อับอาย

“องค์รัชทายาท อายุเท่าใดแล้วเพคะ”

“ได้ยินว่าทรงยังมิได้อภิเษกใช่หรือไม่”

“บุตรชายของหม่อมฉันมีอายุใกล้เคียงกับพระองค์ ทั้งยังเป็นถึงขุนนางขั้นห้าแล้ว พวกท่านว่าเหมาะสมหรือไม่”

คำพูดเหล่านั้นฟังดูเหมือนเป็นการชื่นชม แต่ในหูของหญิงสาว กลับรู้สึกเหมือนถูกมองเป็นสินค้าสำหรับให้เลือกในตลาด

นางรู้แล้วว่าคนเหล่านี้มีจุดประสงค์ใด คงต้องการส่งบุตรชายเข้ามาเกี่ยวดองกับราชวงศ์ แม้จะพยายามรักษามารยาท แต่ความอึดอัดค่อยๆ ทำให้จ้าวหนิงอวิ๋นหมดความอดทนทีละน้อย

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ขณะนั้นเอง...สาวใช้นางหนึ่งเดินเข้ามารินสุราให้เหล่าฮูหยิน แต่เมื่อมาถึงด้านหลังของจ้าวหนิงอวิ๋น นางกลับทำสุราหกรดสือจิ่วที่ยืนคอยคุ้มกันอยู่ด้านหลัง

“ขะ...ขออภัยเจ้าค่ะ! บ่าวไม่ได้ตั้งใจจริงๆ” สาวใช้คุกเข่าลง พร้อมกับเกาะขาสือจิ่วด้วยสีหน้าตื่นตกใจ สือจิ่วกลอกตาก่อนสะบัดอีกฝ่ายให้ออกห่าง

“ไม่เป็นไร” แม้จะเอ่ยปฏิเสธไปแล้ว แต่สาวใช้นางนั้นก็ยังตามตื๊อไม่เลิก จ้าวหนิงอวิ๋นอยากรู้ว่านางต้องการทำสิ่งใด จึงพยักหน้าให้สือจิ่วตามออกไป

“ไปเถอะ เปลี่ยนชุดใหม่แล้วค่อยกลับมา” สือจิ่วค้อมศีรษะรับคำ ก่อนจะเดินตามสาวใช้นางนั้นออกไปทางเรือนด้านหลัง

ไม่นานหลังจากนั้น สาวใช้อีกนางก็เดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ

“องค์รัชทายาทเพคะ แม่ทัพน้อยเซี่ยรออยู่ที่ศาลาข้างสระบัว บอกว่ามิสะดวกมาฝั่งนี้ จึงขอให้พระองค์เสด็จไปที่นั่นด้วยตนเองเพคะ” จ้าวหนิงอวิ๋นได้ยินชื่อเซี่ยชิงสือ นางพลันลุกขึ้นโดยไม่ลังเล

“ได้ เช่นนั้นเจ้านำทางไปเถิด” คล้อยหลังหญิงสาว เหล่าฮู หยินต่างมองตามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

จ้าวหนิงอวิ๋นเดินตามสาวใช้ไปจนเกือบถึงศาลาริมสระบัว แสงอาทิตย์ยามบ่ายสะท้อนผิวน้ำระยิบระยับ แต่สิ่งที่สะดุดตาคือ ม่านบางที่ล้อมรอบศาลาเบื้องหน้า ราวกับต้องการปิดบังสายตาผู้คนจากภายนอก

หญิงสาวหยุดยืนห่างออกไป มองเห็นเงาร่างบุรุษผู้หนึ่งยืนหันหลังอยู่ภายในศาลา แผ่นหลังนั้นสูงสง่า ท่วงท่าคล้ายคลึงกับเซี่ยชิงสือนัก ทว่านางก็ยังมิปักใจว่าบุรุษผู้นั้นคือชายคนรักของตน

