เข้าสู่ระบบแชร์
สังหารมู่หรงจ้าน
วันที่เผยแพร่:
2026-04-28 10:58:41ทางด้านจ้าวเค่อ แม้จะได้รับการปล่อยตัวจากคุกหลวง แต่พระราชโองการจากฮ่องเต้ก็มีคำสั่งให้กักตัวอยู่ภายในจวนเป็นเวลาครึ่งปี เพื่อสำนึกผิดในสิ่งที่ได้กระทำลงไป...ส่วนชินอ๋องผู้เป็นบิดา ก็ถูกตำหนิอย่างรุนแรงต่อหน้าเหล่าขุนนาง ที่สั่งสอนบุตรชายให้ดีมิได้
เซี่ยหรงเหยาหลังได้รับเงินชดเชยห้าแสนตำลึง นางก็วางแผนทำเรื่องบางอย่าง... บนที่ดินรกร้างว่างเปล่า ห่างจากวัดร้างที่หญิงสาวเคยใช้เป็นที่หลับนอนเพียงไม่กี่ลี้ เสียงค้อนตอกไม้ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ก่อนหน้านี้ เซี่ยหรงเหยาได้พูดคุยกับว่านหนิงอวิ๋น ขอให้นางทูลขอพระราชทานที่ดินสักแปลง เพื่อสร้างบางอย่าง และในยามนี้...ทุกคนกำลังยืนมองสิ่งก่อสร้างที่กำลังเป็นรูปเป็นร่างเบื้องหน้า เซี่ยหรงเหยา ว่านหนิงอวิ๋น และพี่ชายทั้งสอง ยามนี้กำลังช่วยกันสร้างที่พักถาวร ทั้งหมดก็เพื่อเหล่าขอทานที่ยากไร้ ให้พวกเขาได้มีที่กันลมกันฝน ไม่ต้องนอนในวัดร้าง หรือข้างถนนอีกต่อไป หลังจากผ่านช่วงเวลาที่ต้องปลอมตัวเป็นขอทาน นางจึงเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่า...ความทุกข์ยากนั้นเป็นเช่นไร ความหิวโหย ความหนาวเหน็บ และสายตาที่ถูกดูแคลนจากผู้คนที่มีฐานะสูงกว่า...ทั้งหมดล้วนเป็นบาดแผลที่ยังฝังลึกในใจ นางเคยถูกผลักไส ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำเพียงเพราะเป็นขอทาน ยิ่งไปกว่านั้น...นางยังต้องเผชิญกับการรังแกจากขอทานเจ้าถิ่นที่แย่งชิงแม้แต่เศษอาหารที่ไม่มีใครต้องการ หากวันนั้นไม่มีเงินสองร้อยตำลึงจากหลินซินหรานช่วยไว้ นางคงไม่มีโอกาสได้กลับมาพบครอบครัวอีกครั้ง เซี่ยหรงเหยาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสีในยามเย็น สายลมอ่อนพัดผ่านปลายผมเบาๆ ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความอ่อนโยน... ข่าวการลงโทษได้แพร่สะพัดไปทั่วราชสำนัก เหล่าขุนนางที่เคยอยู่ฝ่ายชินอ๋องเริ่มเอาใจออกหาก นั่นเพราะเห็นว่าการกระทำของพวกเขาพ่อลูก ได้เริ่มสั่นคลอนรากฐานแห่งความมั่นคง อีกทั้งการที่รัชทายาทหญิงอย่างว่านหนิงอวิ๋น หรือองค์หญิงจ้าวหนิงอวิ๋นปรากฏตัวขึ้น ยิ่งตอกย้ำความหวังที่ชินอ๋องจะได้ขึ้นครองราชย์ว่า...มันแทบเป็นไปไม่ได้ ทางด้านบุตรชายอย่างจ้าวเค่อ ถึงแม้ตนเองจะถูกกักบริเวณห้ามออกนอกจวน แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่ยอมละความต้องการของตน สิ่งเดียวที่เขาต้องการครอบครองหาใช่อำนาจอันยิ่งใหญ่เหมือนบิดา หรือเงินทองมากมายใช้จ่ายไม่มีวันหมด หากแต่เป็นเซี่ยหรงเหยาเท่านั้น มีเพียงนางที่สามารถเติมเต็มหัวใจของเขาได้ ชายหนุ่มออกคำสั่งลับให้คนสนิทดำเนินการแทนตนเอง โดยหารู้ไม่ว่า...