ก่อกบฏ

ในขณะเดียวกัน...สถานการณ์ในราชสำนักได้เริ่มสั่นคลอน เพราะข่าวจากวังหลวงประกาศออกมาว่า ฮ่องเต้ทรงประชวนอย่างกะทันหัน ทำให้ทั่วทั้งแผ่นดินตกอยู่ในความโกลาหล

จ้าวหนิงอวิ๋นเมื่อได้ยินข่าวเรื่องพระบิดาทรงประชวน ใบหน้าของนางซีดเผือดในทันที รีบรุดเดินทางเข้าวังหลวงเพื่อดูพระอาการ

จนกระทั่งมาถึงตำหนักเทียนเฉิงที่มีเหล่าขันทีและนางกำนัลยืนเรียงราย บรรยากาศรอบด้านเงียบงันจนได้ยินเสียงสะอื้นแผ่วเบา

เมื่อประตูห้องบรรทมเปิดออก กลิ่นยาสมุนไพรเข้มข้นลอยอบอวล จ้าวนิงอวิ๋นก้าวเข้าไปช้าๆ เห็นพระบิดานอนอยู่บนแท่นบรรทม พระพักตร์ซีดขาว ดวงพระเนตรปิดสนิท ร่างบางพลันทรุดลง

“เสด็จพ่อ!” มือบางจับพระหัตถ์ที่เย็นเฉียบไว้แน่น นางพึ่งได้พบบิดามารดาที่แท้จริง เหตุเกิดเรื่องเช่นนี้ได้

“ลูกมาแล้วเพคะ...ได้โปรดลืมพระเนตรขึ้นมามองลูกอีกสักครั้ง” หมอหลวงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก้มศีรษะลงต่ำ

“เกิดอันใดขึ้นกันแน่! ไยเสด็จพ่อที่ทรงแข็งแรงจึงประชวนได้” ร่างบางหันไปยังหมอหลวงหลายคนที่ยืนอยู่ด้านข้าง

“คือ...ทูลองค์หญิงรัชทายาท ความจริงฝ่าบามีอาการประชวนมานานแล้ว หลังจากถวายโอสถพระอาการก็ดีขึ้น แต่แล้วก็ทรุดหนักอย่างรวดเร็ว” หมอหลวงรายงานด้วยสีหน้าหวาดหวั่น

“หลังตรวจพระวรกายพบว่า ในพระโลหิตถูกพิษกัดกร่อนมาจนไม่สามารถใช้โอสถรักษาได้ หากมิใช่เพราะพระองค์ทรงฝืนเพื่อรอท่านกลับมา เกรงว่าคงไม่อาจอยู่ถึงวันนี้”

คำพูดหมอหลวงทำจ้าวหนิงอวิ๋นสะอื้นหนักยิ่งกว่าเดิม หญิงสาวก้มลงแนบหน้าผากกับพระหัตถ์ของพระบิดา

“ลูกไม่รู้เลยว่าเสด็จพ่อทรงลำบากเพียงใด...หากลูกกลับมาเร็วกว่านี้สักนิด...” ราวกับได้ยินเสียงของบุตรสาว ฮ่องเต้จ้าวขยับพระเนตรขึ้นเล็กน้อย พระโอษฐ์แย้มรอยยิ้มจางๆ

“อวิ๋นเอ๋อ...ลูก...มาแล้วหรือ...”

“เพคะ เสด็จพ่อ ลูกอยู่ตรงนี้” พระหัตถ์ที่อ่อนแรงยกขึ้นลูบเส้นผมหญิงสาวแผ่วเบา น้ำตาของจ้าวหญิงอวิ๋นตกกระทบมือของฮ่องเต้

“อย่าร้องไห้...เจ้าต้องเข้มแข็ง...เพื่อแผ่นดิน...เพื่อราษฎร”

“ลูกจำไว้แล้วเพคะ จะไม่ทำให้เสด็จพ่อทรงผิดหวัง” ชายวัยกลางคนที่แก่ชราชั่วข้ามคืน มองใบหน้าบุตรสาวอีกเล็กน้อย ก่อนจะปิดเปลือกตาลงช้าๆ

“เสด็จพ่อโปรดพักผ่อนเถิด” ร่างบางเอ่ยพร้อมเสียงสะอื้น แสงเทียนในห้องบรรทมสั่นไหวราวกับสะท้อนความเศร้าในใจของทุกคน

จ้าวหนิงอวิ๋นกุมพระหัตถ์ของพระบิดาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย ขณะที่เสียงลมหายใจของฮ่องเต้จ้าวค่อยๆ แผ่วเบาลงในยามราตรีอันเงียบงัน

เซี่ยชิงสือที่ยืนด้านหลังเดินเข้าไปพยุงหญิงสาวออกมาช้าๆ ร่างบางซบหน้าบนอกของชายหนุ่ม พร้อมส่งเสียงสะอื้นแผ่วเบา

