LOGIN“นางคลอดลูกแล้ว...ข้าต้องพบหน้านางให้ได้” เขาพึมพำกับตนเองราวกับคนเสียสติ ดวงตาสองข้างเต็มไปด้วยความร้อนรุ่ม แม้จะรู้ว่าการฝ่าฝืนคำสั่งคือความผิดร้ายแรง แต่จ้าวเค่อก็ไม่อาจห้ามใจได้
กลางดึกสงัด ชายหนุ่มสวมชุดดำปิดบังใบหน้า แอบปีนกำแพงออกจากจวน มุ่งหน้าไปยังตำหนักรัชทายาท ที่มีแสงโคมไฟสลัวส่องอยู่ไกลๆ สายลมกลางคืนพัดเย็นเฉียบ เสียงฝีเท้าแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน แต่ยังไม่ทันที่จะเข้าใกล้เรือนของเซี่ยหรงเหยา เงาร่างสองสายก็ปรากฏขึ้นจากความมืด “ผู้ใด!” เสียงทุ้มต่ำขององครักษ์เงาดังขึ้นพร้อมกับแสงกระบี่ที่วาดผ่านอากาศ จ้าวเค่อชักกระบี่ออกมาปัดป้องทันที เสียงเหล็กกระทบกันดังในความมืด การต่อสู้ดำเนินไปอย่างรวดเร็วและรุนแรง ทั้งสองฝ่ายต่างมีฝีมือสูสี เสียงปะทะดังสะท้อนก้องไปทั่วลาน จนองครักษ์เวรยามเริ่มแตกตื่น “มีคนร้าย! มีคนร้ายบุกตำหนักรัชทายาท!” จ้าวเค่อกัดฟันแน่น เขารู้ว่าหากดึงดันต่อสู้ต่อไป จะต้องถูกจับได้แน่ จึงใช้กระบวนท่าหลบหลีกสุดท้าย ฟาดกระบี่ออกเป็นวงกว้างก่อนจะทะยานหายลับไปในเงามืด องครักษ์เงาทั้งหลายรีบไล่ตาม แต่เมื่อมาถึงกำแพงด้านนอกกลับไม่พบแม้แต่เงา มีเพียงรอยเลือดหยดเล็กๆ บนพื้นหินที่บ่งบอกว่าอีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บ ในความมืด จ้าวเค่อยืนพิงต้นไม้ใหญ่ หอบหายใจแรง เลือดซึมออกจากบาดแผลที่แขน เขาเงยหน้ามองไปยังตำหนักรัชทายาทที่อยู่ไกลลิบ ดวงตาเต็มไปด้วยความเสียดายและความเจ็บปวด “สารเลว! อีกนิดเดียวข้าก็จะได้พบหน้านางแล้ว” ชายหนุ่มกัดฟันพร้อมโทสะ ก่อนจะหายลับไปในเงามืด ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยคลุ้งในอากาศ... หลังจ้าวเค่อกลับถึงจวนในสภาพสะบักสะบอม แต่แทนที่เขาจะให้หมอเข้ามารักษา กลับขับไล่ทุกคนออกไปด้วยความเดือดดาล “ออกไปให้หมด! ไม่ต้องมายุ่งกับข้า!” เสียงตะโกนของชายหนุ่มดังก้องไปทั่วเรือน ข้ารับใช้ที่อยู่ใกล้ต่างพากันถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว ข้ารับใช้หญิงสะดุ้งจนทำถาดน้ำชาหล่นกระแทกพื้น แตกกระจาย เสียงนั้นยิ่งทำให้จ้าวเค่อเดือดดาล ชายหนุ่มเตะโต๊ะไม้ลอยกระแทกผนังเสียงดังสนั่น “พวกเจ้าทำอะไรอยู่! มองหน้าข้าทำไม!” ท่าทีไร้เหตุผลของเขาทำทุกคนสับสนมึนงงไปหมด ทั้งที่มิได้ทำสิ่งใดเลย แต่ก็ถูกพาลพาโล ราวกับชายหนุ่มกำลังบ้าคลั่ง ดวงตาสองข้างยามนี้แดงก่ำราวสัตว์บาดเจ็บ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้อีก ทุกคนต่างก้มหน้าหลบสายตายืนอยู่ห่างๆ จ้าวเค่อเดินโซเซไปยังโต๊ะกลางห้อง