ข้างกายเซี่ยหรงเหยาในตอนนี้ มีมู่หรงฉางชิงคอยปกป้อง ยามราตรีมาเยือน...ท้องฟ้าอันมืดมิดเหนือจวนรับรอง เงาร่างหนึ่งแอบลอบเข้ามาอย่างเงียบงัน บุรุษรูปร่างสูงโปร่งในชุดดำสนิทที่กลืนไปกับราตรี เคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับเงา ทะยานมุ่งตรงไปยังห้องของเซี่ยหรงเหยาโดยไม่ลังเล ทว่าเมื่อเปิดประตูเข้าไป...กลับพบชายในชุดองครักษ์ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าภายใต้หน้ากากหนังมนุษย์นิ่งสงบ ทว่าดวงตาคมกริบฉายแววเย็นเยียบ “มู่หรงจ้าน...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายไม่ดังนัก ทำชายชุดดำที่มีผ้าปิดหน้าชะงักงัน “เสียงนี้...เจ้า! เจ้าคือมู่หรงฉางชิง!” ชายหนุ่มไม่อยากจะเชื่อ ที่เขายอมทำตามคำสั่งของจ้าวเค่อ เพราะคิดว่าเป็นโอกาสดีที่จะแย่งชิงและพาตัวเซี่ยหรงเหยาไป แต่ไม่คิดว่าจะมีกระดูกชินโตขวางอยู่ ร่างสูงในชุดองครักษ์ดึงหน้ากากหนังมนุษย์ของตนออก เผยให้เห็นใบหน้าคมคายหล่อเหลาสะท้อนแสงจันทร์ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนแรงอาฆาตที่สั่งสมมานานจะปะทุขึ้น ทั้งสองพุ่งเข้าหากันอย่างไม่ปรานีปราศรัย ดาบในมือกระทบกันจนเกิดเสียงแหลมสะท้อนก้องในความมืด “ตกต่ำใหญ่แล้วนะ” ร่างสูงเอ่ยขณะใช้ดาบฟันไปยังมู่หรงจ้าน “สารเลว! ทุกอย่างเป็นเพราะเจ้า...ข้าถึงต้องมายืนอยู่ในจุดนี้” มู่หรงจ้านคำรามลั่น ดาบในมือฟาดฟันอย่างบ้าคลั่ง มู่หรงฉางชิงหลบหลีกอย่างนิ่งสงบ ทุกการเคลื่อนไหวเฉียบคมและแม่นยำ “ทุกอย่างเป็นเพราะตัวเจ้าทรยศต่อเป่ยหมิง ทรยศต่อพระบิดา และทรยศต่อแผ่นดิน...มู่หรงจ้าน หากเจ้ายอมอยู่อย่างสงบ บางที บัลลังก์นั้นก็อาจตกเป็นของเจ้า และชาติกำเนิดที่แท้จริงก็คงไม่ถูกเปิดเผย” มู่หรงฉางชิงมองอดีตน้องชายที่เคยสง่างามด้วยสายตาเย็นชา “ไม่จริง! หากเจ้าไม่ก้าวขาเข้ามาสอด ข้าก็คงไม่ต้องสูญเสียทุกสิ่งไป แม้กระทั่ง...เซี่ยหรงเหยา เดิมทีนางเป็นของข้า!” มู่หรงจ้านตวาดลั่น เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่มู่หรงฉางชิงจะหมุนตัวฟันสวนกลับไป ดาบของเขาเฉือนผ่านแนวป้องกันของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ เลือดสาดกระเซ็น มู่หรงจ้านทรุดกายลงกับพื้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่ยินยอม “เจ้าพลาดแล้ว...คนที่ไม่ควรเอ่ยถึงที่สุดคือเป่าหนิง เจ้าไม่มีสิทธิ์ ทุกอย่างเป็นเพราะตัวเจ้า เจ้าผลักไสนาง ทำให้นางเจ็บปวด ไม่อย่างนั้น...เราคงไม่มีทางได้นางมาครอบครอง” “และตอนนี้...