แผนการหลบหนี

“ต่อมาข้าได้ตั้งครรภ์ ข้าดีใจนัก คิดว่าหลังถูกทำลายความหวังไปแล้วครั้งหนึ่ง...เด็กคนนี้อาจกำลังให้ชีวิตใหม่ที่ดีขึ้นแก่ข้า”

“...แต่แล้วเขากลับสั่งให้สาวใช้ใส่ยาทำให้ข้าแท้งลูก ข้าร้องขอให้เขาไว้ชีวิตลูกของข้าจนเสียงแหบแห้ง แต่เขากลับไม่สนใจแม้เพียงนิด...” น้ำตาของหลินซินหรานหยดลงบนพื้นทีละหยด เมื่อนึกถึงลูกที่ต้องจากไปของตน

“เพราะเช่นนั้น...ข้าจึงริษยาเจ้า! อยากให้เจ้าได้รู้รสชาติของความสูญเสียเหมือนกับข้า! แต่เมื่อคิดว่าเจ้าจักต้องเศร้าโศกเพราะต้องสูญเสียลูกไป...ข้าทำไม่ได้! เด็กในครรภ์ของเจ้าไร้ความผิด!” เซี่ยหรงเหยามองหลินซินหรานที่กำลังฟูมฟายนิ่ง

“เจ้ายังพอมีจิตสำนึกอยู่บ้าง เช่นนั้นข้าจะบอกความจริงกับเจ้า...” ร่างบางสูดลมหายใจช้าๆ

“ความจริงแล้ว ข้ามิใช่อนุของจ้าวเค่อ และเด็กในครรภ์นี้...ก็ไม่ใช่บุตรของเขา เดิมทีข้ามีสามีอยู่แล้ว แต่ถูกเขาลักพาตัวมา” หลินซินหรานเงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ

“ว่าอย่างไรนะ!...นี่! เจ้า!” เซี่ยหรงเหยาพยักหน้าเพื่อยืนยัน

“เรื่องนี้มีเพียงไม่กี่คนที่ทราบ และข้าคิดว่า...คนในเรือนก็คงระแคะระคายอยู่บ้าง เพราะความเย็นชาที่ข้าแสดงออกต่อเขา”

“หลินซินหราน...ในเมื่อเจ้าก็รู้เรื่องแล้ว เช่นนั้นข้าขอร้องได้หรือไม่ ช่วยข้าหนีไปจากที่นี่ ข้าไม่อยากให้ลูกต้องเกิดมาโดยที่เรียกผู้อื่นว่าบิดา”

หลินซินหรานนิ่งงัน ใจหนึ่งอยากช่วย แต่อีกใจก็หวาดกลัวต่อโทสะของจ้าวเค่อ เขาคงไม่ปล่อยนางไปแน่ หากรู้ว่าตนร่วมมือเพื่อช่วยให้เซี่ยหรงเหยาหนีไป

“เจ้ารู้ใช่หรือไม่ หากเขารู้เรื่องที่เจ้าหนีไป...เราทั้งคู่จะไม่มีชีวิตรอด” หลินซินหรานเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น

“ข้ารู้” เซี่ยหรงเหยาตอบทั้งน้ำตา

“แต่ข้าอยากเสี่ยง เพื่อให้ลูกได้มีชีวิตต่อ ข้าไม่รู้ว่าเขาจะลงมือทำร้ายข้าอีกเมื่อใด” เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในครั้งนั้น เซี่ยหรงเหยาก็แทบอยากหนีไปจากที่นี่เสียเดี๋ยวนี้

หลินซินหรานหลุบตาลงต่ำ น้ำตาของนางไหลออกมาเงียบๆ นางยังไม่ตอบรับ แต่ก็ไม่ปฏิเสธ เพียงยืนขึ้นช้าๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว

“ข้า...จะลองคิดดู” นางหันหลังเดินออกจากห้องนั้น ทิ้งเซี่ยหรงเหยาไว้กับความหวังอันริบหรี่