แท้จริงแล้ว...ฮ่องเต้จ้าวถูกวางยาพิษมานาน เพียงแต่ใช้โอสถที่หมอหลวงปรุงขึ้นเพื่อข่มพิษ เพื่อบุตรสาวเพียงคนเดียว ฮ่องเต้จ้าวจึงฝืนพระวรกายให้ผ่านพ้นพิธีแต่งตั้งรัชทายาท

หลังข่าวการสวรรคตฮ่องเต้จ้าวประกาศออกไป ชินอ๋องที่รอคอยโอกาสนี้มาเนิ่นนาน ก็เริ่มเคลื่อนไหวทันที ยังไม่ทันจัดพิธีไว้อาลัย กำลังทหารก็เคลื่อนพลเข้าประชิดเมืองหลวง หวังยึดอำนาจในช่วงที่ราชสำนักสับสน

แต่สิ่งที่ชินอ๋องยังไม่รู้คือ มู่หรงฉางชิงได้วางแผนรับมือไว้ล่วงหน้าแล้ว เซี่ยชิงสือและว่านอวิ๋นเซียวต่างเสนอตัวออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับเหล่าทหารกล้าของแคว้นจ้าว

ขณะเดียวกัน...กองทัพจากเป่ยหมิงก็ได้เตรียมกำลังไว้ก่อนที่ชายแดนแล้ว เพราะว่านอวิ๋นเซียวรายงานสถานการณ์ของแคว้นจ้าวไปยังบิดาของตนโดยตลอด แม่ทัพว่านเมื่อได้ข่าวว่าบุตรสาวอยู่ในอันตราย จึงขอพระราชทานอนุญาตนำทัพเข้าช่วยเหลือโดยไม่ลังเล

กองทัพของชินอ๋องกำลังรุกคืบเข้าประชิดกำแพงเมืองหลวงโดยไม่รู้เลยว่า พายุลูกใหม่กำลังเคลื่อนเข้าหาพวกเขาจากด้านหลัง ท่ามกลางม่านหมอกยามรุ่งสาง เสียงกลองศึกของเป่ยหมิงพลันดังขึ้นก้องกังวาน

แม่ทัพว่านในชุดเกราะดำขลับควบม้าศึกนำหน้า ดวงตาแข็งกร้าวราวดุจเหล็กกล้าจ้องมองผู้ที่คิดช่วงชิงบัลลังก์จากบุตรสาว

“ทหารทั้งหลาย! เพื่อความสงบสุขของแผ่นดิน! จงสังหารผู้ทรยศให้สิ้น!”

“ฆ่ามัน! ฆ่ามัน!” เสียงโห่ร้องของทหารนับหมื่นดังสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา กองทัพของแม่ทัพว่านพุ่งทะยานเข้าหาศัตรูจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว

ธงรบสีทองสะบัดปลิวเหนือศีรษะ เสียงเกือกม้ากระแทกพื้นดังกึกก้องราวฟ้าร้อง ทหารเป่ยหมิงและจ้าวที่ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ ฟันฝ่าศัตรูอย่างไม่ลังเล ชินอ๋องที่อยู่ท่ามกลางสองกองทัพมีสีหน้าซีดเผือด สิบกว่าปีที่วางแผนนี้ขึ้นมา ไม่คิดว่าจักพินาศสิ้นในมือตน

“เกิดอะไรขึ้น! มันเป็นไปได้อย่างไร” ชายวัยกลางคนในเกราะสีทองตะโกนลั่น

ทว่า...ยังไม่ทันตั้งขบวนรับมือ เสียงโห่ของทหารฝ่ายแม่ทัพว่านก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หอกยาวพุ่งทะลวงแนวหลังของกองทัพชินอ๋องแตกกระจาย เสียงโลหะกระทบกันดังระงม เสียงม้าร้อง เสียงทหารที่ล้มตายดังประสาน

แม่ทัพว่านควบม้าเข้าไปกลางวงล้อม ฟาดกระบี่ลงอย่างแรงจนศัตรูตรงหน้าขาดครึ่ง

“ใครขวางหน้า...ฆ่าให้สิ้น!” ทหารของชินอ๋องต่างแตกตื่น บางส่วนพยายามหันกลับไปตั้งแนวรับ แต่กลับถูกกองทัพของมู่หรงฉางชิงที่รออยู่ด้านหน้าโถมเข้าซ้ำอีกระลอก

การตีขนาบทั้งสองด้านทำให้แนวรบของชินอ๋องแตกกระจายอย่างรวดเร็ว เสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วสนามรบ คมดาบสะท้อนแสงอาทิตย์ยามบ่ายเป็นประกายวาววับเหนือทะเลเลือด

“ถอย! ถอยเร็ว!” เสียงนายทัพฝ่ายชินอ๋องตะโกนสุดเสียง แต่ไม่มีใครฟังอีกต่อไป ความโกลาหลกลืนกินทุกสิ่ง แม่ทัพว่านชูดาบขึ้นเหนือศีรษะ เสียงตะโกนของเขาดังก้องไปทั่วสนามรบ

