LOGINสัญชาตญาณเตือนให้ชายหนุ่มอย่าพึ่งเผยตัวตน จ้าวเค่อรีบถอยกลับอย่างเงียบเชียบ ใช้เส้นทางลับอีกสายหนึ่งหลบหนีออกจากบริเวณนั้น
ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังโรงน้ำชาเมืองเพื่อสืบข่าวสารเกี่ยวกับการศึกในครั้งนี้ ในใจของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดกลัวปะปนกัน หากฝ่ายบิดาของเขาพ่ายแพ้จริง ตนเองในฐานะบุตรชายจะต้องเผชิญชะตาเช่นไร และความฝันที่วาดไว้...จะยังเหลือหนทางให้ไขว่คว้าอีกหรือไม่ ทางด้านเซี่ยชิงสือ และว่านอวิ๋นเซียว ต่างส่งคนออกตามหาชินอ๋อง หลังทราบจากแม่ทัพว่านว่าตัวการก่อสงครามหนีไปได้ “น่าเสียดายที่ชินอ๋องหนีไปได้” เสียงทุ้มของแม่ทัพว่านดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดภายในตำหนักรัชทายาท กลิ่นยาสมุนไพรยังคงอบอวลอยู่ทั่วบริเวณ “เขาคือตัวอันตราย หากไม่จัดการให้สิ้นซาก จักต้องกลับมาแว้งกัดแน่” เซี่ยชิงสือเอ่ยเสียงเย็นชา บทเรียนเรื่องจ้าวเหลยมีให้เห็น เพราะแบบนั้น...หลานชายของเขาจึงได้ถูกลักพาตัวไป “สามารถใช้สายลับให้แฝงตัวอยู่ในเป่ยหมิงได้นานถึงยี่สิบปี คนเช่นนี้...หากยังมีชีวิตอยู่ ย่อมเป็นภัยต่อแผ่นดิน” ว่านอวิ๋นเซียวที่ยืนอยู่ข้างๆ พยักหน้าเห็นด้วยกับบิดาตน “ข้าได้สั่งให้คนออกติดตามแล้ว...ไม่นานคงได้เบาะแส ชินอ๋องไร้ที่ไป อีกทั้งครอบครัวทั้งหมดก็ยังอยู่ในเมืองหลวง” ว่านอวิ๋นเซียวเอ่ย เซี่ยชิงสือหัวเราะในลำคอ “เจ้าประเมินคนผู้นั้นต่ำไป หากเขากังวลเรื่องครอบครัว คงพาพวกเขาออกจากเมืองหลวงก่อนก่อกบฏ แต่ไท่เฟยและหวางเฟยยังคงพำนักอยู่ในจวน มีเพียงจ้าวเค่อที่หายตัวไป” แม่ทัพว่านขมวดคิ้วแน่น “อืม...เช่นนั้นก็ให้คนตามหาจ้าวเค่ออีกคน เกรงว่ายังคงซ่อนตัวอยู่ในเมืองหลวง เพราะประตูเมืองทั้งสี่ด้านถูกทหารของเป่ยหมิงเฝ้ารักษาการอย่างเข้มงวด” บรรยากาศภายในตำหนักเงียบงันลงอีกครั้ง เสียงลมหายใจของทุกคนหนักอึ้งราวกับมีบางสิ่งกำลังถาโถมเข้ามา ทางด้านจ้าวหนิงอวิ๋น ก่อนเกิดการก่อกบฏ นางยังคงประทับอยู่ในวังหลวง ในฐานะว่าที่ฮ่องเต้คนต่อไป ดวงตาเรียวสงบแต่แฝงความเหนื่อยล้า เพราะต้องปลอบโยนพระมารดาที่ทรงตรอมใจ และยังต้องคิดเรื่องที่ชินอ๋องก่อกบฏ แม้ทุกคนต่างบอกว่าให้นางสงบใจ เพราะคนฝ่ายตนเองยังคงได้เปรียบด้านตำแหน่งที่ตั้ง จนกว่าจะได้ยินข่าวว่าฝ่ายตนเองชนะ นางคงมิอาจวางใจ ต่อมาไม่นาน....