เจ้าควรยอมแพ้” มู่หรงฉางชิงเอ่ยเสียงเย็น ก่อนจะฟันออกไปอีกครั้งอย่างเฉียบขาด ร่างของมู่หรงจ้านแน่นิ่งในทันที ไม่นานหลังจากนั้น...จ้าวเหลยเมื่อรู้ว่าบุตรชายได้รับคำสั่งจากจ้าวเค่อ ให้มาลักพาตัวเซี่ยหรงเหยา เขาก็รีบติดตามมาทันที ทว่า...ทุกอย่างสายไปเสียแล้ว ดวงตาของเขาแดงก่ำ ทันทีที่เห็นเห็นร่างไร้วิญญาณของบุตรชายนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ความโกรธแค้นพุ่งทะยานสูงเสียดฟ้า จ้าวเหลยพุ่งเข้ามาพยุงร่างของมู่หรงจ้านเอาไว้ในอ้อมแขน พร้อมกับตวาดออกไปเสียงดัง “มู่หรงฉางชิง! เจ้าฆ่าลูกชายของข้า!” มู่หรงฉางชิงเหลือบมองอีกฝ่ายอย่างสงบ ดวงตาภายใต้เงามืดไร้แววความรู้สึกใดใด “เป็นเจ้าที่ผลักดันให้เขามาถึงจุดนี้” “หุบปาก!! เรื่องบุตรชายของข้า...ข้าจะต้องให้เจ้าได้ชดใช้อย่างสาสม!” จ้าวเหลยวางร่างไร้วิญญาณของมู่หรงจ้านลง พร้อมชักกระบี่ออกจากฝัก พุ่งทะยานเข้าหาอีกฝ่ายด้วยแรงโทสะ เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นในกลางดึก ทว่าเหล่าองครักษ์ที่คอยอารักขารอบจวนกลับนิ่งเฉย นั่นเพราะเป็นคำสั่งของมู่หรงฉางชิง ดาบของจ้าวเหลยฟาดฟันอย่างบ้าคลั่ง ทว่าชายหนุ่มกลับเคลื่อนไหวอย่างนิ่งสงบ ทุกการหลบหลีกเฉียบคมราวกับอ่านใจคู่ต่อสู้ได้ “...วรยุทของเจ้าดูถดถอยกว่าครั้งก่อน” มู่หรงฉางชิงเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะหมุนตัวหลบการโจมตี และสวนกลับด้วยฝ่ามือที่เปี่ยมด้วยกำลังภายใน แรงปะทะทำให้จ้าวเหลยกระเด็นไปชนกับกำแพง เสียงกระดูกแตกร้าวดังขึ้นในหู เขากัดฟันลุกขึ้นอีกครั้ง แม้เลือดจะไหลอาบแขนแต่ยังไม่ยอมถอย “ข้าจะไม่ยอมตาย ก่อนได้ล้างแค้นให้ลูกชายของข้า!” เขาพุ่งเข้าหาชายหนุ่มอีกครั้ง แต่คราวนี้มู่หรงฉางชิงขยับเพียงก้าวเดียว ดาบในมือสะบัดเฉือนผ่านหัวไหล่ของอีกฝ่าย โลหิตสดๆ พลันพุ่งกระเซ็นเป็นทาง จ้าวเหลยทรุดกายลงกับพื้น ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยโกรธความแค้น “สักวันหนึ่ง ข้าจะให้เจ้า... ต้องชดใช้...” จ้าวเหลยเอ่ยอาฆาตชายหนุ่ม มู่หรงฉางชิงยกดาบขึ้นชี้ไปยังอีกฝ่าย “นั่นต้องดูว่าเจ้าจักมีชีวิตรอดไปถึงตอนนั้นหรือไม่” ชายหนุ่มคิดจัดการให้จบในคืนนี้ เพื่อมิให้เกิดความกังวลในภายหลัง เพราะจ้าวเหลยเป็นคนในยุทธภพ และเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น ทว่า...จิ้งจอกเฒ่าอย่างไรก็มีเล่ห์เหลี่ยม ก่อนถูกสังหาร ระเบิดควันพิษได้ถูกขว้างออกมา มู่หรงฉางชิงใช้ลมปราณจากฝ่ามือซัดควันพิษออกไป จ้าวเหลยจึงใช้โอกาสนี้หนีเอาตัวรอด ทิ้งไว้เพียงร่องรอยของการต่อสู้ที่บ่งบอกถึงความพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง มู่หรงฉางชิงมองตามเงาร่างที่หายลับไป “ยังพอมีฝีมืออยู่บ้าง...” ชายหนุ่มหันกลับไปมองร่างของมู่หรงจ้านที่นอนแน่นิ่ง ดวงตาเย็นชาไร้ความปรานี “ให้คนนำร่างของเขาไปทิ้งไว้ที่หน้าจวนซื่อจื่อ บอกจ้าวเค่อว่า มีบางสิ่งที่เขาไม่ควรแตะต้อง...