ายเงินให้เด็กยกของของคณะละครเร่ เพื่อให้ตนได้เปลี่ยนตัวกับเขา

ในวันงาน...ขบวนคณะละครเร่ทยอยเข้าสู่ประตูวังทีละขบวน

เสียงดนตรีและเสียงหัวเราะดังแผ่วในลานอุทยานหลวง สถานที่ที่ถูกใช้จัดงาน เพื่อต้อนรับการกลับมาของพระธิดาเพียงพระองค์เดียวของฮ่องเต้ผู้ครองแคว้นจ้าว

ท่ามกลางความครึกครื้น ไม่มีใครทันสังเกตเห็นคนผู้หนึ่งที่กำลังเดินก้มหน้า แบกหีบเครื่องแต่งกายตามหลังคณะละครเร่เข้าไปอย่างเงียบงัน...ภายใต้ชุดของบุรุษเก่าๆ ดวงตาของนางเปล่งประกายแน่วแน่ นี่คือโอกาสเดียวที่จะได้พบสหายรักอีกครา

งานเลี้ยงได้เริ่มต้นขึ้น เมื่อเจ้าของงานอย่างว่านหนิงอวิ๋นได้ก้าวเข้าสู่งานเลี้ยงพร้อมพระบิดาและพระมารดา เหล่าขุนนางและแขกผู้มีเกียรตินั่งเรียงรายตามจุดที่ได้รับจัดสรรค์

เสียงดนตรีจากคระละครเร่ที่ผลัดกันขึ้นแสดงทีละชุด ปนเปกับเสียงชื่นชมของเหล่าผู้ชม จนกระทั่งถึงช่วงที่หญิงงามจากกองสังคีตต้องขึ้นบรรเลงกู่ฉิน บรรยากาศภายในงานพลันเงียบลง

ที่ห้องพักยามนี้กลับเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น เมื่อเซี่ยหรงเหยาในชุดบุรุษ กำลังยืนอยู่เหนือร่างของหญิงสาวนางหนึ่ง ที่ตอนนี้นอนหมดสติอยู่บนพื้น

ในมือของนางยังคงกำอาวุธที่ใช้ตีอีกฝ่ายแน่น

“ขอโทษด้วย...ไว้ข้าจะชดเชยให้เจ้าทีหลัง” นางรีบทิ้งไม้ในมือก่อนลากร่างสตรีนางนั้นไปซ่อน จากนั้นรีบถอดเครื่องประดับและชุดของหญิงสาวคนนั้นออก แล้วสวมแทนอย่างรวดเร็ว

เซี่ยหรงเหยายกกู่ฉินขึ้นแนบอก เดินออกจากห้องอย่างสงบ นางกำนัลเดินเข้ามาตามพอดี ร่างบางก้าวขึ้นเวทีท่ามกลางสายตานับร้อยที่จับจ้อง ใบหน้าแม้ถูกผ้าผืนบางปกปิด ทว่าดวงตาที่แน่วแน่ไม่ยอมแพ้ยังคงดูสงบนิ่ง

ความเงียบปกคลุมทั่วทั้งงาน มีเพียงเสียงลมพัดผ่านม่านแพรเบาๆ เซี่ยหรงเหยานั่งลงตรงกลางเวที วางกู่ฉินไว้ตรงหน้า ปลายนิ้วเรียวยกขึ้นแตะสายอย่างมั่นคง