ข่าวคราวของสามี

“เตรียมม้า! เราจะเข้าเมืองหลวงให้ทันก่อนที่จ้าวเค่อจะกลับมา!” เสียงคำสั่งของชายหนุ่มดังก้องในความมืด เหล่าองครักษ์ลับรีบเคลื่อนไหวทันที...ทว่าในเวลาเดียวกันนั้นเอง

ที่อีกฟากหนึ่งของแคว้นจ้าว...จ้าวเค่อยามนี้ได้ปลอมตัวเป็นมือสังหาร ใบหน้าของชายหนุ่มถูกปิดบังด้วยผ้าคลุม ดวงตาอำมหิตดูเย็นเยียบราวกับสัตว์นักล่า ที่กำลังจ้องมองไปยังเหยื่อของตน

และเป้าหมายของเขาในครั้งนี้คือ...ว่านหนิงอวิ๋น ผู้ซึ่งกำลังเดินทางกลับแคว้นจ้าวพร้อมขบวนราชทูตจากเป่ยหมิง

เส้นทางภูเขาจากเป่ยหมิงไปยังแคว้นจ้าว เวลานี้เต็มไปด้วยหมอกหนา ขบวนราชทูตเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ ท่ามกลางความเงียบสงัด จนกระทั่งเสียงหวีดของลูกธนูแหวกอากาศดังขึ้น ธนูดอกแรกปักเข้าที่รถม้านำขบวน ตามมาด้วยเสียงตะโกนของเหล่าทหาร

“มีมือลอบสังหาร!” เงาดำหลายสายพุ่งทะยานออกจากแนวป่า การต่อสู้ได้ปะทุขึ้นอย่างดุเดือด ว่านหนิงอวิ๋นที่นั่งอยู่ในรถม้า รีบชักกระบี่ออกมาเพื่อป้องกันตนเอง

“ระวังตัวด้วย! พวกมันมาจากทุกทิศเลย!” เซี่ยชิงสือตะโกนเสียงดัง ส่วนว่านอวิ๋นเซียวยังคงยืนปักหลักอยู่ด้านข้างรถม้า เพื่อปกป้องน้องสาวของตน

ในความสลัวของหมองอันหนาทึบ เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาอย่างช้าๆ ดาบในมือสะท้อนแสงวาววับ

“พวกเจ้าทุกคนจักต้องทิ้งชีวิตเอาไว้ที่นี่” ว่านหนิงอวิ๋นที่ได้ยินพลันชะงักงัน

“อย่าได้มั่นใจเกินไป...ใครกันแน่ที่ต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่...มีเพียงสวรรค์เท่านั้นที่รู้!” เซี่ยชิงสือมิได้มีสีหน้าหวาดหวั่นต่อคำพูดข่มขวัญของอีกฝ่าย เมื่อการต่อสู้เริ่มต้น เสียงโลหะกระทบกันดังเคร้ง! เคร้ง! ว่านหนิงอวิ๋นกำกระบี่ในมือของตนแน่น

กลิ่นคาวเลือดปกคลุมไปทั่วบริเวณ เสียงม้าร้องและเสียงตะโกนของเหล่าทหารดังระงมไม่ขาดสาย ว่านหนิงอวิ๋นอดทนไม่ไหว นางรีบลงจากรถม้าเพื่อช่วยพวกเขา ในใจของนาง ต่อให้ต้องตายในวันนี้ นางก็จักขอตายไปพร้อมกับคนรักและพี่ชาย

มือสังหารในชุดดำหลายสิบคน พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวของพวกมันเฉียบคม และพร้อมเพรียงราวกับผ่านการฝึกมาอย่างดี

“ระวัง!” ว่านอวิ๋นเซี่ยวตะโกนลั่น พลางเหวี่ยงกระบี่ออกเป็นวงกว้าง กระบี่พุ่งเฉือนผ่านอากาศ เสียงร้องของมือสังหารดังขึ้นหนึ่งคนก่อนร่างจะล้มลง

เซี่ยชิงสือใช้กระบี่คู่ในมือปัดป้องอย่างคล่องแคล่ว พลางหมุนตัวหลบคมดาบที่ฟาดเข้ามาเฉียดใบหน้าและเส้นผม ก่อนจะสวนกลับด้วยแรงทั้งหมดที่มี โลหิตสดๆ พลันสาดกระเซ็นเปื้อนปลายกระบี่

