ไอ้สารเลว

เมื่อเสียงแรกของกู่ฉินดังขึ้น ท่วงทำนองอ่อนโยนราวสายลมฤดูใบไม้ผลิ แต่เสียงนั้นกลับแฝงความเศร้าลึก ซึ่งสามารถทิ่มแทงหัวใจและความรู้สึกผู้ฟังได้ทุกคน

ว่านหนิงอวิ๋นนั่งที่นั่งอยู่ในตำแหน่งเชื้อพระวงศ์ ข้างกายคือชายหนุ่มสองคน...ว่านอวิ๋นเซี่ยวและเซี่ยชิงสือ ที่ทำหน้าที่เป็นราชทูตจากเป่ยหมิง ทั้งสามนั่งเรียงกันทว่าสายตากลับจับจ้องไปยังจุดเดียว

ใบหน้าที่ถูกปิดบังด้วยผ้าผืนบาง ท่วงท่าอันสงบนิ่งแต่แฝงความอ่อนโยนนั้น...ช่างแสนคุ้นตา ทว่ามีเพียงหนึ่งคนที่สามารถจดจำได้

ว่านหนิงอวิ๋นชะงักงันนับแต่ได้ยินเสียงกู่ฉินถูกบรรเลง ดวงตาทั้งสองของนางเบิกกว้างขึ้น หยาดน้ำใสเริ่มเอ่อคลอโดยไม่รู้ตัว ท่วงทำนองนั้น...นางจดจำได้เป็นอย่างดี

มันคือบทเพลงที่เซี่ยหรงเหยาเคยบรรเลงเมื่อครั้งที่ทั้งสองร่ำเรียนที่สำนักศึกษาหมิงเยวี่ย และมีเพียงคนคนเดียวเท่านั้นที่สามารถบรรเลงบทเพลงนี้ได้

เสียงกู่ฉินยังคงดำเนินต่อไป คล้ายต้องการบอกเล่าความทุกข์ระทมของตนเองในช่วงเวลาที่ผ่านมา ภายในใจของว่านหนิงอวิ๋นปั่นป่วนราวพายุคลั่ง นางยกมือขึ้นปิดปาก...ก่อนจะส่งเสียงสะอื้นออกมา

“อวิ๋นเอ๋อ”

เซี่ยชิงสือเอ่ยเรียกเบาๆ ทว่าหญิงสาวกลับลุกขึ้นยืน ดวงตาทั้งสองข้างยามนี้เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่เปียกชื้น ร่างบางก้าวออกไปช้าๆ ราวกับถูกบางอย่างดึงดูด

จ้าวเค่อที่นั่งอยู่ไม่ไกล จ้องมองหญิงสาวผู้บรรเลงกู่ฉินอย่างพินิจ ความคุ้นเคยบางอย่างผุดขึ้นบางเบา นาง...เหมือนใครบางคนที่เขาก็นึกไม่ออก เมื่อว่านหนิงอวิ๋นเดินเข้าไปใกล้ เสียงบรรเลงกู่ฉินพลันหยุดลง พร้อมน้ำเสียงใสกังวานที่สั่นเทาดังขึ้น

“หนิงอวิ๋น...ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน” ร่างบางโผเข้าหาอีกฝ่าย นับแต่ที่ก้าวเข้ามาภายในงานเลี้ยง เซี่ยหรงเหยาก็มิได้มองสำรวจไปรอบๆ จึงยังไม่รู้ว่า...แท้จริงแล้ว พี่ชายของตนก็อยู่ที่นี่

“เป่าหนิง! เหตุใดเจ้าถึงได้มาอยู่ที่นี่!...” ว่านหนิงอวิ๋นเอ่ยเสียงสั่น เซี่ยหรงเหยาเงยหน้าขึ้นช้าๆ ก่อนจะยกมือดึงผ้าผืนบางออกจากใบหน้า ทันใดนั้น...เสียงอื้ออึงพลันดังขึ้นทั่วงานเลี้ยง

“หนิงอวิ๋น...เป็นเจ้าจริงๆ ข้ามิได้ฝันไป...!” หญิงสาวยังคงเอ่ยเช่นนั้นซ้ำๆ ทั้งน้ำตา ร่างบางสะอื้นเสียงดัง พร้อมจับตัวว่านหนิงอวิ๋นเพื่อพิสูจน์

“ใช่ๆ เจ้ามิได้กำลังฝัน นี่คือความจริง สหายรัก...บอกข้ามาว่าเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร...”

