เป็นไปไม่ได้

เมื่อทุกคนตรวจสอบความเรียบร้อย องครักษ์ส่วนหนึ่งส่งผู้บาดเจ็บไปที่โรงหมอ และจัดการกับศพของมือสังหาร กลุ่มของเซี่ยหรงเหยาก็รีบเร่งรุดเข้าวังหลวงเพื่อให้ทันพิธีแต่งตั้งรัชทายาท

รถม้าถูกจัดขบวนใหม่ ทหารที่เหลือคอยคุ้มกันการเดินทางอีกครั้ง กระทั่งถึงวังหลวงอย่างปลอดภัย ถึงแม้รอบรถม้าดูน่ากลัวเพราะมีเลือดของมือสังหารเปรอะเปื้อน

ภายในท้องพระโรง...เสียงประกาศแต่งตั้งว่านหนิงอวิ๋นขึ้นเป็นองค์หญิงรัชทายาทดังขึ้น หญิงสาวก้าวออกมาด้านหน้าอย่างสง่างาม

ท่ามกลางสายตาของเหล่าขุนนาง ชินอ๋องที่นั่งอยู่เบื้องล่างกลับมีสีหน้าซีดเผือด ดวงตาหดแคบลงทันทีเมื่อเห็นหลานสาวของตนเดินเข้ามาอย่างปลอดภัย

“เป็น ไป ไม่ได้...” เขาพึมพำเสียงต่ำ

“ข้าส่งมือสังหารไปนับร้อย เหตุใดนางยังมีชีวิตอยู่...” ครั้งแล้วครั้งเล่าที่เขาวางแผนกำจัดนาง แต่ทุกครั้งว่านหนิงอวิ๋นกลับรอดมาได้ราวกับมีปาฏิหาริย์

ขุนนางทุกคนต่างออกมาแสดงความยินดีต่อนาง

หลังพิธีแต่งตั้งสิ้นสุดลง ว่านหนิงอวิ๋นได้โอกาส จึงกราบทูลต่อฮ่องเต้และฮองเฮา เรื่องที่ตนถูกลอบสังหารก่อนมาถึงที่นี่

“หม่อมฉันมีบางเรื่องที่ต้องการกราบทูลต่อเสด็จพ่อและเสด็จแม่เพคะ” หญิงสาวคุกเข่าลงเบื้องหน้าทั้งสองพระองค์

“ระหว่างทางที่หม่อมฉันเดินทางมายังวังหลวง ได้มีมือสังหารนับร้อยออกมาขัดขวาง หวังให้หม่อมฉันต้องพบจุดจบก่อนได้เป็นรัชทายาทเต็มตัว” เสียงในท้องพระโรงเงียบลง ฮ่องเต้จ้าวขมวดคิ้วแน่น พระพักตร์แปรเปลี่ยนเป็นโทสะทันที

“อุกอาจนัก! กล้าลอบสังหารองค์หญิงรัชทายาทกลางเมืองหลวง!” พระองค์ทรงลุกขึ้นจากบัลลังก์ ตรัสสุรเสียงดังลั่น

“ให้กรมอาญาและองครักษ์หลวงสืบสวนทันที! หากพบว่าเป็นผู้ใดอยู่เบื้องหลัง จงจับมาให้ได้ ไม่ว่าอยู่ในฐานะที่สูงส่งเพียงใดก็ตาม!”

เสียงรับพระบัญชาดังก้อง เหล่าขุนนางทั้งหลายต่างก้มหน้าด้วยความหวาดหวั่น น้ำเสียงนั้นคล้ายกำลังเจาะจงใครบางคน

ขณะที่ตัวการอย่างชินอ๋องเพียงกำมือแน่น ใบหน้าซ่อนความโกรธแค้นไว้ภายใต้รอยยิ้มจางๆ ...มู่หรงฉางชิงที่ยืนอยู่ข้างหลังเซี่ยหรงเหยา ดวงตาเย็นเยียบจับจ้องไปยังชินอ๋องอย่างเงียบงัน

เซี่ยชิงสือที่ยืนอยู่ข้าง ร่างชายหนุ่มพลันทรุดฮวบลงต่อหน้าทุกคน ใบหน้ายามนี้ซีดขาวไร้สีเลือด