คว้าขวดสุรามากรอกลงคอรวดเดียวจนหมด ก่อนจะปาแตกกระจายบนพื้น เศษกระเบื้องกระเด็นกระจายทั่วห้อง เลือดจากบาดแผลไหลซึมลงตามแขนหยดลงบนพื้น แต่เขากลับไม่สนใจแม้แต่น้อย เสียงหอบหายใจดังถี่รัว ก่อนที่จะทุบกำแพงด้วยมือเปล่าจนเลือดเปรอะเปื้อนเต็มไปหมด ข้ารับใช้ต่างมองหน้ากันด้วยความหวาดหวั่น ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเข้าไปห้ามหรือเก็บเศษกระเบื้องที่พื้น เพราะกลัวว่าจะโดนลูกหลงจากความบ้าคลั่งของเขา ภายในจวนซื่อจื่อคืนนั้น มีเพียงเสียงคำราม เสียงของสิ่งของแตกหัก และเสียงครวญครางจากความเสียใจ ราวกับเรือนทั้งหลังถูกกลืนไปด้วยความบ้าคลั่ง เซี่ยหรงเหยาที่พึ่งผ่านความเจ็บปวดจากการคลอดบุตร ยามนี้กลับต้องมาเผชิญหน้ากับความสูญเสียอันแสนสาหัส นางร้องไห้จนเสียงแหบแห้ง ดวงตาแดงก่ำไม่กินไม่นอนหลายวัน ความเศร้าโศกและความเครียดสะสม ทำให้ร่างกายทรุดโทรมจนล้มป่วย ร่างกายยามนี้อ่อนแรงจนลุกไม่ขึ้น จ้าวหนิงอวิ๋นเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง นางเองก็ร้องไห้ออกมาเงียบๆ ทุกครั้งที่เห็นสหายรักเพ้อหาบุตรชายในยามไม่ได้สติ “ลูกของข้า...ลูกของข้าอยู่ที่ใด...” เสียงแผ่วเบานั้นเสียดแทงลึกเข้าไปในใจของทุกคน “เป่าหนิง...พวกเราจะต้องนำเขากลับมาได้แน่ เจ้าต้องเข้มแข็งนะ” จ้าวหนิงอวิ๋นกระซิบกับสหาย พี่ชายอย่างเซี่ยชิงสือที่ต้องสูญเสียหลานชาย ต่างก็เศร้าโศกไม่ต่างกัน มู่หรงฉางชิงเสียใจจนมิอาจทนอยู่ข้างหญิงสาว ชายหนุ่มระดมกำลังออกตามหาจ้าวเหลยอย่างบ้าคลั่ง...ทว่าสุดท้ายก็คว้าน้ำเหลว ทว่าในยามค่ำคืน ชายหนุ่มมักเข้ามาอยู่เคียงข้างหญิงสาวอย่างเงียบงัน มือใหญ่กอดร่างผอมบางนั้นเอาไว้ในอ้อมแขน ท่าทีทะนุถนอมนั้น ราวกับกลัวว่านางจะแตกหักและสลายไป “เป่าหนิง พี่สัญญา...จะต้องพาลูกของเรากลับมาให้ได้” เสียงทุ้มกระซิบข้างใบหูหญิงสาวที่หลับใหล ก่อนฟ้าสาง...ชายหนุ่มมักหายไปก่อนที่นางจะตื่นขึ้นมา ผ่านไปหลายวัน ล่วงเลยเป็นเดือน มู่หรงฉางชิงออกตามหาบุตรชายอย่างไม่ลดละ ทั้งในเมืองหลวงและรอบนอก แต่ก็ยังไร้วี่แวว ราวกับพวกเขาหายลับไปจากโลกนี้ อีกฟากหนึ่ง จ้าวเหลยผู้ลักพาตัวเด็กทารกกลับมายังที่ซ่อนลับของตน เขามองเด็กในห่อผ้าด้วยสายตาเย็นชา...นับแต่ที่มู่หรงจ้านถูกสังหาร เขาก็ไม่สนใจว่าชินอ๋องจะก่อการใด ในใจมีแต่ความแค้นที่สุมแน่นในอก มันได้ผลักดันให้เขาทำเรื่องในครั้งนี้ขึ้น “เจ้าคือบุตรของศัตรู...ลูกของคนที่พรากเลือดเนื้อเชื้อไขของข้าไป เช่นนั้น...