ข่าวการพ่ายแพ้ของชินอ๋องได้รายงานมาถึงพระราชวัง หญิงสาวพลันถอนหายใจอย่างโล่งอก นางรู้สึกอุ่นใจที่รอบกายมีแต่เหล่าพี่น้องและบิดาที่ไม่เคยทอดทิ้ง ทั้งที่นางเป็นเพียงเด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยงเท่านั้น สำนักราชเลขาธิการได้ประกาศทั่วแผ่นดิน ถึงความผิดของชินอ๋อง ผู้ที่วางยาพิษสังหารพี่ชายต่างมารดา และคิดก่อกบฏยึดราชบัลลังก์ ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่วแคว้น ประชาชนต่างก่นด่าสาปแช่ง เพราะลูกหลานที่ถูกบังคับให้ร่วมกองทัพ ยามนี้ต้องสิ้นชีพอย่างไร้ความหมาย เพื่อสังเวยแด่คนที่ฝักไฝ่ในอำนาจเช่นเขา ที่ไม่เห็นคุณค่าของชีวิตประชาชน หลังสงครามภายในสงบลง ประชนต่างร่วมไว้อาลัยต่อการจากไปของอดีตฮ่องเต้ จ้าวหนิงอวิ๋นได้รับการแต่งตั้งขึ้นเป็นฮ่องเต้หญิงพระองค์ใหม่แห่งแคว้นจ้าว เบื้องหลังบัลลังก์มังกร มีแคว้นเป่ยหมิงคอยหนุนหลังทำให้หญิงสาวนั่งบัลลังก์อย่างมั่นคง ทำให้เหล่าขุนนางเฒ่าที่เคยดูแคลนไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยคำดูหมิ่นอีกต่อไป หญิงสาวผู้เคยเป็นเพียงรัชทายาทผู้เยาว์วัย...บัดนี้กลับกลายเป็นจักรพรรดินีผู้ทรงอำนาจ ดวงตาของนางฉายแววเยือกเย็นและแน่วแน่ นางประกาศกร้าวประกาศต่อฟ้าดินว่า แผ่นดินนี้...จะไม่มีวันกลับไปตกอยู่ในความวุ่นวายอีกต่อไป วันราชาพิเษกของจักรพรรดินีพระองค์ใหม่ ถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายตามพระราชประเพณี เนื่องจากยังอยู่ในช่วงไว้ทุกข์แด่อดีตฮ่องเต้ บรรยากาศภายในพระราชวังเต็มไปด้วยความสงบและความโศกเศร้า เหล่าขุนนางแต่งกายไว้ทุกข์สีขาวหมอบกราบเรียงรายอยู่สองข้างทาง ขณะที่ฮ่องเต้หญิงพระองค์ใหม่เสด็จขึ้นบัลลังก์มังกรด้วยท่วงท่าสง่างาม ดวงตาของนางสงบนิ่งแต่แฝงความเด็ดเดี่ยว ท่ามกลางพิธีอันศักดิ์สิทธิ์นั้น กลับมีเงาร้ายแฝงตัวอยู่...ชินอ๋องซึ่งหนีรอดจากสมรภูมิความตายมาได้ พร้อมพรรคพวกที่ยังเหลือรอดไม่ถึงสิบคน ได้ปลอมตัวเป็นขันทีและข้ารับใช้ แทรกซึมเข้ามาในวังหลวงหวังสังหารจ้าวหนิงอวิ๋น เดิมพันสุดท้ายคือการใช้เส้นทางลับที่มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ “วันนี้...