ความรู้สึกของสือจิ่ว

“ยอดเยี่ยม” สือจิ่วเอ่ยเบาๆ

“ขอบคุณ แต่ข้ายังเป็นรองเจ้าอยู่ไม่น้อย” ว่านอวิ๋นเซียวตอบ พลางลดกระบี่ของตนลง แผ่นหลังชายหนุ่มเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ฝึกด้วยตนเองทั้งวัน ยังไม่รู้สึกเหนื่อยขนาดนี้

“แต่เจ้ายังขาดบางสิ่ง” หญิงสาวเอ่ยเสียงเรียบ

“แม่นางสือโปรดแนะนำได้หรือไม่

“ย่อมได้แน่นอน” เป็นครั้งแรกที่หญิงสาวรู้สึกมีชีวิตชีวาและผ่อนคลาย หลังเหตุการณ์หายตัวไปของเซี่ยหรงเหยา

การประลองเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

“เจ้าพุ่งแรงเกินไป” สือจิ่วเอ่ยเสียงเรียบ พลางหมุนตัวหลบการโจมตีของชายหนุ่มอย่างง่ายดาย บ่งบอกว่านางยังไม่ได้เอาจริง

“ใช้แรงมากเกินไปไม่ใช่คำตอบ หากจังหวะไม่ถูกต้อง เจ้าจะเปิดช่องให้ศัตรูสวนกลับได้ทุกเมื่อ” ว่านอวิ๋นเซียวหอบหายใจแรง แต่ยังคงตั้งท่าขึ้นใหม่

“ข้ารู้แล้ว...ข้าจะลองอีกครั้ง” ชายหนุ่มพุ่งเข้าไปอีกครั้ง คราวนี้ลดแรงลงแต่เพิ่มความแม่นยำ กระบี่ไม้ในมือเคลื่อนไหวอย่างมีจังหวะมากขึ้น ทว่าก็ยังคงถูกสือจิ่วปัดออกได้อย่างง่ายดาย

“ดีขึ้น” หญิงสาวกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

“แต่ยังเร็วเกินไป เจ้าต้องฟังเสียงลมหายใจของตนเองก่อนจะขยับ” ว่านอวิ๋นเซียวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลับตา สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วเปิดตาขึ้นอีกครั้ง

แววตาชายหนุ่มเปลี่ยนไปจากเมื่อครู่ มันดูสงบนิ่งและมั่นคงกว่าเดิม ทั้งสองประมือกันต่ออีกหลายกระบวนท่า เสียงกระบี่ไม้กระทบกันดังต่อเนื่อง ในที่สุด...สือจิ่วก็ลดกระบี่ลง

“พอแค่นี้ก่อน...เจ้าทำได้ดีมาก” ว่านอวิ๋นเซียวเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผาก พร้อมกับยิ้มกว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวและลักยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก

“ขอบคุณสำหรับวันนี้” สือจิ่วส่ายหน้าเบาๆ

“เป็นเพราะเจ้ามีพื้นฐานที่ดี หากฝึกฝนต่อไป ข้าคิดว่าไม่นานเจ้าจะก้าวข้ามข้าได้แน่” สายลมยามดึกพัดผ่าน ปลายไผ่ไหวเอนส่งเสียงกรอบแกรบ ทั้งสองยืนมองกันเงียบๆ ก่อนสือจิ่วจะเอ่ยขึ้นเบาๆ

“พรุ่งนี้...หากเจ้าจะฝึกอีก ข้าจะมาด้วย” ว่านอวิ๋นเซียวมองหญิงสาว ดวงตาเปล่งประกายอบอุ่น

“ข้าจะรอ...”

นับแต่ที่ได้ประมือในครั้งนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองค่อยๆ ก่อตัวอย่างเงียบๆ ช่วงเวลาหลังจากคอยดูแลเซี่ยหรงเหยา สือจิ่วและว่านอวิ๋นเซียวมักหาโอกาสมาพบกันที่สนามฝึกข้างป่าไผ่เสมอ

เขาอาจไม่รู้ตัว แต่ว่านอวิ๋นเซียวมักยิ้มทุกครั้งที่เห็นสือจิ่วปรากฏตัว ส่วนสือจิ่วเองก็ไม่อาจซ่อนรอยยิ้มบางๆ ที่ผุดขึ้นบนริมฝีปากได้เช่นกัน

ไป๋ไช่เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ นางพบว่าสือจิ่วมักหายตัวไปทุกครั้งเมื่อมีเวลาพัก จึงตัดสินใจแอบติดตามอย่างเงียบๆ เมื่อมาถึงสนามฝึกหลังตำหนัก ภาพตรงหน้าทำหญิงสาวต้องเบิกตากว้าง