“อวิ๋นเอ๋อ! อย่าออกห่างจากข้า!” ชายหนุ่มตะโกนเสียงสั่น ว่านหนิงอวิ๋นพยักหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น เซี่ยชิงสือไม่ใช่นักรบที่แข็งแกร่งที่สุด แต่ก็ไม่ยอมถอยแม้เพียงก้าวเดียว การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด

มือสังหารแต่ละคนล้วนเป็นฝีมือระดับพระการ การเคลื่อนไหวรวดเร็วและไร้ช่องโหว่ ทว่าฝ่ายว่านอวิ๋นเซี่ยวก็หาได้อ่อนด้อยไม่ และทันใดนั้นเอง ในระหว่างที่พวกเขากำลังเสียเปรียบ เสียงแตรสัญญาณพลันดังขึ้นจากแนวป่า

กองทหารในชุดเกราะได้พุ่งออกมาจากเงามืด ธงของตระกูลว่านสะบัดพลิ้วไปกับสายลม

แม่ทัพว่านได้คาดการณ์ไว้แล้วว่า...อาจเกิดเหตุเช่นนี้ขึ้น จึงได้ส่งกองทหารสองพันนายแอบตามคณะทูตห่างๆ ว่านอวิ๋นเซี่ยวเห็นทหารของบิดา ชายหนุ่มพลันตะโกนอย่างโล่งใจ

“พวกเรารอดแล้ว! กองทัพตระกูลว่านมาแล้ว!”

กองทัพสองพันนายเข้าตีโอบจากรอบด้าน ทำให้มือสังหารของจ้าวเค่อเริ่มเสียจังหวะ การต่อสู้พลิกกลับอย่างรวดเร็ว เสียงดาบปะทะกันดังระงมทั่วหุบเขา จ้าวเค่อที่ยืนอยู่บนเนินหินมองภาพเบื้องล่าง ด้วยสายตาเย็นเยียบ

“ถอย!” เสียงสัญญาณสั้นๆ ดังขึ้น มือสังหารที่เหลือรีบล่าถอยหายไปในเงาหมอก ทิ้งไว้เพียงร่างผู้บาดเจ็บล้มตาย และกลิ่นโลหิตที่ยังอบอวลอยู่ในอากาศ

ทุกคนต่างรีบเข้าช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ และจับตัวมือสังหารที่ยังคงมีลมหายใจ แต่ด้วยความใจเด็ดของพวกมัน กลับเลือกที่จะกลืนยาพิษเพื่อรักษาความลับ

แม้มือสังหารเหล่านั้นจะจากไปแล้ว แต่ความสงบกลับอยู่ได้เพียงไม่นาน ตลอดเส้นทางที่ขบวนราชทูตเดินทางมุ่งหน้าสู่แคว้นจ้าว การลอบสังหารยังคงเกิดขึ้นซ้ำอีกหลายครั้ง

ว่านอวิ๋นเซี่ยวและเซี่ยชิงสือต่างต่อสู้จนสุดกำลังเพื่อปกป้องว่านหนิงอวิ๋น แม้บาดแผลจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่ไม่มีใครยอมถอย จนกระทั่งขบวนราชทูตเดินทางถึงชายแดนแคว้นจ้าวโดยปลอดภัย

ข่าวการลอบสังหารล้มเหลวถูกส่งกลับไปยังเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว คำสั่งที่จ้าวเค่อได้รับล้มเหลวไม่เป็นท่า ชินอ๋องยามนี้ทำได้เพียงกล้ำกลืนความอัดอั้นนั้นลงท้องไป

แผนการลอบสังหารจบลง จ้าวเค่อรีบกลับจวนในทันที และเมื่อได้รับรายงานการหายตัวไปของเซี่ยหรงเหยา เลือดในกายชายหนุ่มพลันเย็นเฉียบขึ้นมาทันที

“หมายความว่าอย่างไร!! ที่บอกว่านางหายตัวไป!” ชายหนุ่มตวาดเหล่าข้ารับใช้ที่ถูกวางไว้ข้างกาย เพื่อจับตามองเซี่ยหรงเหยา

“พวกเราเองก็ไม่ทราบขอรับ วันนั้นเกิดไฟไหม้ขึ้นไม่ไกลจากเรือนของคุณหนูเซี่ย ทุกคนต่างก็ช่วยกันดับไฟ เมื่อกลับมานางก็หายตัวไปเสียแล้ว” องครักษ์หนุ่มผู้เป็นหัวหน้าก้มหน้าสำนึกผิด