ข้าจะเอาคืนทุกสิ่งที่พวกเจ้าพรากไปจากข้า” ชินอ๋องเอ่ยเสียงเย็น ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ในขณะเดียวกัน เซี่ยหรงเหยาซึ่งพักอยู่ในห้องรับรองของตำหนักด้านตะวันออก กำลังเตรียมตัวเพื่อเข้าร่วมพิธีในฐานะสหายใกล้ชิดของฮ่องเต้หญิง หญิงสาวสวมอาภรณ์สีเรียบ ดวงหน้างดงามแต่งแต้มบางเบา นางและสือจิ่วก้าวออกจากห้องตามนางกำนัลไป ไป๋ไช่ผู้ที่กำลังจัดเตรียมชุดให้หญิงสาว ถูกตีจากด้านหลัง...ชินอ๋องได้ปรากฏตัวขึ้นภายในห้องที่เซี่ยหรงเหยาพัก ใครจะคาดคิดว่า...ทางลับจะเชื่อมเข้ากับห้องนี้ “นางคือสาวใช้ของพระชายาองค์ชายรองของเป่ยหมิงพ่ะย่ะค่ะ” คนของชินอ๋องที่เคยเห็นไป๋ไช่ ชี้ไปยังร่างที่หมดสติ “นั่นก็หมายความว่า...หญิงสาวที่บุตรชายของข้าคลั่งไคล้จนแทบบ้าน ก็คงพำนักในห้องนี้สินะ ดี! กำลังง่วงก็มีคนส่งหมอนมาให้ พวกเจ้าสามคนซ่อนตัวรอที่นี่ ส่วนพวกเจ้าตามข้ามา” อดีตชินอ๋องที่กำลังถูกทางการตามล่า ออกคำสังผู้ติดตาม ทั้งหมดได้ปลอมตัวเป็นขันที โดยใช้หน้ากากหนังมนุษย์ แฝงตัวเข้าไปในงาน กระทั่งการแต่งตั้งฮ่องเต้พระองค์ใหม่ทรงเสร็จสิ้นตามพิธีการ รอบกายจ้าวหนิงอวิ๋นล้วนมีองครักษ์คอยคุ้มกันแน่นหนา ยากจะลอบสังหารโดยที่ฝ่ายตนเองไม่เสียอะไร และทางเดียวในตอนนี้ที่คิดออก คือการจับตัวเซี่ยหรงเหยาเพื่อแลกกับการบีบให้จ้าวหนิงอวิ๋นสละราชบัลลังก์ รอบกายเซี่ยหรงเหยาก็มีคนคุ้มกันมากมาย โดยที่อดีตชินอ๋องไม่มีทางรู้ ทว่า...เพราะความระแวดระวัง จึงได้กลับไปรอที่ห้องพักส่วนตัวของนาง พิธีสถาปนาผ่านไป แต่ไป๋ไช่ที่เคยอยู่ข้างกายไม่ห่างก็ยังไม่ปรากฏตัว เซี่ยหรงเหยาจึงสั่งให้สือจิ่วไปตามหานาง แต่ภายในห้องก็ว่างเปล่า ไม่สิ่งผิดปกติใดๆ ทว่าไป๋ไช่ยามนี้ถูกมัดปิดปากซ่อนอยู่ในทางลับ สื่อจิ่วกลับมารายงานว่าไม่พบตัวไป๋ไช่ หญิงสาวจึงรู้สึกสังหรบางอย่างที่ไม่ดีขึ้นมา หวังว่าจะไม่มีสิ่งไม่ดีเกิดขึ้นกับนาง เซี่ยหรงเหยากลับไปที่ตำหนักรับรองพร้อมสือจิ่ว นางนั่งรอภายในห้องสักพัก จึงขอร้องสือจิ่วให้ตามหาไป๋ไช่อีกรอบ สือจิ่วลังเลเล็กน้อย ไม่ต้องการออกห่างจากนายหญิงของตน ทว่าสุดท้ายทนการรบเร้าไม่ไหว จึงรับปากหญิงสาว...ก่อนไปสือจิ่วยังกำชับเซี่ยหรงเหยาอีกครั้ง ห้ามนางออกจากห้องนี้เด็ดขาด ที่นอกห้อง องครักษ์ลับได้ปรากฏตัวเพื่อยืนเฝ้าคอยอารักขา หลังสือจิ่วจากไป หญิงสาวได้เขียนบางอย่าง “ออกมาเถอะ ข้ารู้ว่าพวกเจ้าพาตัวสาวใช้ของข้าไป” ร่างบางเอ่ยเสียงเบา และทันใดนั้นเอง...