ส่วนจ้าวเหลย... “สั่งคนของเราออกไล่ล่าอย่างลับๆ อย่าให้ทางราชสำนักระแคะระคาย ไม่อย่างนั้นอาจเกิดความบาดหมางระหว่างสองแคว้น” คำสั่งนั้นถูกส่งออกไปให้เหล่าองครักษ์เงาที่แฝงตัวอยู่ในแคว้นจ้าวทั้งหมด
บทล่าสุด
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 7
“ยอมรับซะ! ท่านหึงหวงข้า” เฟยหยางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ“ใช่ ข้ายอมรับว่าหึงหวง ข้ากลัวว่าเจ้าจะเลือกคนอื่นที่ดีกว่าข้า คนที่ไม่ได้ทอดทิ้งเจ้า คนที่สามารถดูแลเจ้าได้ดีกว่า” หลินหลันเยียนกอดชายหนุ่มเอาไว้“โง่จริง...ในใจข้ามีเพียงท่านคนเดียว ไม่มีใครอื่น”“และท่านไม่ได้ทอดทิ้งข้า ท่านเพียงแค่หลงทาง แต่ตอนนี้ท่านกลับมาแล้ว นั่นก็เพียงพอมิใช่หรือ” เฟยหยางกอดนางแน่นขึ้น และครั้งนี้...เขาได้พบกับความสุขของตนเองโดยไม่ต้องแย่งชิงแล้วหลังทั้งสองพูดคุยเปิดใจ ชายหนุ่มก็ไปพบบุตรชายทั้งสองที่เรือนของเอ้อโก่ว พร้อมแนะนำตนเองว่าเป็นบิดาแท้ๆ ของพวกเขาเด็กสองคนที่รู้ความ ต่างคาดเดาเอาไว้แล้วว่า พวกเขาอาจมีความสัมพันธ์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่เช่นนั้นเฟยหยางคงไม่ดูแลพวกเขาดีขนาดนี้“ท่านพ่อ” เด็กทั้งสองยอมรับบิดาแท้ๆ ผู้นี้ได้อย่างง่ายดาย“พ่อขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างพวกเจ้า แต่จากนี้ไป พ่อจะดูแลลูกทั้งสองและมารดาของเจ้าอย่างดีที่สุด” เด็กสองคนพยักหน้า ดวงตาเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตางานแต่งของพวกเขาถูกจัดขึ้นที่หมู่บ้านหลีฮวา หลินหลันเยียนขายเรือนที่หมู่บ้านเหมยฮวาที่ชอบดูถูกนาง มาซื้อเ
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 6
หนึ่งเดือนที่เขาไม่มาที่เรือนของนาง แต่ข้าวของกลับยังคงถูกส่งมาโดยเอ้อโก่ว นางทนไม่ไหวแล้ว จึงได้พาลูกทั้งสอง นั่งเกวียนลาตามเอ้อโก่วไปที่หมู่บ้านหลีฮวาเมื่อเห็นที่อยู่อันซอมซ่อของเขา เมื่อเทียบกับเรือนของนางแล้ว เขาใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นกลับมอบทุกอย่างให้นางและลูกทั้งสอง หลายเดือนที่พวกเขาพบกัน นับแต่ครั้งแรกที่เขาช่วยนางเอาไว้ นางไม่เข้าใจเจตนาของเฟยหยาง ทำไมต้องดีกับพวกนางแม่ลูก แต่กลับไม่เอ่ยขอสถานะใดๆเมื่อพบว่าในเรือนของเขามีบิดาที่นอนติดเตียง นางก็เข้าใจได้ทันที เขาคงไม่ต้องการให้นางต้องลำบากไปกับเขา จึงได้แยกตัวมาใช้ชีวิตเงียบๆ กันสองคนวันนี้เฟยหยางเข้าเมือง ที่เรือนจึงมีเอ้อโก่วคอยดูแล หญิงสาวขอร้องให้เอ้อโก่วพาลูกๆ ของนางไปที่เรือนของเขา ส่วนตนเองรอชายหนุ่มเงียบๆ ภายในเรือน กระทั่งแสงสุดท้ายของวันลับหายไป ร่างสูงใหญ่เป็นเงาตะคุ่มเดินโซเซขึ้นเขามาเมื่อก้าวเข้ามาในเรือน กลิ่นสุราลอยคลุ้งในอากาศ ทำให้นางรู้ว่าชายหนุ่มกำลังมึนเมา“เจ้าเป็นใคร!”