เพราะสือจิ่วและว่านอวิ๋นเซียวกำลังต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ในแววตาและรอยยิ้มของทั้งคู่กลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ราวกับโลกทั้งใบเหลือเพียงพวกเขาสองคน

ไป๋ไช่ยกมือปิดปากด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบหันหลังกลับไปยังเรือนพักของเซี่ยหรงเหยาอย่างรวดเร็ว

“องค์ฮองเฮาเพคะ! บ่าวเห็น! บ่าวเห็นสือจิ่ว...นางอยู่กับคุณชายว่าน ทั้งสองดู...ดูเหมือนจะสนิทกันมากเลยเพคะ!” ไป๋ไช่เอ่ยพลางหอบหายใจแรง เซี่ยหรงเหยาที่กำลังอ่านตำราเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบางพลันปรากฏบนใบหน้า

“เช่นนั้นหรือ” ไป๋ไช่ขมวดคิ้ว

“พระองค์ไม่ตกใจหรือ บ่าวคิดว่าสือจิ่ว...นางเคยบอกว่าชอบสตรีมิใช่หรือ” เซี่ยหรงเหยาวางตำราลง พลางหัวเราะเบาๆ

“ไป๋ไช่เด็กน้อยเอ๋ย...เจ้าช่างไร้เดียงสานัก ความจริงข้ารู้มานานแล้วว่า สือจิ่วหาได้ชอบสตรีไม่ นางเพียงเอ่ยเช่นนั้นเพื่อให้ข้าสบายใจ เพราะข้าเคยหวาดระแวงว่าคนใกล้ตัวจะมีใจต่อมู่หรงฉางชิง”

ไป๋ไช่เบิกตากว้าง ก่อนจะค่อยๆ พยักหน้าเข้าใจ ทั้งที่ไม่เข้าใจ

“เช่นนั้น...นางคงชอบคุณชายว่านสินะเพคะ”

เซี่ยหรงเหยายิ้มอ่อน

“บางที... ความรู้สึกของคนสองคน ไม่ว่าจะในสถานะไหน หากมีความสุข เราก็ควรยินดีด้วยมิใช่หรือ” ไป๋ไช่พยักหน้ารับพร้อมกับยิ้มกว้าง

เซี่ยหรงเหยามองข้ารับใช้ของตนด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ร่างบางมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดต้องยอดไผ่ไหวเอน หากสือจิ่วมีคนที่นางต้องใจ ตนเองก็จะเป็นแม่สื่อให้พวกเขา

ทางด้านชินอ๋อง แม้จะถูกฮ่องเต้ทรงตำหนิอย่างรุนแรงต่อหน้าขุนนางทั้งราชสำนัก แต่ด้วยอิทธิพลที่หยั่งรากลึกมานาน อำนาจของเขาในแคว้นจ้าวกลับมิได้สั่นคลอนแม้แต่น้อย

กองกำลังลับที่แฝงตัวอยู่ทั่วแคว้นยังคงเคลื่อนไหวอย่างเงียบงัน ทำให้คนของมู่หรงฉางชิงต้องระมัดระวังทุกย่างก้าว ยามเมื่อออกไปสืบข่าว

หลังตนเพลี่ยงพล้ำมาหลายครั้ง ชินอ๋องจึงวางแผนใหม่ เป็นแผนที่แยบยลและอันตรายยิ่งกว่าเดิม เขาตั้งใจจะหาสามีให้แก่จ้าวหนิงอวิ๋น เพื่อควบคุมนางให้กลายเป็นเพียงฮ่องเต้หุ่นเชิด ทั้งที่รู้ดีว่าหญิงสาวมีคู่หมั้นอย่างเซี่ยชิงสืออยู่แล้ว

ชินอ๋องคิดว่า...หากสามารถจับนางผูกพันกับตระกูลขุนนางฝ่ายตนเองได้ ก็เท่ากับนางและแคว้นจ้าวตกอยู่ในกำมือของเขาแล้ว

หลายวันหลังพิธีแต่งตั้งรัชทายาท เทียบเชิญมากมายถูกส่งมายังตำหนักรัชทายาทอย่างต่อเนื่อง

เทียบเชิญบางฉบับมาจากขุนนางผู้ใหญ่ฝ่ายฮ่องเต้ บางฉบับมาจากตระกูลที่มีบุตรชายหนุ่มในวัยเดียวกับนาง เซี่ยหรงเหยาที่มักมาช่วยตรวจดูเอกสารแทนสหายรัก ถึงกับขมวดคิ้วมุ่น