ข้าก็จักทำเช่นเดียวกัน ข้าจะทำให้บิดาของเจ้าต้องอยู่อย่างตายทั้งเป็น” เสียงของเขาแหบพร่า เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ทว่าเมื่อปลายมีดเฉียดใกล้ผิวเนื้ออ่อนนุ่มนั้น เด็กน้อยกลับลืมตาขึ้น ดวงตาเล็กๆ ที่ยังพร่ามัวมองตรงมาที่เขา เสียงร้องแผ่วเบาและใบหน้ายับย่นนั้น...ทำให้มือของจ้าวเหลยสั่นเทา เขาชะงักไปชั่วขณะ ภาพในอดีตผุดขึ้นในหัว วันที่มู่หรงจ้าน บุตรชายของเขาเคยอยู่ในอ้อมแขนแบบนี้ เสียงร้องอ้อแอ้และรอยยิ้มเล็กๆ ที่เคยทำให้หัวใจของเขาอบอุ่น น้ำตาหยดหนึ่งพลันร่วงลงลงบนแก้มเด็กน้อยโดยไม่รู้ตัว จ้าวเหลยกัดฟันแน่น พยายามกลืนความอ่อนแอที่แล่นปราดขึ้นมาในอก “ข้า...ไม่ควรลังเล เพราะเจ้าคือลูกของศัตรู” จ้าวเหลยพึมพำ เสียงสั่นเครือ นิ้วมือเล็กของเด็กน้อยขยับไหว ดึงเส้นผมของเขาไว้แน่น ก่อนจะลูบปัดป่ายบนหน้าอกอย่างไร้เดียงสา ความอบอุ่นแผ่วเบานั้น ทำให้หัวใจที่ด้านชาของชายวัยกลางคนสั่นไหว เขาหลับตาลงช้าๆ ความคิดหนึ่งแล่นขึ้นมาในหัว ในเมื่อมู่หรงฉางชิงคืนคนที่พรากบุตรชายของเขาไป เขาก็จะพรากบุตรชายของเจ้านั่นเช่นเดียวกัน เมื่อรู้ถึงความต้องการของตน จ้าวเหลยจึงเก็บมีดลง ห่อเด็กทารกไว้แน่น แล้วรีบออกจากเมืองหลวงในทันที เพื่อหลบหนีการตามล่าของมู่หรงฉางชิง ภายใต้แสงจันทร์ที่ถูกเมฆบดบัง เงาร่างของชายวัยกลางคนอุ้มเด็กน้อยแนบอก ทะยานหายไปในความมืดมิด ทิ้งไว้เพียงความสูญเสีย ความแค้น และโชคชะตาที่เริ่มบิดเบี้ยวอย่างไม่มีวันหวนกลับ นับแต่ที่เด็กทารกถือกำเนิด...ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าใด มู่หรงฉางชิงก็ยิ่งไม่กล้าสู้หน้าเซี่ยหรงเหยา ความรู้สึกผิดที่ไม่อาจปกป้องบุตรชาย ได้ฝังแน่นอยู่ในใจของเขา ราวกับเงาดำที่คอยตามหลอกหลอนทุกค่ำคืน แม้จะออกตามหาอย่างไม่ลดละ แต่จ้าวเหลยซึ่งเคยเป็นคนในยุทธภพนั้นมีวิธีการมากมายในการซ่อนตัว การตามหาเด็กทารกเพียงคนเดียว จึงกลายเป็นความหวังที่ริบหรี่ลงทุกวัน แต่โชคชะตายังไม่โหดร้ายจนเกินไป เพราะมีบุตรสาวคนเล็กที่คอยอยู่เคียงข้าง ทำให้เซี่ยหรงเหยาที่จมอยู่ในความเศร้าโศก ค่อยๆ กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เสียงหัวเราะของเด็กน้อยกลายเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของนาง และนั่นทำให้มู่หรงฉางชิงกล้ากลับมาพบหญิงสาวอีกครั้ง “ลำบากท่านแล้ว” ร่างบางยื่นมือสัมผัสใบหน้าซูบตอบของสามี ดวงตาเข้มลึกเผยให้เห็นรอยคล้ำชัดเจน ที่ไม่มาพบหน้า ดูเหมือนเขาเองก็ทุกข์ใจไม่ต่างจากนาง ชายหนุ่มที่เข้มแข็งมาตลอด หลังได้ยินเสียงของเซี่ยหรงเหยาก็มิอาจข่มกลั้นน้ำตาได้อีก ร่างสูงกอดสองแม่ลูกกายสั่นเทา เสียงสะอื้นไห้เบาๆ ดังเล็ดลอดออกมานอกห้อง องครักษ์ลับต่างก้มหน้าสำนึกผิด เพราะพวกเขาเองที่ทำงานพลาด ปล่อยให้นายน้อยถูกพาตัวไป “เป่าหนิง ไยน้องไม่ตำหนิพี่” “ข้าจะกล่าวโทษท่านได้อย่างไร เรื่องเช่นนี้ใครเล่าจักต้องการให้เกิด...