ด้วยสัญชาตญาณ ชายหนุ่มพลันใช้มือกำรอบคอของอีกฝ่าย ดันเข้าผนังดินทันที ทว่าเมื่อเห็นใบหน้างามชัดๆ ความมึนเมาพลันหายเป็น
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 5
ได้ยินเช่นนั้น...กลิ่นอายความตายพลันแผ่ออกจากร่างของชายหนุ่ม อากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกลงทันตา ดวงตาสองข้างเย็นชาจนน่ากลัวชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าอำเภอถงอันทันที ร่างของเขาพุ่งทะยานรวดเร็วจนเกือบมองไม่เห็น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว ต้องสังหารคนเหล่านั้นให้สิ้นเพียงไม่ถึงชั่วยาม...ร่างสูงใหญ่พลันหยุดยืนที่หน้าศาลาว่าการอำเภอถงอัน เจ้าหน้าที่นับสิบยืนรออยู่ก่อนแล้ว ราวกับรู้ว่า...ชายหนุ่มจะต้องตามมาแน่ พวกเขาตะโกนด่าทอออกไป“เฟยหยาง! เจ้าคือคนร้ายในประกาศจับ! ยอมจำนนซะ!ไม่อย่างนั้นเราจะสังหารบิดาของเจ้าเสีย!” เฟยหยางยังคงนิ่งเงียบ เขาเหลือบมองคนเหล่านั้นทีละคน สายตาเยือกเย็นจนอ่านไม่ออกว่าคิดสิ่งใดคำขู่ใช้ไม่ได้ผลกับเขา อันที่จริงตัวเขาและบิดาก็มิได้มีความสัมพันธ์อันดีเพียงนั้น ที่ยังดูแลก็เพราะต้องการบางสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ หากบิดาต้องตายด้วยน้ำมือของคนเหล่านี้ ตนเองก็จักทำหลุมศพให้อย่างดี และแก้แค้นเพื่อให้บิดาจากไปอย่างสงบเสมียนซูก้าวออกมาเบื้องหน้า พร้อมกับชี้ไปยังชายหนุ่ม“นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้าบังอาจล่วงเกินข้า! วันนี้เจ้าต้องคุกเข่าขออภัยโทษ ยอมตัดขาสองข
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 4
ตลอดหลายปีทำแต่เรื่องเหลวไหล พลอยทำให้สามแม่ลูกต้องลำบาก แบกรับชื่อเสียงที่ไม่ดี เมื่อนอนไม่หลับ...จึงคว้าธนูขึ้นเขา หวังหาเงินให้มากเพื่อให้พวกเขาแม่ลูกไม่ต้องทนลำบากวันต่อมา...เฟยหยางเข้าเมืองอีกครั้ง ครั้งนี้ชายหนุ่มได้ยืมเกวียนเทียมลาของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อบรรทุกกวางหนุ่มสองตัว และไก่ป่ากระต่ายป่าอีกมากมาย หัวหน้าหมู่บ้านที่ได้ทานเนื้อเพราะชายหนุ่ม จึงยินยอมให้หยิบยืมอย่างยินดีหลังขายสัตว์ป่าได้เงินมากกว่าร้อยตำลึง ชายหนุ่มจึงเลือกซื้อเสบียงสำหรับสามแม่ลูก เพื่อส่งไปยังหมู่บ้านเหมยฮวา แต่ในระหว่างทาง กลับถูกชายฉกรรจ์จำนวนสิบคนขวางเอาไว้“หยุดเดี๋ยวนี้! วันนี้เจ้าจะไปไหนไม่ได้!” ตัวหัวหน้าตะโกนเสียงดัง คล้ายกำลังข่มขู่ให้อีกฝ่ายหวาดกลัว“เจ้าควรรู้ตัวว่าได้ไปล่วงเกินใครเอาไว้ หลังจากวันนี้ไปก็จงจำใส่หัว อย่าได้คิดกร่างทั้งที่ตนไร้อำนาจ” คนเหล่านั้นหัวเราะออกมาราวกับตนเองจัดการเฟยหยางไปแล้ว“หลีกไป!