เมื่อเห็นอีกฝ่ายเพลี้ยงพล้ำ เสียงโห่ร้องของทหารฝ่ายพันธมิตรดังสะท้อนกลับราวกับคำประกาศแห่งชัยชนะ กองทัพของชินอ๋องแตกพ่ายยับเยิน เหลือเพียงควันไฟและซากศพที่เกลื่อนกลาดทั่วทุ่งราบ

ทางด้านทัพเว่ย หลังได้ข่าวจากสายลับว่าฮ่องเต้จ้าวสวรรคต ก็เคลื่อนทัพประชิดชายแดนทันที หวังทำตัวเป็นผู้เฒ่าหาปลา หากเกิดสงครามกลางเมืองแย่งชิงบัลลังก์...เพราะดูแคลนว่าองค์หญิงรัชทายาททรงพระเยาว์

แต่แล้ว...กองทัพแคว้นเจาที่มู่หรงฉางชิงวางไว้ที่ชายแดน ได้รับคำสั่งให้สกัดกั้นทันที ทัพเว่ยถูกตีจนแตกพ่าย ลามไปจนถึงสี่เมืองเมือง ยามนี้สี่เมืองใหญ่ของเว่ยจึงอยู่ใต้อานัติแคว้นเจา โดยมีสืออีเป็นผู้นำทัพ

ท่ามกลางหมอกควันแห่งสงคราม แม่ทัพว่านนั่งอยู่บนหลังม้า มองไปยังขอบฟ้าที่เริ่มสว่าง ศึกนี้แม้จบลงแล้ว แต่สงครามการแย่งชิงอำนาจยังไม่สิ้นสุด

ชินอ๋องเดิมทีคิดว่าตนต้องรับมือเพียงกองทัพของฝ่ายรัชทายาท แต่กลับไม่คาดคิดว่าจะถูกตีตลบหลังจากกองทัพเป่ยหมิง การศึกที่คิดว่าจะชนะอย่างง่ายดายกลับกลายเป็นหายนะ

กองทัพของชินอ๋องแตกพ่ายยับเยิน ทหารนับหมื่นล้มตายกลางสนามรบ ส่วนตัวเขาเองแม้จะบาดเจ็บสาหัส แต่ก็ยังสามารถหลบหนีไปได้

เมืองหลวงกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง จ้าวเค่อเดินวนอยู่ภายในห้องโถงอย่างกระสับกระส่าย ความคิดในหัวสับสนวุ่นวายตีกันยุ่งไปหมด

“เสด็จพ่อ...ท่านคิดจะก่อการกบฏโดยไม่ปรึกษาข้าสักคำเลยหรือ...ท่านต้องการทำสิ่งใดกันแน่” ชายหนุ่มพึมพำเสียงต่ำ ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนเดินไปหยุดตรงหน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าที่มืดครึ้มราวกับกำลังพยากรณ์ถึงลางร้าย

ความคิดหนึ่งค่อยๆ ผุดขึ้นในหัว หากบิดาของเขากลายเป็นฮ่องเต้ ตนเองก็จะกลายเป็นรัชทายาทโดยชอบธรรม และเมื่อถึงวันนั้น เซี่ยหรงเหยาก็จะไม่มีวันหนีจากเขาได้อีก ริมฝีปากของชายหนุ่มค่อยๆ โค้งขึ้นช้าๆ แฝงความหลงใหลและบ้าคลั่งบางเบา

“นางจะต้องอยู่กับข้า...นางจะต้องเป็นของข้า ว่าที่รัชทายาทผู้นี้” ชายหนุ่มหัวเราะบ้าคลั่ง ราวกับคนวิปลาส

แต่เขาหารู้ไม่ว่า ณ เวลานั้นเอง กองทัพของชินอ๋องได้พ่ายแพ้ย่อยยับไปแล้ว เสียงกลองศึกที่เคยดังกึกก้องได้เงียบหาย เหลือเพียงควันไฟและซากศพที่เกลื่อนกลาดทั่วสนามรบ

เมื่อความคิดเริ่มตกผลึก จ้าวเค่อจึงตัดสินใจออกจากจวนโดยใช้ทางลับที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ ชายหนุ่มเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง มุ่งหน้าไปยังจวนของชินอ๋องด้วยความตั้งใจจะเข้าเฝ้าเสด็จแม่ของตน

แต่เมื่อไปถึงที่นั่น กลับพบว่าจวนทั้งหลังถูกล้อมไว้ด้วยองครักษ์หลวง เสียงคำสั่งและการเคลื่อนไหวของทหารดังระงมไปทั่วถนน

“นี่มัน!...เกิดอะไรขึ้นกันแน่ หรือว่า...เสด็จพ่อทรงพ่ายแพ้” จ้าวเค่อขมวดคิ้วแน่น หัวใจเต้นแรงด้วยความกังวล ชายหนุ่มแอบมองจากเงามืด เห็นเหล่าข้ารับใช้ถูกมัดเดินออกมาทีละคน