หลายวันต่อมา แสงอาทิตย์ยามสายส่องลอดผ่านม่านบางเข้ามาในเรือน กลิ่นดอกไม้จากสวนด้านนอกลอยเข้ามาแตะปลายจมูก ทว่าความสงบนั้นกลับถูกทำลายลง เมื่อเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นจากหน้าประตู

“ซื่อจื่อมาเยือนเจ้าค่ะ” เสียงสาวใช้เอ่ยขึ้นอย่างนอบน้อม เซี่ยหรงเหยาชะงักเล็กน้อย มือที่กำลังจัดดอกไม้ในแจกันสั่นเทา นางสูดลมหายใจเข้าลึก เพื่อข่มความหวาดหวั่น

“ให้เขาเข้ามาเถอะ” บานประตูเปิดออกช้าๆ เงาร่างสูงในชุดคลุมสีเข้มก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม จ้าวเค่อมองหญิงสาวด้วยสายตาที่ยากอ่านออก ทว่าสีหน้าดูสงบนิ่งกว่าทุกครา

“เจ้า...สบายดีหรือไม่” ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง เซี่ยหรงเหยาลังเลเล็กน้อย ก่อนพยักหน้ารับ

“ข้าสบายดี...” จ้าวเค่อพยักหน้าเบาๆ ถือวิสาสะนั่งลงตรงข้ามกับนาง

“ข้าเพียงแวะมาดูว่าเจ้าขาดสิ่งใดหรือไม่ หากมีให้บอกคนของข้าได้เลย อย่าได้เกรงใจ” หญิงสาวเพียงพยักหน้า ในใจกำลังคิดว่า...เขากำลังต้องการเอ่ยสิ่งใดกันแน่ ดวงตาของนางหลุบลงต่ำ ไม่กล้าสบตาอีกฝ่ายโดยตรง

จ้าวเค่อมองนางครู่หนึ่ง พร้อมกับถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องพูดคุย กล่าวถึงสิ่งเล็กน้อยในชีวิตประจำวัน เขารู้ว่าที่เซี่ยหรงเหยาหวาดระแวงตนเองเช่นนี้ เพราะความเลวระยำที่เขาทำต่อนางก่อนหน้า

แต่ถึงอย่างไร...ตนเองก็จริงใจต่อนาง ต่อให้สตรีตรงหน้าต้องเกลียดชังเขาไปตลอดชีวิต แต่เขาก็อยากจะอยู่ข้างกายนางตลอดไป

จ้าวเค่อไม่รู้ว่ามีความคิดเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด หลังจากที่มีเซี่ยหรงเหยาในเรือน ความรู้สึกต่างๆ มากมายก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“ข้าต้องออกไปทำภารกิจนอกแคว้น อาจมิได้กลับมาหลายวัน” ชายหนุ่มเอ่ยเข้าเรื่องในที่สุด หลังพูดจาไร้สาระไปหลายประโยค

“เจ้าจงอยู่ที่นี่อย่างสบายใจ อย่ากังวลสิ่งใด ข้าจะให้คนดูแลเจ้าอย่างดี” เซี่ยหรงเหยาทำเพียงพยักหน้าอีกครั้ง

“ข้า...รู้แล้ว” จ้าวเค่อมองนางนิ่งครู่หนึ่ง แววตาคล้ายจะมีบางสิ่งอยากจะเอ่ย แต่สุดท้ายก็ทำเพียงลุกขึ้น

“พักผ่อนให้มาก อย่าฝืนร่างกายตนเองจนเกินไป” ชายหนุ่มก้าวออกจากเรือน เสียงฝีเท้าค่อยๆ ห่างจนเงียบหายไป เหลือเพียงเสียงลมหายใจของหญิงสาวที่ยังคงสั่นระรัว

เซี่ยหรงเหยานั่งนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะยกมือแตะหน้าท้องของตนเบาๆ ดวงตางามยามนี้เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ไม่เคยมีมาก่อน

“ลูกเอ่ย...นี่อาจเป็นโอกาสเดียวของเรา...” ร่างบางพึมพำเสียงแผ่ว ในใจของหญิงสาวเริ่มวางแผนการ นางจะไม่ยอมให้ชะตากรรมมากำหนดจุดจบของตนเอง ในเมื่อสวรรค์ให้นางได้เกิดใหม่ ก็จะขอลองดิ้นรนอีกสักครั้ง