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ไม่นำพาต่อเสียงหัวเราะของคนเหล่านั้น“นี่! ลูกพี่...เจ้านี่มันกำลังดูถูกพวกเราอยู่” ลูกน้องร่างผอมแห้งเดินเข้ามากระซิบกับหัวหน้าของตน แต่กลับถูกตบหน้าไปหนึ่งฉาด
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 3
ชายขายหมูเงื้อมือหวังจะทุบไปที่หลินหลันเยียน ทว่า...เฟยหยางกลับยื่นมือออกไปหยุดชายขายหมูเอาไว้ รอบๆ บริเวณเงียบลงทันที“เจ้า! เจ้ากล้าขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้าหรือ!” ชายขายหมูตะโกนลั่น เฟยหยางเหลือบมองแขนที่มีไขมันของเขา ก่อนจะบีบมันแรงๆ เสียงกร๊อบพลันดังขึ้น เพียงครั้งเดียวแขนก็หักงอไม่เป็นรูปชาวบ้านที่กำลังมุงดูเรื่องสนุกของผู้อื่น ต่างถอยห่างออกจากพวกเขา คนเราไม่พูดพร่ำทำเพลง บทจะตีก็ตีเลย ช่างน่าหวาดกลัวนัก ชาวบ้านเหล่านั้นคิดในใจเสียงชายขายหมูร้องโหยหวน ไม่ต่างจากหมูที่เขาเชือด ร่างอ้วนกลมล้มลงกับพื้นพร้อมกอดแขนที่บิดงอ แม้จะเป็นเช่นนั้น...สีหน้าของเฟยหยางก็มิได้แปรเปลี่ยนตั้งแต่ต้นจนจบ เย็นชาและไร้อารมณ์เหมือนเดิม“ไสหัวไปซะ!!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ชายขายหมูที่กลิ้งไปมาบนพื้นมองเขาด้วยสายตาอาฆาต“ได้! เรื่องในครั้งนี้ข้าไม่จบง่ายๆ แน่” เขาเอ่ยอาฆาต รีบลุกขึ้นด้วยแขนข้างหนึ่ง จากไปพร้อมสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธหลินหลันเยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าโศกอีกครั้ง วันนี้รอดไปได้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ วันต่อๆ ไปล่ะ ตนเองจะหลบเลี่ยงภัยร้ายครั้งนี้ได้อย่า
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 2
ทุกเส้นประสาทในร่างกายตึงเครียด แม้จะเจ็บปวดจากบาดแผล แต่พวกเขาก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องเพื่อทำลายบรรยากาศ น้ำตาของคนเหล่านั้นไหลพราก ในใจคิดว่า...วันนี้คือวันสุดท้ายของชีวิตทว่า...เฟยหยางกลับไม่สนใจพวกเขา ชายหนุ่มหยิบของขึ้นแบกบนหลังอีกครั้ง มองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจากไปยังทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้“ถ้าพบกันครั้งหน้า จะไม่จบที่แค่ถูกหักขา” นั่นมิใช่เพียงคำขู่ หากแต่กลุ่มโจรรู้ว่า...