ทั้งหมดนี้ต้องโทษว่าเป็นความผิดของจ้าวเหลย ไอ้อาชญากรนั่น” หญิงสาวยามนี้กลับดูแข็งกร้าวและเข้มแข็งเสียยิ่งกว่าผู้เป็นสามี “ไม่ว่าอย่างไร...ต่อให้ต้องพลิกผืนฟ้า หรือขุดดินลงไปสามจั้ง ท่านต้องตามหาบุตรชายของเรากลับมาให้ได้” มู่หรงฉางชิงมองใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาว ดวงตาชายหนุ่มเต็มไปด้วยความแน่วแน่ “พี่สัญญา...ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเพียงใด จะต้องตามหาลูกของเรากลับมาให้ได้” คำมั่นนั้นกลายเป็นพันธะในใจของทั้งสอง“ยอมรับซะ! ท่านหึงหวงข้า” เฟยหยางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ“ใช่ ข้ายอมรับว่าหึงหวง ข้ากลัวว่าเจ้าจะเลือกคนอื่นที่ดีกว่าข้า คนที่ไม่ได้ทอดทิ้งเจ้า คนที่สามารถดูแลเจ้าได้ดีกว่า” หลินหลันเยียนกอดชายหนุ่มเอาไว้“โง่จริง...ในใจข้ามีเพียงท่านคนเดียว ไม่มีใครอื่น”“และท่านไม่ได้ทอดทิ้งข้า ท่านเพียงแค่หลงทาง แต่ตอนนี้ท่านกลับมาแล้ว นั่นก็เพียงพอมิใช่หรือ” เฟยหยางกอดนางแน่นขึ้น และครั้งนี้...เขาได้พบกับความสุขของตนเองโดยไม่ต้องแย่งชิงแล้วหลังทั้งสองพูดคุยเปิดใจ ชายหนุ่มก็ไปพบบุตรชายทั้งสองที่เรือนของเอ้อโก่ว พร้อมแนะนำตนเองว่าเป็นบิดาแท้ๆ ของพวกเขาเด็กสองคนที่รู้ความ ต่างคาดเดาเอาไว้แล้วว่า พวกเขาอาจมีความสัมพันธ์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่เช่นนั้นเฟยหยางคงไม่ดูแลพวกเขาดีขนาดนี้“ท่านพ่อ” เด็กทั้งสองยอมรับบิดาแท้ๆ ผู้นี้ได้อย่างง่ายดาย“พ่อขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างพวกเจ้า แต่จากนี้ไป พ่อจะดูแลลูกทั้งสองและมารดาของเจ้าอย่างดีที่สุด” เด็กสองคนพยักหน้า ดวงตาเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตางานแต่งของพวกเขาถูกจัดขึ้นที่หมู่บ้านหลีฮวา หลินหลันเยียนขายเรือนที่หมู่บ้านเหมยฮวาที่ชอบดูถูกนาง มาซื้อเ
หนึ่งเดือนที่เขาไม่มาที่เรือนของนาง แต่ข้าวของกลับยังคงถูกส่งมาโดยเอ้อโก่ว นางทนไม่ไหวแล้ว จึงได้พาลูกทั้งสอง นั่งเกวียนลาตามเอ้อโก่วไปที่หมู่บ้านหลีฮวาเมื่อเห็นที่อยู่อันซอมซ่อของเขา เมื่อเทียบกับเรือนของนางแล้ว เขาใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นกลับมอบทุกอย่างให้นางและลูกทั้งสอง หลายเดือนที่พวกเขาพบกัน นับแต่ครั้งแรกที่เขาช่วยนางเอาไว้ นางไม่เข้าใจเจตนาของเฟยหยาง