All Chapters of เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม: Chapter 91 - Chapter 100

สายลมพัดผ่าน นำพาเสียงหัวเราะของเด็กน้อยทั้งสองลอยหายไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่าน แต่ลึกซึ้งในใจของทุกคนที่ได้เห็นหลังก่อเรื่องในเมือง มู่หรงจื่ออิงได้พาเด็กขอทานน้อยที่ร่างกายสกปรกมอมแมมเดินเข้าไปภายในจวนรับรอง กลิ่นหอมของดอกเหมยที่ปลูกเรียงรายสองข้างทาง ให้ความรู้สึกสงบยิ่งนักยามนี้บิดามารดาของนางไม่อยู่ ทั้งสองเข้าไปในวังเพื่อหารือเรื่องกำหนดการอภิเษกขององค์จักรพรรดินีจ้าวหนิงอวิ๋น และว่าที่สวามีอย่างเซี่ยชิงสือ ผู้ที่เฝ้ารอหญิงสาวถึงห้าปีเต็มเพื่อวันนี้ภายในจวนจึงเหลือเพียงเหล่าข้ารับใช้ที่กำลังวิ่งวุ่นตามหาองค์หญิงน้อย หลังนางแอบออกนอกจวนไปโดยไม่บอกกล่าวผู้ใด“องค์หญิง! พระองค์ทรงเสด็จกลับมาแล้ว โธ่! ท่านทำให้หม่อมฉันตกใจหมดเลยนะเพคะ” เสียงของไป๋ไช่ดังขึ้นทันทีที่เห็นร่างเล็กของมู่หรงจื่ออิงก้าวเข้ามาไป๋ไช่ผู้นี้เคยเป็นสาวใช้คนสนิทของเซี่ยหรงเหยา หลังมู่หรงจื่ออิงถือกำเนิด นางก็ผันตนมาเป็นพี่เลี้ยง และภายหลังได้แต่งงานกับสืออี โดยมีเซี่ยหรงเหยาเป็นแม่สื่อ ทั้งสองที่คุ้นเคยกันดีจึงตกลงปลงใจอย่างง่ายดายมู่หรงจื่ออิงยิ้มออดอ้อน“ท่านน้าไป๋ไช่ จื่ออิงเพียงออกไปเดิน

“จ้าวเหลยขอรับ” ทันทีที่ชื่อของจ้าวเหลยหลุดออกจากปากเด็กน้อย เซี่ยหรงเหยาพลันนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา ดวงตาหญิงสาวเบิกกว้างราวกับพึ่งเข้าใจบางสิ่ง“เด็กน้อย เข้ามาใกล้ๆ ให้ข้าดูหูของเจ้าได้หรือไม่” มู่หรงจ้านหันไปมองมู่หรงจื่ออิง อีกฝ่ายพยักหน้าให้เบาๆ เขาจึงเดินเข้าไปใกล้หญิงงามตรงหน้าเซี่ยหรงเหยาค่อยๆ แหวกปอยเส้นผมข้างขวาของเด็กชายออก เมื่อสายตาสะดุดเข้ากับไฝสีแดงเม็ดเล็กที่แทบกลืนไปกับผิว นางก็พลันสวมกอดเด็กน้อยทันที น้ำตาที่กักเก็บไว้พรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ มือสั่นเทาเอื้อมไปลูบหัวทุยนั้นเบาๆ“ลูกของแม่...เจ้าคือลูกน้อยของแม่ เจ้า... เจ้ากลับมาหาแม่แล้ว...” เสียงของเซี่ยหรงเหยาสั่นเครือ หล่าข้ารับใช้ที่อยู่ในห้องต่างตกตะลึง เด็กที่ตามหามานานถึงห้าปี บัดนี้กลับมายืนอยู่ตรงหน้าอย่างง่ายดายราวปาฏิหาริย์มู่หรงจื่ออิงเองก็ยืนงุนงง ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความสับสน เพราะบิดามารดาไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องพี่ชายฝาแฝดของนางเลยสักครั้ง เหล่าข้ารับใช้ก็ถูกสั่งให้ปิดปากเงียบ“เสด็จแม่... พระองค์ทรงหมายความว่าอย่างไรหรือเพคะ” เด็กหญิงถามเสียงแผ่ว มู่หรงฉางชิงย่อตัวลง กางแขนรับบุตรสาวเข้ามากอดไว้แ