อดีตชินอ๋องและพรรคพวกก็ปรากฏตัว “ใจกล้าดีนี่ ถึงกับสั่งให้องครักษ์หญิงข้างกายจากไป เพื่อช่วนเหลือสาวใช้เพียงคนเดียว” “สำหรับข้า หนึ่งชีวิตก็คือชีวิต มิได้มองชีวิตผู้อื่นไร้ค่าเช่นเจ้า” “เจ้า! ปากดีนักนะ” คนของชินอ๋องชี้หน้าหญิงสาว ทว่าชินอ๋องยกมือห้าม“ยอมรับซะ! ท่านหึงหวงข้า” เฟยหยางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ“ใช่ ข้ายอมรับว่าหึงหวง ข้ากลัวว่าเจ้าจะเลือกคนอื่นที่ดีกว่าข้า คนที่ไม่ได้ทอดทิ้งเจ้า คนที่สามารถดูแลเจ้าได้ดีกว่า” หลินหลันเยียนกอดชายหนุ่มเอาไว้“โง่จริง...ในใจข้ามีเพียงท่านคนเดียว ไม่มีใครอื่น”“และท่านไม่ได้ทอดทิ้งข้า ท่านเพียงแค่หลงทาง แต่ตอนนี้ท่านกลับมาแล้ว นั่นก็เพียงพอมิใช่หรือ” เฟยหยางกอดนางแน่นขึ้น และครั้งนี้...เขาได้พบกับความสุขของตนเองโดยไม่ต้องแย่งชิงแล้วหลังทั้งสองพูดคุยเปิดใจ ชายหนุ่มก็ไปพบบุตรชายทั้งสองที่เรือนของเอ้อโก่ว พร้อมแนะนำตนเองว่าเป็นบิดาแท้ๆ ของพวกเขาเด็กสองคนที่รู้ความ ต่างคาดเดาเอาไว้แล้วว่า พวกเขาอาจมีความสัมพันธ์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่เช่นนั้นเฟยหยางคงไม่ดูแลพวกเขาดีขนาดนี้“ท่านพ่อ” เด็กทั้งสองยอมรับบิดาแท้ๆ ผู้นี้ได้อย่างง่ายดาย“พ่อขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างพวกเจ้า แต่จากนี้ไป พ่อจะดูแลลูกทั้งสองและมารดาของเจ้าอย่างดีที่สุด” เด็กสองคนพยักหน้า ดวงตาเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตางานแต่งของพวกเขาถูกจัดขึ้นที่หมู่บ้านหลีฮวา หลินหลันเยียนขายเรือนที่หมู่บ้านเหมยฮวาที่ชอบดูถูกนาง มาซื้อเ
หนึ่งเดือนที่เขาไม่มาที่เรือนของนาง แต่ข้าวของกลับยังคงถูกส่งมาโดยเอ้อโก่ว นางทนไม่ไหวแล้ว จึงได้พาลูกทั้งสอง นั่งเกวียนลาตามเอ้อโก่วไปที่หมู่บ้านหลีฮวาเมื่อเห็นที่อยู่อันซอมซ่อของเขา เมื่อเทียบกับเรือนของนางแล้ว เขาใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นกลับมอบทุกอย่างให้นางและลูกทั้งสอง หลายเดือนที่พวกเขาพบกัน นับแต่ครั้งแรกที่เขาช่วยนางเอาไว้ นางไม่เข้าใจเจตนาของเฟยหยาง ทำไมต้องดีกับพวกนางแม่ลูก แต่กลับไม่เอ่ยขอสถานะใดๆเมื่อพบว่าในเรือนของเขามีบิดาที่นอนติดเตียง นางก็เข้าใจได้ทันที เขาคงไม่ต้องการให้นางต้องลำบากไปกับเขา จึงได้แยกตัวมาใช้ชีวิตเงียบๆ กันสองคนวันนี้เฟยหยางเข้าเมือง ที่เรือนจึงมีเอ้อโก่วคอยดูแล หญิงสาวขอร้องให้เอ้อโก่วพาลูกๆ ของนางไปที่เรือนของเขา ส่วนตนเองรอชายหนุ่มเงียบๆ ภายในเรือน กระทั่งแสงสุดท้ายของวันลับหายไป ร่างสูงใหญ่เป็นเงาตะคุ่มเดินโซเซขึ้นเขามาเมื่อก้าวเข้ามาในเรือน กลิ่นสุราลอยคลุ้งในอากาศ ทำให้นางรู้ว่าชายหนุ่มกำลังมึนเมา“เจ้าเป็นใคร!”ด้วยสัญชาตญาณ ชายหนุ่มพลันใช้มือกำรอบคอของอีกฝ่าย ดันเข้าผนังดินทันที ทว่าเมื่อเห็นใบหน้างามชัดๆ ความมึนเมาพลันหายเป็น