“ข้า...ฮื่อออ!! ข้า!!” เสียงร้องไห้และเสียงสะอื้นของหญิงสาวสะเทือนใจผู้คนในงานเลี้ยง แม้จะไม่รู้ว่านางต้องพบกับความลำบากเช่นไรมา แต่เสียงบรรเลงกู่ฉินอันเศร้าโศกได้เปิดเผยทุกสิ่งแล้ว

หลังจากหายจากอาการตกตะลึง เซี่ยชิงสือและว่านอวิ๋นเซี่ยวรีบวิ่งเข้ามาหาทั้งคู่ บุรุษทั้งสองต่างตกใจ เมื่อเห็นหญิงสาวที่ควรตามมู่หรงฉางชิงไปชายแดน แต่กลับมายืนอยู่ตรงหน้า

ทว่าในอีกมุมหนึ่งของงานเลี้ยง จ้าวเค่อกลับนิ่งงันราวถูกสาบเป็นหิน ชายหนุ่มมองภาพเบื้องหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา

นางอยู่ที่นี่!...สตรีที่เขาเฝ้าเพียรตามหา นางอยู่ที่นี่

เลือดในกายพลันสูบฉีด ชายหนุ่มทำท่าจะลุกขึ้นจากที่นั่ง เพื่อก้าวเข้าไปหาหญิงสาว ทว่า...กลับถูกมือแข็งแรงของชินอ๋องผู้เป็นบิดาจับเอาไว้แน่น

“อย่าได้ก่อเรื่อง!” น้ำเสียงทรงอำนาจเอ่ยเด็ดขาด

จ้าวเค่อกัดฟันแน่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธและเสียใจ ชายหนุ่มทำได้เพียงมองหญิงสาวที่ตนตามหาอย่างบ้าคลั่ง จากไปโดยไม่สามารถทำสิ่งใดได้เลย

ภายในงานเลี้ยง...เสียงพูดคุยดังระงม หลังเหตุการณ์อันไม่คาดฝันเกิดขึ้น ไม่มีใครเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับชาวเป่ยหมิง รวมถึงฮ่องเต้และฮองเฮา พระบิดาและพระมารดาที่แท้จริงของว่านหนิงอวิ๋น ทั้งสองต่างมองบุตรสาวด้วยสายตางุนงง

“อวิ๋นเอ๋อ...ไยลูกแสดงกิริยาเช่นนี้ ร้องไห้และกอดหญิงผู้นั้นต่อหน้าผู้คนมากมาย สมควรแล้วหรือ” พระสุรเสียงของฮ่องเต้เต็มไปด้วยความคลางแคลงและตำหนิ ว่านหนิงอวิ๋นเช็ดน้ำตาของตนอย่างลวกๆ ก่อนจะหันไปจับมือสหายรักของตน

“เสด็จพ่อ เสด็จแม่เพคะ สตรีผู้นี้คือพระชายาขององค์ชายรองแห่งแคว้นเป่ยหมิง และเป็นสหายรักของหม่อมฉัน อีกทั้งยังเป็นน้องสาวแท้ๆ ของแม่ทัพน้อยเซี่ย...”

สิ้นเสียงของนาง...เสียงฮือฮาพลันดังขึ้นทั่วงานเลี้ยง ขุนนางหลายคนถึงกับอ้าปากค้าง เพราะไม่คิดว่าสตรีนางนี้จักมีที่มาไม่ธรรมดา

เซี่ยชิงสือที่ยืนอยู่ด้านหลังรีบคุกเข่าลง

“ถูกต้องแล้วพ่ะย่ะค่ะ นางคือน้องสาวของกระหม่อม เซี่ยชิงสือ” ชายหนุ่มเอ่ยยืนยันอีกเสียง

“เช่นนั้นแล้วเหตุใดนาง...” องค์ฮองเฮาอยากจะถามว่า ไยสตรีสูงศักดิ์เช่นนี้ ถึงมาอยู่ในกองสังคีตได้

ความเงียบพลันบังเกิด...อันที่จริงทุกคนต่างก็สงสัยเรื่องนี้เช่นเดียวกัน สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังหญิงสาวเจ้าของเหตุการณ์ ผู้บรรเลงกู่ฉินเมื่อครู่

เซี่ยหรงเหยายอบกายทำความเคารพ สองผู้ปกครองแคว้นอย่างสง่างาม แม้ใบหน้ายามนี้จักซีดเซียวไปสักหน่อย หากแต่แววตากลับมั่นคงนัก

“หม่อมฉัน เซี่ยหรงเหยา ขอถวายบังคมฝ่าบาทและฮองเฮาเพคะ” กิริยาแช่มช้อย มิต่างจากสตรีสูงศักดิ์ผู้ถูกสั่งสอนมาอย่างดี เพียงเท่านี้ก็เพียงพอต่อความสงสัยของใครหลายคน

“เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ในกองสังคีตได้” องค์ฮองเฮาทรงตรัสถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนลง เซี่ยหรงเหยาเงยหน้าขึ้น...ดวงตาสองข้างแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา

“เพราะเขาเพคะ...” ร่างบางชี้นิ้วไปยังจ้าวเค่อที่นั่งอยู่ด้านข้าง

เสียงอื้ออึงดังขึ้นอีกครั้ง

“เขาเป็นคนลักพาตัวหม่อมฉันมา กักขังเอาไว้ในจวนของตน ทั้งที่หม่อมฉันกำลัง...ตั้งครรภ์” คำพูดนั้นทำให้ทุกคนในงานเลี้ยงถึงกับนิ่งงัน รวมถึงชินอ๋องผู้เป็นบิดา...ไม่คิดว่าเจ้าบุตรชายผู้โง่เขลา จักเสียสติกล้าลักพาตัวลูกเมียชาวบ้านเช่นนี้