“ชิงสือ! พี่ชิงสือ” ว่านหนิงอวิ๋นพุ่งเข้าไปประคองชายหนุ่ม พร้อมกับร้องเสียงหลง เมื่อเห็นว่าสีข้างของเขามีธนูดอกหนึ่งที่ปักคาเอาไว้ ส่วนด้านท้ายถูกหักออก และจุดที่ชายหนุ่มยืนมีเลือดของเขาไหลนอง

“เร็วเข้า รีบเรียกหมอหลวงมาเร็ว!” เหล่าข้าราชบริพารรีบเข้ามาช่วยกันพยุงร่างของชายหนุ่มไปยังตำหนักรับรอง หมอหลวงตรวจชีพจรอยู่ครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจเบาๆ

“ท่านแม่ทัพน้อยเซี่ยเสียเลือดมากเกินไป แม้จะฝืนยืนอยู่ได้ แต่ร่างกายอ่อนแรงจนหมดสติพ่ะย่ะค่ะ” จ้าวหนิงอวิ๋นอยากจะปลุกคนดื้อด้านผู้นี้ขึ้นมาตีนักนัก ไม่คิดว่าเพื่อให้นางมาทันพิธีแต่งตั้งรัชทายาท เขาถึงกับปกปิดอาการบาดเจ็บของตนเอาไว้

หลังผ่าเอาหัวธนูออก อาการของชายหนุ่มก็ดีขึ้นตามลำดับ หากแต่ยังไม่ได้สติ...จ้าวหนิงอวิ๋นเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ยอมห่าง มือของนางจับมือชายหนุ่มเอาไว้แน่น

หนึ่งคืนผ่านไปโดยที่หญิงสาวไม่ขยับจากที่เดิม จนกระทั่งรุ่งเช้า แสงแดดอ่อนส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา เซี่ยชิงสือค่อยๆ ลืมตาขึ้น พบจ้าวหนิงอวิ๋นฟุบหลับอยู่ข้างเตียง

ผมยาวสลวยของนางหล่นคลอเคลียอยู่บนแขนของเขา ชายหนุ่มมองภาพนั้นด้วยแววตาอ่อนโยน เขายกมือขึ้นลูบเส้นผมของนางเบาๆ รอยยิ้มบางพลันปรากฏบนริมฝีปาก

“เจ้าช่างดื้อไม่แพ้ข้าเลย...” ว่านหนิงอวิ๋นขยับกายเล็กน้อย ก่อนจะลืมตาขึ้น เมื่อเห็นชายหนุ่มได้สติ นางพลันรีบลุกขึ้น พร้อมดวงตาเปล่งประกายด้วยความดีใจ

“ท่านฟื้นแล้ว! คนโง่! เหตุใดถึงได้โง่เช่นนี้” หญิงสาวโผเข้ากอดชายหนุ่มทั้งน้ำตา

“ท่านรู้หรือไม่ว่าข้ากลัวเหลือเกิน กลัวว่าท่านจะ...”

“ข้าไม่เป็นไร ตอนนี้ก็ฟื้นแล้วนี่” น้ำเสียงของชายหนุ่มแฝงด้วยความอบอุ่น ฝ่ามือที่จับแต่ดาบลูบแผ่นหลังเล็กเบาๆ

“เอาล่ะไม่ต้องร้องไห้แล้ว ไหนดูสิ...ตาบวมเช่นนี้ก็ยังงดงามนัก” ชายหนุ่มเอ่ยเย้าพร้อมหัวเราะในลำคอ จ้าวหนิงอวิ๋นยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา แต่กลับถูกชายหนุ่มคว้ามือไว้

“ท่านจะทำอะไร”

“เช็ดน้ำตาให้คนขี้แยอย่างไรเล่า”

ภายในห้องที่อบอวลด้วยกลิ่นยาสมุนไพร เซี่ยชิงสือมองใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของนางด้วยแววตาอ่อนโยน ชายหนุ่มยกมือขึ้นเช็ดหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของนางแผ่วเบา

ก่อนจะค่อยๆ โน้มใบหน้าเข้าใกล้ ริมฝีปากของทั้งสองสัมผัสกันแผ่วเบา มันเต็มไปด้วยความโหยหาและความรัก

น้ำตาของว่านหนิงอวิ๋นยังคงไหล เมื่อทั้งสองผละออกจากกัน นางยังคงซบอยู่บนอกของเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะมั่นคง เซี่ยชิงสือยกมือขึ้นลูบผมนุ่มเบาๆ พร้อมกระซิบเสียงแผ่ว

“ไม่ร้องไห้แล้วนะคนดี”

“ท่านเอ่ยเช่นนี้ทุกครา แต่ก็ยังทำให้ข้าต้องร้องอยู่ดี” เซี่ยชิงสือหัวเราะเบาๆ ก่อนจะยกมือขึ้นแตะแก้มของนางอย่างรักใคร่

“ขอโทษ...ครั้งนี้เป็นข้าที่คิดน้อยไปหน่อย ครั้งหน้า...”