ได้ยินเช่นนั้น...กลิ่นอายความตายพลันแผ่ออกจากร่างของชายหนุ่ม อากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกลงทันตา ดวงตาสองข้างเย็นชาจนน่ากลัวชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าอำเภอถงอันทันที ร่างของเขาพุ่งทะยานรวดเร็วจนเกือบมองไม่เห็น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว ต้องสังหารคนเหล่านั้นให้สิ้นเพียงไม่ถึงชั่วยาม...ร่างสูงใหญ่พลันหยุดยืนที่หน้าศาลาว่าการอำเภอถงอัน เจ้าหน้าที่นับสิบยืนรออยู่ก่อนแล้ว ราวกับรู้ว่า...ชายหนุ่มจะต้องตามมาแน่ พวกเขาตะโกนด่าทอออกไป“เฟยหยาง! เจ้าคือคนร้ายในประกาศจับ! ยอมจำนนซะ!ไม่อย่างนั้นเราจะสังหารบิดาของเจ้าเสีย!” เฟยหยางยังคงนิ่งเงียบ เขาเหลือบมองคนเหล่านั้นทีละคน สายตาเยือกเย็นจนอ่านไม่ออกว่าคิดสิ่งใดคำขู่ใช้ไม่ได้ผลกับเขา อันที่จริงตัวเขาและบิดาก็มิได้มีความสัมพันธ์อันดีเพียงนั้น ที่ยังดูแลก็เพราะต้องการบางสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ หากบิดาต้องตายด้วยน้ำมือของคนเหล่านี้ ตนเองก็จักทำหลุมศพให้อย่างดี และแก้แค้นเพื่อให้บิดาจากไปอย่างสงบเสมียนซูก้าวออกมาเบื้องหน้า พร้อมกับชี้ไปยังชายหนุ่ม“นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้าบังอาจล่วงเกินข้า! วันนี้เจ้าต้องคุกเข่าขออภัยโทษ ยอมตัดขาสองข
ตลอดหลายปีทำแต่เรื่องเหลวไหล พลอยทำให้สามแม่ลูกต้องลำบาก แบกรับชื่อเสียงที่ไม่ดี เมื่อนอนไม่หลับ...จึงคว้าธนูขึ้นเขา หวังหาเงินให้มากเพื่อให้พวกเขาแม่ลูกไม่ต้องทนลำบากวันต่อมา...เฟยหยางเข้าเมืองอีกครั้ง ครั้งนี้ชายหนุ่มได้ยืมเกวียนเทียมลาของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อบรรทุกกวางหนุ่มสองตัว และไก่ป่ากระต่ายป่าอีกมากมาย หัวหน้าหมู่บ้านที่ได้ทานเนื้อเพราะชายหนุ่ม จึงยินยอมให้หยิบยืมอย่างยินดีหลังขายสัตว์ป่าได้เงินมากกว่าร้อยตำลึง ชายหนุ่มจึงเลือกซื้อเสบียงสำหรับสามแม่ลูก เพื่อส่งไปยังหมู่บ้านเหมยฮวา แต่ในระหว่างทาง กลับถูกชายฉกรรจ์จำนวนสิบคนขวางเอาไว้“หยุดเดี๋ยวนี้! วันนี้เจ้าจะไปไหนไม่ได้!” ตัวหัวหน้าตะโกนเสียงดัง คล้ายกำลังข่มขู่ให้อีกฝ่ายหวาดกลัว“เจ้าควรรู้ตัวว่าได้ไปล่วงเกินใครเอาไว้ หลังจากวันนี้ไปก็จงจำใส่หัว อย่าได้คิดกร่างทั้งที่ตนไร้อำนาจ” คนเหล่านั้นหัวเราะออกมาราวกับตนเองจัดการเฟยหยางไปแล้ว“หลีกไป!