เซี่ยชิงสือที่ได้ยินเช่นนั้น ชายหนุ่มก็ปรี่เข้าไปหาจ้าวเค่อทันที หมัดหนักๆ พุ่งเข้าใส่อีกฝ่ายโดยไม่ลังเล

“เจ้าคนชั่วช้าสารเลว! เจ้ากล้าทำเช่นนี้กับน้องสาวของข้าได้อย่างไร!” แม่ทัพหนุ่มที่อายุเพียงยี่สิบปี ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ

“นับแต่เกิดมา...นางมิเคยต้องลำบาก เท้าเปล่าเหยียบพื้นดินนางยังไม่เคย เจ้ากล้าดีอย่างไรมาทำเช่นนี้กับน้องสาวของข้า” แต่ก่อนที่หมัดที่สองจะถึงตัวอีกฝ่าย เซี่ยหรงเหยาก็รีบเข้าไปขวาง

“พี่สาม! อย่า! ที่นี่มิใช่เป่ยหมิง…อย่างไรข้าก็กลับมาแล้ว ปล่อยให้เรื่องนี้เป็นไปตามกฎหมายเถิด” เสียงของนางสั่นเครือ พอจะหยุดความโกรธของผู้เป็นพี่ชายได้

จ้าวเค่อหน้าซีดเผือด...สายตาเย็นชาที่นางมองตนทำเขาแทบขาดใจ ต่อมาความจริงทั้งหมดถูกเปิดเผยต่อหน้าฮ่องเต้และเหล่าขุนนาง การกระทำของเขาจึงไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป

“ช่างบังอาจนัก!” พระหัตตบลงบนโต๊ะเสียงดัง

“ชินอ๋อง...ดูบุตรชายที่ดีของเจ้าสิ! ใครก็ได้! จับตัวจ้าวเค่อไปคุมขังเพื่อรอการไต่สวนในภายหลัง” พระสุรเสียงของฮ่องเต้ดังขึ้นอย่างเยือกเย็น ทหารองครักษ์รีบเข้ามาลากตัวชายหนุ่มออกไป

งานเลี้ยงที่ควรเต็มไปด้วยความยินดี กลับจบลงด้วยความโกลาหลและน้ำตา หลังจากนั้น...เซี่ยหรงเหยาได้ถูกพาตัวไปยังจวนรับรองของว่านหนิงอวิ๋น เนื่องจากตำหนักรัชทายาทของนางยังสร้างไม่เสร็จ

หลังได้พบหน้ากันอีกครั้ง...ทั้งสองพูดคุยกันอยู่นาน เพื่อคลายความคิดถึง ว่านหนิงอวิ๋นได้ฟังเรื่องราวอันแสนยากลำบากของสหาย นางรู้สึกวิตกกังวลว่า...ทารกในครรภ์จะเกิดอันตราย จึงได้สั่งให้คนตามหมอหลวงมาตรวจดูอีกครา

และเมื่อหมอหลวงเข้ามาตรวจร่างกาย ผลกลับทำให้ทุกคนตกตะลึง ร่างกายของเซี่ยหรงเหยาแม้จะอ่อนเพลียอยู่บ้าง หากแต่กลับแข็งแรงเกินคาด และเด็กในครรภ์ก็เติบโตได้ดี

“พระชายา...ทรงตั้งครรภ์แฝดพ่ะย่ะค่ะ จากนี้ต้องบำรุงเพื่อให้ทารกน้อยทั้งสองเติบโตแข็งแรงไปพร้อมกัน” หมอหลวงกล่าวด้วยน้ำเสียงยินดี

“ว่าอย่างไรนะ!!” เสียงร้องตกใจดังขึ้นพร้อมกัน เซี่ยชิงสือที่ยืนอยู่ข้างเตียงถึงกับเบิกตากว้าง ก่อนจะทรุดตัวลงหมดสติในทันที

“พี่สาม!” เซี่ยหรงเหยาอุทานเสียงหลง ว่านหนิงอวิ๋นหัวเราะทั้งน้ำตา ส่วนว่านอวิ๋นเซียวก็รีบพยุงสหายรักขึ้นอย่างทุลักทุเล

ความโกลาหลเล็กๆ เกิดขึ้นภายในห้อง เซี่ยหรงเหยามองทุกคนทั้งน้ำตา...เมื่อยามที่ได้อยู่ท่ามกลางพวกเขา นางรู้สึกวางใจและอบอุ่นเหมือนได้กลับบ้านเกิดอีกครั้ง

“ดูท่าพี่ชายของเจ้าจะดีใจเกินไปแล้ว”

ว่านอวิ๋นเซียวหัวเราะทั้งน้ำตา