ร่างสูงโปร่งแบกกวางตัวเขื่องเดินลงจากเขาราวกับไม่มีน้ำหนัก เลือดจากเหยื่อยังคงหยดลงเป็นจุดสีแดงเข้มตามทาง ใบหน้าที่มีรอยแผลยาวเป็นทางจากหว่างคิ้วลงมาที่ข้างใบหู ทำให้ดูน่าสะพรึงกลัว แสงแดดยามบ่ายสาดส่องทำให้รอยแผลนั้นยิ่งชัดเจนชาวบ้านที่พบเห็นชายหนุ่มต่างรีบถอยห่าง เพราะรอยแผลเป็นทำให้พวกเขาต่างคาดเดาไปเองว่า...ชายผู้นี้อาจเคยเป็นโจรป่ามาก่อนเมื่อร่างสูงมาถึงกระท่อมดินหลังเล็กมุงหญ้าแห้งเก่าคร่ำคร่า ใบหน้าที่เคยแข็งกร้าวพลันอ่อนลง ชายหนุ่มทิ้งกวางตัวใหญ่ไว้ที่ลานบ้านอย่างไม่ไยดี เขาหยุดยืนหน้าประตูไม้ผุพัง ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ“ท่านพ่อ ข้ากลับมาแล้ว”ประตูไม่บานเก่าถูกเปิดช้าๆ ภายในห้องไร้ความเคลื่อนไหวอื่นใด ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ คล้ายกำลังผิดหวัง ก่อนเดินเข้าไปภายในห้องเล็กแคบที่ค่อนข้างเหม็นอับจ้าวเค่อ อดีตซื่อจื่อตำหนักชินอ๋อง หลังบิดาของเขาก่อการกบฏ เพื่อช่วยเหลือเชื่อหรงเหยา...ชายหนุ่มเลือกที่จะจบความโกลาหลทั้งหลาย โดยการส่งตนเองและบิดาลงสู่หุบเหวทว่า...เบื้องล่างคือสายน้ำใหญ่อันเชี่ยวกราก ทั้งตัวเขาและบิดาจึงรอดจากเงื้อมมือมัจจุราชมาได้ แม้ตนเองจะไม่ได้รับบาดเจ็บมากมา

ชายขายหมูเงื้อมือหวังจะทุบไปที่หลินหลันเยียน ทว่า...เฟยหยางกลับยื่นมือออกไปหยุดชายขายหมูเอาไว้ รอบๆ บริเวณเงียบลงทันที“เจ้า! เจ้ากล้าขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้าหรือ!” ชายขายหมูตะโกนลั่น เฟยหยางเหลือบมองแขนที่มีไขมันของเขา ก่อนจะบีบมันแรงๆ เสียงกร๊อบพลันดังขึ้น เพียงครั้งเดียวแขนก็หักงอไม่เป็นรูปชาวบ้านที่กำลังมุงดูเรื่องสนุกของผู้อื่น ต่างถอยห่างออกจากพวกเขา คนเราไม่พูดพร่ำทำเพลง บทจะตีก็ตีเลย ช่างน่าหวาดกลัวนัก ชาวบ้านเหล่านั้นคิดในใจเสียงชายขายหมูร้องโหยหวน ไม่ต่างจากหมูที่เขาเชือด ร่างอ้วนกลมล้มลงกับพื้นพร้อมกอดแขนที่บิดงอ แม้จะเป็นเช่นนั้น...สีหน้าของเฟยหยางก็มิได้แปรเปลี่ยนตั้งแต่ต้นจนจบ เย็นชาและไร้อารมณ์เหมือนเดิม“ไสหัวไปซะ!!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ชายขายหมูที่กลิ้งไปมาบนพื้นมองเขาด้วยสายตาอาฆาต“ได้! เรื่องในครั้งนี้ข้าไม่จบง่ายๆ แน่” เขาเอ่ยอาฆาต รีบลุกขึ้นด้วยแขนข้างหนึ่ง จากไปพร้อมสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธหลินหลันเยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าโศกอีกครั้ง วันนี้รอดไปได้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ วันต่อๆ ไปล่ะ ตนเองจะหลบเลี่ยงภัยร้ายครั้งนี้ได้อย่า

ได้ยินเช่นนั้น...กลิ่นอายความตายพลันแผ่ออกจากร่างของชายหนุ่ม อากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกลงทันตา ดวงตาสองข้างเย็นชาจนน่ากลัวชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าอำเภอถงอันทันที ร่างของเขาพุ่งทะยานรวดเร็วจนเกือบมองไม่เห็น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว ต้องสังหารคนเหล่านั้นให้สิ้นเพียงไม่ถึงชั่วยาม...ร่างสูงใหญ่พลันหยุดยืนที่หน้าศาลาว่าการอำเภอถงอัน เจ้าหน้าที่นับสิบยืนรออยู่ก่อนแล้ว ราวกับรู้ว่า...ชายหนุ่มจะต้องตามมาแน่ พวกเขาตะโกนด่าทอออกไป“เฟยหยาง! เจ้าคือคนร้ายในประกาศจับ! ยอมจำนนซะ!ไม่อย่างนั้นเราจะสังหารบิดาของเจ้าเสีย!” เฟยหยางยังคงนิ่งเงียบ เขาเหลือบมองคนเหล่านั้นทีละคน สายตาเยือกเย็นจนอ่านไม่ออกว่าคิดสิ่งใดคำขู่ใช้ไม่ได้ผลกับเขา อันที่จริงตัวเขาและบิดาก็มิได้มีความสัมพันธ์อันดีเพียงนั้น ที่ยังดูแลก็เพราะต้องการบางสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ หากบิดาต้องตายด้วยน้ำมือของคนเหล่านี้ ตนเองก็จักทำหลุมศพให้อย่างดี และแก้แค้นเพื่อให้บิดาจากไปอย่างสงบเสมียนซูก้าวออกมาเบื้องหน้า พร้อมกับชี้ไปยังชายหนุ่ม“นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้าบังอาจล่วงเกินข้า! วันนี้เจ้าต้องคุกเข่าขออภัยโทษ ยอมตัดขาสองข