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ไม่นำพาต่อเสียงหัวเราะของคนเหล่านั้น“นี่! ลูกพี่...เจ้านี่มันกำลังดูถูกพวกเราอยู่” ลูกน้องร่างผอมแห้งเดินเข้ามากระซิบกับหัวหน้าของตน แต่กลับถูกตบหน้าไปหนึ่งฉาด
ชายขายหมูเงื้อมือหวังจะทุบไปที่หลินหลันเยียน ทว่า...เฟยหยางกลับยื่นมือออกไปหยุดชายขายหมูเอาไว้ รอบๆ บริเวณเงียบลงทันที“เจ้า! เจ้ากล้าขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้าหรือ!” ชายขายหมูตะโกนลั่น เฟยหยางเหลือบมองแขนที่มีไขมันของเขา ก่อนจะบีบมันแรงๆ เสียงกร๊อบพลันดังขึ้น เพียงครั้งเดียวแขนก็หักงอไม่เป็นรูปชาวบ้านที่กำลังมุงดูเรื่องสนุกของผู้อื่น ต่างถอยห่างออกจากพวกเขา คนเราไม่พูดพร่ำทำเพลง บทจะตีก็ตีเลย ช่างน่าหวาดกลัวนัก ชาวบ้านเหล่านั้นคิดในใจเสียงชายขายหมูร้องโหยหวน ไม่ต่างจากหมูที่เขาเชือด ร่างอ้วนกลมล้มลงกับพื้นพร้อมกอดแขนที่บิดงอ แม้จะเป็นเช่นนั้น...สีหน้าของเฟยหยางก็มิได้แปรเปลี่ยนตั้งแต่ต้นจนจบ เย็นชาและไร้อารมณ์เหมือนเดิม“ไสหัวไปซะ!!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ชายขายหมูที่กลิ้งไปมาบนพื้นมองเขาด้วยสายตาอาฆาต“ได้! เรื่องในครั้งนี้ข้าไม่จบง่ายๆ แน่” เขาเอ่ยอาฆาต รีบลุกขึ้นด้วยแขนข้างหนึ่ง จากไปพร้อมสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธหลินหลันเยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าโศกอีกครั้ง วันนี้รอดไปได้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ วันต่อๆ ไปล่ะ ตนเองจะหลบเลี่ยงภัยร้ายครั้งนี้ได้อย่า
ทุกเส้นประสาทในร่างกายตึงเครียด แม้จะเจ็บปวดจากบาดแผล แต่พวกเขาก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องเพื่อทำลายบรรยากาศ น้ำตาของคนเหล่านั้นไหลพราก ในใจคิดว่า...วันนี้คือวันสุดท้ายของชีวิตทว่า...เฟยหยางกลับไม่สนใจพวกเขา ชายหนุ่มหยิบของขึ้นแบกบนหลังอีกครั้ง มองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจากไปยังทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้“ถ้าพบกันครั้งหน้า จะไม่จบที่แค่ถูกหักขา” นั่นมิใช่เพียงคำขู่ หากแต่กลุ่มโจรรู้ว่า...