“เจ้าพวกโง่! คนแค่คนเดียวก็ทำหายได้ เช่นนี้ข้าจักเลี้ยงพวกเจ้าให้เปลืองข้าวทำไม” เสียงตะโกนของชายหนุ่มดังก้องไปทั่วเรือน เขากระชากคอเสื้อองครักษ์ที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า

“ขออภัยขอรับท่านซื่อจื่อ พวกข้าไม่รู้เลยว่าคุณหนูเซี่ยหนีออกไปได้อย่างไร...” ยิ่งอธิบายก็ยิ่งเหมือนกำลังแก้ตัว เสียงฝ่ามือฟาดลงใบหน้าดังเพียะ! โลหิตสดๆ พลันไหลซึมออกจากมุมปากขององครักษ์ผู้นั้นทันที

“ไร้ประโยชน์!” จ้าวเค่อคำรามลั่น

“ลงโทษให้หมด! ใครอยู่เวรในคืนที่เกิดเหตุ เฆี่ยนห้าสิบไม้! ผู้ดูแลเรือนของนาง ขังไว้ในคุกใต้ดิน! อย่าให้ข้าวให้น้ำ ให้พวกมันสำนึกว่า...ทำงานพลาดจักต้องถูกลงโทษเช่นไร”

สิ้นคำสั่ง...เสียงร้องขอชีวิตดังระงมไปทั่วลานหิน ดวงตาจ้าวเค่อแดงก่ำด้วยโทสะ เขาเดินวนไปมาในห้องโถงใหญ่ ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกแย่งชิงเหยื่อ

“นางหนีไปได้อย่างไร...ทั้งที่ข้าจัดคนเฝ้าไว้แน่นหนาเพียงนี้” ชายหนุ่มพึมพำเสียงต่ำ ดวงตาเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง

ขณะเดียวกัน...หลินซินหรานที่อยู่ในเรือนของตน ได้ยินเสียงโกลาหลจากเรือนใหญ่ นางเพียงนั่งฟังอย่างเงียบๆ ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความตื่นตระหนก สาวใช้ข้างกายเอ่ยอย่างลังเล

“อนุหลินเจ้าคะ ซื่อจื่อกำลังอาละวาดใหญ่แล้ว ท่านคิดว่า...” หลินซินหรานวางถ้วยชาลงช้าๆ แววตาเยือกเย็นเหลือบมองสาวใช้ข้างกาย

“ไม่ต้องกังวล...เราเพียงใช้ชีวิตเงียบๆ หากมีใครถามสิ่งใดก็ตอบไม่รู้ไม่เห็นเท่านั้น” นางลุกขึ้นยืน เดินไปเปิดหน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าที่มืดมิด

“เพราะเรื่องนี้...ข้าไม่รู้ ไม่เห็น และไม่เกี่ยวข้อง” รอยยิ้มบางผุดขึ้นที่มุมปาก ก่อนที่นางจะปิดหน้าต่างลงอย่างแผ่วเบา ทิ้งไว้เพียงเสียงลมพัดผ่าน และเสียงโกลาหลของจวนซื่อจื่อที่ยังไม่สงบลง

ทั้งคืนหลังกลับจากทำภารกิจ จ้าวเค่อเดินวนอยู่ในห้องโถงใหญ่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขามิได้หลับแม้แต่ชั่วยาม ความคิดในหัวตีกันไม่หยุด ไม่รู้นางนางหนีไปได้อย่างไร หรือบางที...นางอาจมีคนคอยช่วย...ชายหนุ่มคิดในใจ

ไม่นานนักหลังให้คนของตนไปสืบข่าว เขาก็กลับมาพร้อมคำรายงาน

“เรียนซื่อจื่อ...ก่อนที่คุณหนูเซี่ยจะหายตัวไป อนุหลินเคยมาที่เรือนของนางหลายครั้ง...” ดวงตาของจ้าวเค่อวาววับขึ้นมาทันที

“หลินซินหราน!” เสียงของชายหนุ่มเย็นเยียบ

“ตามข้าไปเรือนของนางเดี๋ยวนี้!” ชายหนุ่มตวาดกร้าว

เมื่อถึงเรือนของหลินซินหราน บรรยากาศภายในดูสงบเงียบ กลิ่นชาหอมอ่อนลอยอบอวล นางนั่งอยู่ตรงศาลาในสวนอย่างเงียบๆ เมื่อเห็นจ้าวเค่อบุกเข้ามา สีหน้าก็แสดงความตกใจเล็กน้อย ก่อนจะรีบลุกขึ้นคำนับ