“ยังจะมีครั้งหน้าอีกหรือ!” หญิงสาวดุชายหนุ่มหน้าแดงก่ำ

“ได้ๆ ไม่มีครั้งหน้าอีกแล้ว”

ภายในห้องเงียบสงบลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสองที่ประสานกันแผ่วเบา คนที่กำลังมาเยี่ยมต่างหยุดฝีเท้า ปล่อยให้ทั้งสองได้มีเวลาส่วนตัวร่วมกัน

หลังเหตุการณ์ลอบสังหารเกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า กระทั่งสหายรักอย่างเซี่ยชิงสือเกือบเอาชีวิตไม่รอด ว่านอวิ๋นเซียวคิดว่า...ตนเองจักต้องฝึกฝนให้เก่งกาจยิ่งกว่านี้

ชายหนุ่มจึงไปที่สนามซ้อม ซึ่งอยู่ด้านหลังตำหนักติดกับป่าไผ่ เริ่มต้นการฝึกฝนด้วยตนเองทั้งเช้ากระทั่งจรดเย็น ทว่าเมื่อยามอัสดงสิ้นแสง ร่างบางในชุดดำก็ได้ปรากฏกายขึ้น...นางคือสือจิ่วนั่นเอง

ก่อนหน้าเพียงไม่นาน...สือจิ่วสอบถามถึงเส้นทางของสนามฝึกซ้อมจากข้ารับใช้ เมื่อเดินตามเส้นทาง จึงได้พบกับว่านอวิ๋นเซียวที่กำลังฝึกฝนอย่างเอาเป็นเอาตาย

หญิงสาวยืนมองอยู่ครึ่งชั่วยาม เพราะท่าทางของชายหนุ่มดึงดูดสายตาของนางนัก เมื่อเขาหยุดฝึกฝนจึงได้รู้สึกตัวว่ามีคนกำลังยืนมองตนเอง ว่านอวิ๋นเซียวเดินเข้ามาหาหญิงสาวพร้อมเอ่ยทักทาย

“เจ้าเองก็ต้องการฝึกที่นี่หรือ” เสียงทุ้มของชายหนุ่มดังขึ้น

เขาจดจำได้ว่า นางคือองครักษ์หญิงของเซี่ยหรงเหยา

“ข้าเพียงแวะมาดูเท่านั้น ไม่คิดว่าจะมีผู้อื่นอยู่ก่อนแล้ว”

“อย่างนั้นหรือ เช่นนั้นเรามาลองประมือกันสักรอบ ข้าเองก็อยากลองดูฝีมือขององครักษ์หญิงผู้เลื่องชื่อสักครั้ง” คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปทันที สือจิ่วเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าอย่างไม่ลังเล

“ได้สิ เช่นนั้นเรามาลองต่อสู้กัน” ทั้งสองหยิบกระบี่ไม้จากชั้นวางในลานฝึก สายลมพัดผ่านปลายผมของทั้งคู่ ขณะที่แววตาต่างฝ่ายต่างจับจ้องกันและกัน

สือจิ่วเป็นฝ่ายรุกก่อน ส่วนว่านอวิ๋นเซียวตอบโต้ด้วยความคล่องแคล่วและแม่นยำ เสียงกระบี่ไม้ปะทะกันดัง เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! ก้องสะท้อนทั่วลานฝึก

ร่างบางในชุดดำเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ทุกจังหวะที่นางขยับเท้าและสะบัดกระบี่ล้วนเฉียบคมและมั่นคง ต่างจากท่วงท่าของ ว่านอวิ๋นเซียวที่ยังขาดความนิ่งและการควบคุมแรง

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ต่างไม่มีใครยอมใคร ทั้งสองเคลื่อนไหวราวกับเงาและแสงที่ไล่ตามกันอย่างกลมกลืน จนกระทั่งปลายกระบี่ของสือจิ่วจ่อที่ลำคอของชายหนุ่ม

ทั้งสองสบตากัน ก่อนจะผละออกพร้อมรอยยิ้ม