“เทียบเชิญเหล่านี้... ครึ่งหนึ่งมาจากฝ่ายฮ่องเต้ อีกครึ่งหนึ่งมาจากฝ่ายชินอ๋อง ดูท่าจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ” จ้าวหนิงอวิ๋นมองเทียบเชิญที่วางเรียงอยู่บนโต๊ะ ดวงตาเรียวยาวฉายแววครุ่นคิด

“ข้าคงต้องไปอย่างน้อยสองสามงาน เพื่อดูท่าทีของแต่ละฝ่าย”

“อันที่จริง...ข้าคิดว่าเจ้าควรหยั่งเชิงฝ่ายชินอ๋องก่อน อย่างไรขุนนางที่กำลังสนับสนุนเจ้าก็อยู่ฝ่ายฮ่องเต้ คนเหล่านั้นคงยังไม่คิดทำลายเจ้าในตอนนี้ อีกอย่าง...หากอยากรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามต้องการทำสิ่งใด เราก็จะต้องเข้าไปอยู่ในจุดนั้นเพื่อให้ได้รู้ความเคลื่อนไหว” หญิงสาวเอ่ยพร้อมลูบท้องที่ใหญ่โตของตนอย่างอ่อนโยน

“ข้าอยากไปด้วย แต่ร่างกายไม่อำนวยแล้ว เจ้าคงต้องไปด้วยตนเอง” เซี่ยหรงเหยาจับมือสหายแน่น

“ไม่เป็นไร เจ้าพักผ่อนเถิด ข้าจะระวังตัวให้มาก” หญิงสาวเลือกเทียบเชิญหนึ่งใบ และสั่งให้ข้ารับใช้ตอบรับเข้าร่วมทันที

ต่อมา เซี่ยหรงเหยาได้เรียกสือจิ่วเข้ามาพบตน

“สือจิ่ว ครานี้ต้องไปกับองค์หญิงรัชทายาท ทำหน้าที่องครักษ์ข้างกายนาง อย่างไรก็เป็นสตรี ย่อมสะดวกกว่ามีองครักษ์ชายติดตาม”

“เพคะ” สือจิ่วค้อมศีรษะรับคำ

“เจ้ากับพี่สามตามไปด้วย ข้าจะได้วางใจ” เซี่ยหรงเหยากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เมื่อถึงวันออกเดินทาง รถม้าของจ้าวหนิงอวิ๋นเคลื่อนตัวออกจากตำหนักรัชทายาทช้าๆ ภายใต้การคุ้มกันขององครักษ์ลับและสือจิ่วที่นั่งอยู่ข้างกาย

หญิงสาวมองออกไปนอกหน้าต่าง ในใจของนางรู้ดี...งานเลี้ยงครั้งนี้มิใช่ธรรมดา หากแต่เป็นสนามประลองอำนาจเพื่อหยั่งเชิงตนเอง

ณ จวนซุนโสวฝู่

ภายนอกประดับประดาอย่างงดงาม เสียงดนตรีขับกล่อมดังแว่วไปทั่วลานหินอ่อน กลิ่นชาหอมกรุ่นลอยอบอวลในอากาศ หญิงสาวในอาภรณ์สีม่วงอ่อนก้าวลงจากรถม้าอย่างสง่างาม

ข้างกายมีเซี่ยชิงสือเดินเคียงไม่ห่าง แต่เมื่อเข้าสู่เรือนใหญ่ เหล่าข้ารับใช้ก็เข้ามากล่าวเชิญทั้งสอง ทว่า...ฝ่ายบุรุษและฝ่ายสตรีกลับจัดแยกจากกัน อ้างว่าทำตามธรรมเนียมเดิม

เซี่ยชิงสือจำต้องแยกจากนาง หลังกำชับให้หญิงสาวดูแลตนเอง ชายหนุ่มจึงเดินตามข้ารับใช้ไปยังเรือนรับรองอีกฝั่ง ส่วนจ้าว หนิงอวิ๋นถูกนำไปยังเรือนที่เหล่าฮูหยินผู้สูงศักดิ์นั่งกำลังล้อมวงสนทนา

ทันทีที่นางปรากฏตัว เสียงพูดคุยก็พลันหยุดลง ก่อนทุกคนจะลุกขึ้นเพื่อต้อนรับหญิงสาว

“องค์รัชทายาทเสด็จมาถึงแล้วหรือเพคะ ช่างงามสง่าเสียจริง”

ว่านหนิงอวิ๋นยิ้มตอบกลับอย่างสุภาพ

“ท่านทั้งหลายตามสบายเถิด ข้าเพียงมาร่วมสนุกเท่านั้น” เหล่าฮูหยินต่างเชื้อเชิญให้นางนั่งลงตรงกลางวงสนทนา บทสนทนาเริ่มต้นด้วยถ้อยคำสุภาพ แต่ไม่นานนักก็เริ่มแฝงความหมายบางอย่าง