ทำไมต้องดีกับพวกนางแม่ลูก แต่กลับไม่เอ่ยขอสถานะใดๆเมื่อพบว่าในเรือนของเขามีบิดาที่นอนติดเตียง นางก็เข้าใจได้ทันที เขาคงไม่ต้องการให้นางต้องลำบากไปกับเขา จึงได้แยกตัวมาใช้ชีวิตเงียบๆ กันสองคนวันนี้เฟยหยางเข้าเมือง ที่เรือนจึงมีเอ้อโก่วคอยดูแล หญิงสาวขอร้องให้เอ้อโก่วพาลูกๆ ของนางไปที่เรือนของเขา ส่วนตนเองรอชายหนุ่มเงียบๆ ภายในเรือน กระทั่งแสงสุดท้ายของวันลับหายไป ร่างสูงใหญ่เป็นเงาตะคุ่มเดินโซเซขึ้นเขามาเมื่อก้าวเข้ามาในเรือน กลิ่นสุราลอยคลุ้งในอากาศ ทำให้นางรู้ว่าชายหนุ่มกำลังมึนเมา“เจ้าเป็นใคร!”ด้วยสัญชาตญาณ ชายหนุ่มพลันใช้มือกำรอบคอของอีกฝ่าย ดันเข้าผนังดินทันที ทว่าเมื่อเห็นใบหน้างามชัดๆ ความมึนเมาพลันหายเป็น
ได้ยินเช่นนั้น...กลิ่นอายความตายพลันแผ่ออกจากร่างของชายหนุ่ม อากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกลงทันตา ดวงตาสองข้างเย็นชาจนน่ากลัวชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าอำเภอถงอันทันที ร่างของเขาพุ่งทะยานรวดเร็วจนเกือบมองไม่เห็น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว ต้องสังหารคนเหล่านั้นให้สิ้นเพียงไม่ถึงชั่วยาม...ร่างสูงใหญ่พลันหยุดยืนที่หน้าศาลาว่าการอำเภอถงอัน เจ้าหน้าที่นับสิบยืนรออยู่ก่อนแล้ว ราวกับรู้ว่า...ชายหนุ่มจะต้องตามมาแน่ พวกเขาตะโกนด่าทอออกไป“เฟยหยาง! เจ้าคือคนร้ายในประกาศจับ! ยอมจำนนซะ!ไม่อย่างนั้นเราจะสังหารบิดาของเจ้าเสีย!” เฟยหยางยังคงนิ่งเงียบ เขาเหลือบมองคนเหล่านั้นทีละคน สายตาเยือกเย็นจนอ่านไม่ออกว่าคิดสิ่งใดคำขู่ใช้ไม่ได้ผลกับเขา อันที่จริงตัวเขาและบิดาก็มิได้มีความสัมพันธ์อันดีเพียงนั้น ที่ยังดูแลก็เพราะต้องการบางสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ หากบิดาต้องตายด้วยน้ำมือของคนเหล่านี้ ตนเองก็จักทำหลุมศพให้อย่างดี และแก้แค้นเพื่อให้บิดาจากไปอย่างสงบเสมียนซูก้าวออกมาเบื้องหน้า พร้อมกับชี้ไปยังชายหนุ่ม“นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้าบังอาจล่วงเกินข้า! วันนี้เจ้าต้องคุกเข่าขออภัยโทษ ยอมตัดขาสองข
ตลอดหลายปีทำแต่เรื่องเหลวไหล พลอยทำให้สามแม่ลูกต้องลำบาก แบกรับชื่อเสียงที่ไม่ดี เมื่อนอนไม่หลับ...จึงคว้าธนูขึ้นเขา หวังหาเงินให้มากเพื่อให้พวกเขาแม่ลูกไม่ต้องทนลำบากวันต่อมา...