ชายผู้นี้เอาจริง เฟยหยางเดินจากไป ทิ้งเสียงร้องโหยหวนไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้ากลับบ้านท่ามกลางความมืดชายหนุ่มลับถึงกระท่อมเชิงเขาในยามดึก แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเล็ก ทำให้มองเห็นเอ้อโก่วห่มผ้าห่มเก่าขาด นั่งหลับที่ข้างเตียงเขามิได้จุดตะเกียงหรือปลุกเด็กหนุ่มให้ตื่น แต่กลับทำทุกอย่างท่ามกลางความมืด เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบด้วยความชำนาญ เก็บของที่ซื้อมาให้เข้าที่ จากนั้นจึงหยิบธนูแบกขึ้นบ่าเดินกลับขึ้นเขาไปอีกครั้งเฟยหยางเป็นนายพรานที่เก่งกาจ แต่ชายหนุ่มไม่เคยจากบ้านไปเกินหนึ่งวันอย่างเช่นนายพรานคนอื่น นั่นเพราะยังมีบิดาที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม้จะจ่ายเงินให้เอ้อโก่วคอยดูแล แต่ก็ยังรู้สึกไม่วาง
ร่างสูงโปร่งแบกกวางตัวเขื่องเดินลงจากเขาราวกับไม่มีน้ำหนัก เลือดจากเหยื่อยังคงหยดลงเป็นจุดสีแดงเข้มตามทาง ใบหน้าที่มีรอยแผลยาวเป็นทางจากหว่างคิ้วลงมาที่ข้างใบหู ทำให้ดูน่าสะพรึงกลัว แสงแดดยามบ่ายสาดส่องทำให้รอยแผลนั้นยิ่งชัดเจนชาวบ้านที่พบเห็นชายหนุ่มต่างรีบถอยห่าง เพราะรอยแผลเป็นทำให้พวกเขาต่างคา
เสียงล้อรถม้าบดกับพื้นหินดังแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ทิ้งไว้เพียงภาพของจักรพรรดินีและพระราชสวามีที่ยังคงยืนส่งอยู่หน้าประตูเมือง ภาพแห่งมิตรภาพ ความผูกพัน และคำอวยพรที่อบอุ่นเหนือสิ่งใดในโลกเมื่อขบวนรถม้าของตระกูลมู่หรงแล่นเข้าสู่ประตูเมืองหลวงแห่งแคว้นเจา ผู้คนต่างออกมาต้อนรับด้วยความยินดี เสียงกลองและขล
“จ้าวเหลยขอรับ” ทันทีที่ชื่อของจ้าวเหลยหลุดออกจากปากเด็กน้อย เซี่ยหรงเหยาพลันนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา ดวงตาหญิงสาวเบิกกว้างราวกับพึ่งเข้าใจบางสิ่ง“เด็กน้อย เข้ามาใกล้ๆ ให้ข้าดูหูของเจ้าได้หรือไม่” มู่หรงจ้านหันไปมองมู่หรงจื่ออิง อีกฝ่ายพยักหน้าให้เบาๆ เขาจึงเดินเข้าไปใกล้หญิงงามตรงหน้าเซี่ยหรงเหยา
แม้แต่มู่หรงฉางชิง ผู้มีชื่อเสียงเรื่องความสามารถในการฝึกสัตว์ ยังต้องยอมรับว่ามันดื้อรั้นเกินไป แต่เพราะเซี่ยชิงสือเอ่ยปากขอร้องให้น้องเขยช่วยปราบพยศ ชายหนุ่มจึงจำใจต้องทำตามคำขอ และท้ายที่สุด แม้แต่มู่หรงฉางชิงก็ยังไม่อาจทำให้มันยอมจำนนได้วันนี้...ที่มู่หรงจื่ออิงพาเด็กชายตัวเล็กมาที่ลานฝึกม้าด้