วันต่อมาหลังจ้าวเค่ออกจากจวนไปแล้ว เซี่ยหรงเหยาก็เริ่มแผนของตนทันที ยามนี้ที่ศาลาไม้ริมสระบัวถูกประดับด้วยผ้าขาวบางและแจกันดอกไม่ที่นางเป็นคนทำด้วยตนเอง

บรรยากาศดูสงบเงียบ ราวกับงานเลี้ยงน้ำชาธรรมดา หากแต่ภายใต้ความเรียบง่ายนั้น กลับซ่อนความลับบางสิ่งเอาไว้

เซี่ยหรงเหยานั่งอยู่ภายในศาลาในอาภรณ์สีฟ้าอ่อน นางสั่งให้สาวใช้จัดโต๊ะน้ำชาอย่างประณีต พร้อมให้คนไปเชิญหลินซินหรานและอนุอีกสองสามคนที่สนิทกับนางมาร่วมด้วย ไม่นานนัก...หลินซินหรานก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมสตรีอีกสามคน พวกนางยอบกายให้เซี่ยหรงเหยาอย่างนอบน้อม

“ขอบคุณคุณหนูเซี่ยที่เชิญมาดื่มชา” เซี่ยหรงเหยายิ้มบาง

“ข้าเพียงอยากพูดคุยกับพวกเจ้าบ้าง อยู่ในเรือนทุกวันก็ชวนให้อึดอัด” เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นในศาลา

กลิ่นชาหอมกรุ่นลอยอบอวลออกมาด้านนอก เซี่ยหรงเหยาโบกมือให้สาวใช้ทั้งหมดถอยห่าง...เมื่อสาวใช้เหล่านั้นถอยออกไปจนหมด สีหน้าของเซี่ยหรงเหยาก็พลันเปลี่ยนไป นางวางถ้วยชาลงช้าๆ ก่อนเอ่ยกระซิบเสียงเบา

“ที่ข้าเชิญพวกเจ้ามาที่นี่ เพราะมีเรื่องต้องการขอร้อง” สตรีทั้งสามมองหน้ากันอย่างสงสัย หลินซินหรานนิ่งเงียบ ราวกับคาดเดาได้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับสิ่งใด

“ข้าต้องการหนีออกไปจากที่นี่” เซี่ยหรงเหยาเอ่ยออกมาตรง ๆ อนุสองนางที่รู้เรื่องของเซี่ยหรงเหยาคราวๆ รีบเอ่ยห้าม

“...เจ้ารู้หรือไม่ว่าเอ่ยสิ่งใดออกมา หากซื่อจื่อรู้เข้า...”

“ข้ารู้” เซี่ยหรงเหยาตัดบท

“แต่ข้าไม่อาจอยู่ที่นี่ต่อไปได้อีกแล้ว ข้ายอมออกไปลำบากภายนอก ดีกว่าต้องอยู่ในกรงทองที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวแห่งนี้” ความเงียบปกคลุมศาลาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่หลินซินหรานจะเป็นผู้เอ่ยบ้าง

“เจ้าเตรียมตัวแล้วใช่หรือไม่” เซี่ยหรงเหยาพยักหน้า

“ข้าช่วยเจ้าได้เพียงเรื่องในจวน ช่องทางหลบหนีออกไปข้าจะจัดการให้ แต่เมื่อพ้นกำแพงนี้ไปแล้ว...เจ้าต้องพึ่งพาตนเอง”

“ข้าขอขอบคุณทุกคน ไม่ว่าภายนอกจะยากลำบากเพียงใด ข้าก็มิหวั่นเกรง ขอเพียงให้ข้าได้ไปจากที่นี่ก็พอ” หลินซินหรานมองเซี่ยหรงเหยานิ่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความเวทนา นางคงกำลังดิ้นรนเพื่อกลับไปหาครอบครัว

“คุณหนูเซี่ย...เจ้ามีความกล้าหาญกว่าข้าในวันนั้นมากนัก”