ชายผู้นี้เอาจริง เฟยหยางเดินจากไป ทิ้งเสียงร้องโหยหวนไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้ากลับบ้านท่ามกลางความมืดชายหนุ่มลับถึงกระท่อมเชิงเขาในยามดึก แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเล็ก ทำให้มองเห็นเอ้อโก่วห่มผ้าห่มเก่าขาด นั่งหลับที่ข้างเตียงเขามิได้จุดตะเกียงหรือปลุกเด็กหนุ่มให้ตื่น แต่กลับทำทุกอย่างท่ามกลางความมืด เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบด้วยความชำนาญ เก็บของที่ซื้อมาให้เข้าที่ จากนั้นจึงหยิบธนูแบกขึ้นบ่าเดินกลับขึ้นเขาไปอีกครั้งเฟยหยางเป็นนายพรานที่เก่งกาจ แต่ชายหนุ่มไม่เคยจากบ้านไปเกินหนึ่งวันอย่างเช่นนายพรานคนอื่น นั่นเพราะยังมีบิดาที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม้จะจ่ายเงินให้เอ้อโก่วคอยดูแล แต่ก็ยังรู้สึกไม่วาง
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 1
ร่างสูงโปร่งแบกกวางตัวเขื่องเดินลงจากเขาราวกับไม่มีน้ำหนัก เลือดจากเหยื่อยังคงหยดลงเป็นจุดสีแดงเข้มตามทาง ใบหน้าที่มีรอยแผลยาวเป็นทางจากหว่างคิ้วลงมาที่ข้างใบหู ทำให้ดูน่าสะพรึงกลัว แสงแดดยามบ่ายสาดส่องทำให้รอยแผลนั้นยิ่งชัดเจนชาวบ้านที่พบเห็นชายหนุ่มต่างรีบถอยห่าง เพราะรอยแผลเป็นทำให้พวกเขาต่างคา
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม บทส่งท้าย ครอบครัวอันสมบูรณ์
เสียงล้อรถม้าบดกับพื้นหินดังแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ทิ้งไว้เพียงภาพของจักรพรรดินีและพระราชสวามีที่ยังคงยืนส่งอยู่หน้าประตูเมือง ภาพแห่งมิตรภาพ ความผูกพัน และคำอวยพรที่อบอุ่นเหนือสิ่งใดในโลกเมื่อขบวนรถม้าของตระกูลมู่หรงแล่นเข้าสู่ประตูเมืองหลวงแห่งแคว้นเจา ผู้คนต่างออกมาต้อนรับด้วยความยินดี เสียงกลองและขล
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ลูกน้อยของข้าเจ้ากลับมาแล้ว
“จ้าวเหลยขอรับ” ทันทีที่ชื่อของจ้าวเหลยหลุดออกจากปากเด็กน้อย เซี่ยหรงเหยาพลันนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา ดวงตาหญิงสาวเบิกกว้างราวกับพึ่งเข้าใจบางสิ่ง“เด็กน้อย เข้ามาใกล้ๆ ให้ข้าดูหูของเจ้าได้หรือไม่” มู่หรงจ้านหันไปมองมู่หรงจื่ออิง อีกฝ่ายพยักหน้าให้เบาๆ เขาจึงเดินเข้าไปใกล้หญิงงามตรงหน้าเซี่ยหรงเหยา
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ม้าพยศ
แม้แต่มู่หรงฉางชิง ผู้มีชื่อเสียงเรื่องความสามารถในการฝึกสัตว์ ยังต้องยอมรับว่ามันดื้อรั้นเกินไป แต่เพราะเซี่ยชิงสือเอ่ยปากขอร้องให้น้องเขยช่วยปราบพยศ ชายหนุ่มจึงจำใจต้องทำตามคำขอ และท้ายที่สุด แม้แต่มู่หรงฉางชิงก็ยังไม่อาจทำให้มันยอมจำนนได้วันนี้...ที่มู่หรงจื่ออิงพาเด็กชายตัวเล็กมาที่ลานฝึกม้าด้