เฟยหยางเข้าเมืองอีกครั้ง ครั้งนี้ชายหนุ่มได้ยืมเกวียนเทียมลาของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อบรรทุกกวางหนุ่มสองตัว และไก่ป่ากระต่ายป่าอีกมากมาย หัวหน้าหมู่บ้านที่ได้ทานเนื้อเพราะชายหนุ่ม จึงยินยอมให้หยิบยืมอย่างยินดีหลังขายสัตว์ป่าได้เงินมากกว่าร้อยตำลึง ชายหนุ่มจึงเลือกซื้อเสบียงสำหรับสามแม่ลูก เพื่อส่งไปยังหมู่บ้านเหมยฮวา แต่ในระหว่างทาง กลับถูกชายฉกรรจ์จำนวนสิบคนขวางเอาไว้“หยุดเดี๋ยวนี้! วันนี้เจ้าจะไปไหนไม่ได้!” ตัวหัวหน้าตะโกนเสียงดัง คล้ายกำลังข่มขู่ให้อีกฝ่ายหวาดกลัว“เจ้าควรรู้ตัวว่าได้ไปล่วงเกินใครเอาไว้ หลังจากวันนี้ไปก็จงจำใส่หัว อย่าได้คิดกร่างทั้งที่ตนไร้อำนาจ” คนเหล่านั้นหัวเราะออกมาราวกับตนเองจัดการเฟยหยางไปแล้ว“หลีกไป!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ไม่นำพาต่อเสียงหัวเราะของคนเหล่านั้น“นี่! ลูกพี่...เจ้านี่มันกำลังดูถูกพวกเราอยู่” ลูกน้องร่างผอมแห้งเดินเข้ามากระซิบกับหัวหน้าของตน แต่กลับถูกตบหน้าไปหนึ่งฉาด
ชายขายหมูเงื้อมือหวังจะทุบไปที่หลินหลันเยียน ทว่า...เฟยหยางกลับยื่นมือออกไปหยุดชายขายหมูเอาไว้ รอบๆ บริเวณเงียบลงทันที“เจ้า! เจ้ากล้าขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้าหรือ!” ชายขายหมูตะโกนลั่น เฟยหยางเหลือบมองแขนที่มีไขมันของเขา ก่อนจะบีบมันแรงๆ เสียงกร๊อบพลันดังขึ้น เพียงครั้งเดียวแขนก็หักงอไม่เป็นรูปชาวบ้านที่กำลังมุงดูเรื่องสนุกของผู้อื่น ต่างถอยห่างออกจากพวกเขา คนเราไม่พูดพร่ำทำเพลง บทจะตีก็ตีเลย ช่างน่าหวาดกลัวนัก ชาวบ้านเหล่านั้นคิดในใจเสียงชายขายหมูร้องโหยหวน ไม่ต่างจากหมูที่เขาเชือด ร่างอ้วนกลมล้มลงกับพื้นพร้อมกอดแขนที่บิดงอ แม้จะเป็นเช่นนั้น...สีหน้าของเฟยหยางก็มิได้แปรเปลี่ยนตั้งแต่ต้นจนจบ เย็นชาและไร้อารมณ์เหมือนเดิม“ไสหัวไปซะ!!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ชายขายหมูที่กลิ้งไปมาบนพื้นมองเขาด้วยสายตาอาฆาต“ได้! เรื่องในครั้งนี้ข้าไม่จบง่ายๆ แน่” เขาเอ่ยอาฆาต รีบลุกขึ้นด้วยแขนข้างหนึ่ง จากไปพร้อมสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธหลินหลันเยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าโศกอีกครั้ง วันนี้รอดไปได้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ วันต่อๆ ไปล่ะ ตนเองจะหลบเลี่ยงภัยร้ายครั้งนี้ได้อย่า
ทุกเส้นประสาทในร่างกายตึงเครียด แม้จะเจ็บปวดจากบาดแผล แต่พวกเขาก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องเพื่อทำลายบรรยากาศ น้ำตาของคนเหล่านั้นไหลพราก ในใจคิดว่า...วันนี้คือวันสุดท้ายของชีวิตทว่า...เฟยหยางกลับไม่สนใจพวกเขา ชายหนุ่มหยิบของขึ้นแบกบนหลังอีกครั้ง มองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจากไปยังทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้“ถ้าพบกันครั้งหน้า จะไม่จบที่แค่ถูกหักขา” นั่นมิใช่เพียงคำขู่ หากแต่กลุ่มโจรรู้ว่า...ชายผู้นี้เอาจริง เฟยหยางเดินจากไป ทิ้งเสียงร้องโหยหวนไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้ากลับบ้านท่ามกลางความมืดชายหนุ่มลับถึงกระท่อมเชิงเขาในยามดึก แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเล็ก ทำให้มองเห็นเอ้อโก่วห่มผ้าห่มเก่าขาด นั่งหลับที่ข้างเตียงเขามิได้จุดตะเกียงหรือปลุกเด็กหนุ่มให้ตื่น แต่กลับทำทุกอย่างท่ามกลางความมืด เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบด้วยความชำนาญ เก็บของที่ซื้อมาให้เข้าที่ จากนั้นจึงหยิบธนูแบกขึ้นบ่าเดินกลับขึ้นเขาไปอีกครั้งเฟยหยางเป็นนายพรานที่เก่งกาจ แต่ชายหนุ่มไม่เคยจากบ้านไปเกินหนึ่งวันอย่างเช่นนายพรานคนอื่น นั่นเพราะยังมีบิดาที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม้จะจ่ายเงินให้เอ้อโก่วคอยดูแล แต่ก็ยังรู้สึกไม่วาง
ร่างสูงโปร่งแบกกวางตัวเขื่องเดินลงจากเขาราวกับไม่มีน้ำหนัก เลือดจากเหยื่อยังคงหยดลงเป็นจุดสีแดงเข้มตามทาง ใบหน้าที่มีรอยแผลยาวเป็นทางจากหว่างคิ้วลงมาที่ข้างใบหู ทำให้ดูน่าสะพรึงกลัว แสงแดดยามบ่ายสาดส่องทำให้รอยแผลนั้นยิ่งชัดเจนชาวบ้านที่พบเห็นชายหนุ่มต่างรีบถอยห่าง เพราะรอยแผลเป็นทำให้พวกเขาต่างคา
เสียงล้อรถม้าบดกับพื้นหินดังแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ทิ้งไว้เพียงภาพของจักรพรรดินีและพระราชสวามีที่ยังคงยืนส่งอยู่หน้าประตูเมือง ภาพแห่งมิตรภาพ ความผูกพัน และคำอวยพรที่อบอุ่นเหนือสิ่งใดในโลกเมื่อขบวนรถม้าของตระกูลมู่หรงแล่นเข้าสู่ประตูเมืองหลวงแห่งแคว้นเจา ผู้คนต่างออกมาต้อนรับด้วยความยินดี เสียงกลองและขล
“จ้าวเหลยขอรับ” ทันทีที่ชื่อของจ้าวเหลยหลุดออกจากปากเด็กน้อย เซี่ยหรงเหยาพลันนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา ดวงตาหญิงสาวเบิกกว้างราวกับพึ่งเข้าใจบางสิ่ง“เด็กน้อย เข้ามาใกล้ๆ ให้ข้าดูหูของเจ้าได้หรือไม่” มู่หรงจ้านหันไปมองมู่หรงจื่ออิง อีกฝ่ายพยักหน้าให้เบาๆ เขาจึงเดินเข้าไปใกล้หญิงงามตรงหน้าเซี่ยหรงเหยา
แม้แต่มู่หรงฉางชิง ผู้มีชื่อเสียงเรื่องความสามารถในการฝึกสัตว์ ยังต้องยอมรับว่ามันดื้อรั้นเกินไป แต่เพราะเซี่ยชิงสือเอ่ยปากขอร้องให้น้องเขยช่วยปราบพยศ ชายหนุ่มจึงจำใจต้องทำตามคำขอ และท้ายที่สุด แม้แต่มู่หรงฉางชิงก็ยังไม่อาจทำให้มันยอมจำนนได้วันนี้...ที่มู่หรงจื่ออิงพาเด็กชายตัวเล็กมาที่ลานฝึกม้าด้




![วสันต์สุดท้ายของนางร้ายตัวประกอบ [4P]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