เมื่อเดินใกล้เข้าไป ความรู้สึกบางอย่างกลับทำให้รับรู้ได้ถึงสิ่งผิดปกติ ร่างบางเหลือบมองสาวใช้ที่เดินอยู่เบื้องหน้า ซึ่งมีท่าทีดูร้อนรนแปลกๆ นางจึงไม่ลังเลอีกต่อไป มือเรียวคว้ามีดสั้นที่ซ่อนในแขนเสื้อ ฟาดไปที่ท้ายทอยของสาวใช้จนสลบ

จากนั้นย่องเข้าไปด้านหลังบุรุษในศาลา ก่อนจะใช้มันกระแทกเข้าที่ต้นคออีกฝ่ายอย่างแม่นยำ ร่างนั้นทรุดฮวบลงทันที เมื่อพบว่าอีกฝ่ายมิใช่เซี่ยชิงสือ นางก็รู้แล้วว่าตนกำลังโดนวางแผน

หญิงสาวลากทั้งสองคนมานอนรวมกันภายในศาลา แล้วกวาดตามองรอบๆ สิ่งที่เห็นทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ ที่นอนสีแดงที่ถูกปูอย่างประณีต กลิ่นกำยานหอมหวานที่ถูกจุดเอาไว้ และการสุราหลายใบ ทุกอย่างบ่งบอกชัดว่า มีคนเตรียมการไว้เพื่อให้เกิดเรื่องอื้อฉาว

“พวกสารเลว!” ว่านหนิงอวิ๋นกัดฟันแน่น ดวงตามีประกายโทสะ

“กล้าวางแผนกับข้าเช่นนี้ หากวันนี้ข้าไม่รื้อหลังคาจวนของเจ้าทิ้ง อย่ามาเรียกข้าว่าจ้าวหนิงอวิ๋น!” ร่างบางสั่นเทาเต็มไปด้วยความโกรธ

“ออกมา!” สิ้นเสียงของนาง ทันใดนั้นสือจิ่วก็พลันปรากฏตัว

“องค์รัชทายาท...”

“จับตัวข้ารับใช้ชายในจวนตระกูลซุนมาหนึ่งคน แล้วแก้ผ้าคนพวกนี้ออก ข้าจะให้คนทั้งงานรู้ว่า ผลของการคิดร้ายต่อข้า ต้องพบจุดจบเช่นไร” สือจิ่วแม้งุนงง แต่ก็ทำตามอย่างรวดเร็ว

ก่อนหน้านี้...เพื่อให้คนเหล่านั้นตายใจ สือจิ่วจึงเล่นตามน้ำ แต่ความเป็นจริง นางมิได้ออกห่างจากจ้าวหนิงอวิ๋นแม้แต่น้อย

เวลาผ่านไปราวหนึ่งก้านธูป เสียงเอะอะเริ่มดังขึ้นจากฝั่งเรือนของสตรี ผู้คนมากมายมุ่งหน้ามายังศาลาริมสระบัว เพราะได้ยินเสียงบางอย่างดังลอดออกมา ซุนโสวฝู่ซึ่งยืนอยู่ด้านหลัง แอบส่งสายตาให้ชินอ๋องอย่างมีความหมาย ก่อนจะแหวกผู้คนพร้อมเอ่ยเสียงกร้าว

“จับตัวคนที่ทำเรื่องบัดสีออกมา!” ข้ารับใช้หลายคนต่างกรูกันเข้าไป ม่านบางเหล่านั้นถูกเปิดออกในทันที แต่ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ทุกคนถึงกับตะลึงงัน

เพราะภายในศาลามีร่างของสามคน

สองบุรุษหนึ่งสตรี นอนพัวพันกันอยู่บนพื้นในสภาพน่าอับอาย และเมื่อมองให้ชัดขึ้น ผู้คนต่างอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงอีกครั้ง เพราะบุรุษที่อยู่ด้านบนสุด คือบุตรชายคนเล็กของซุนโสวฝู่ ส่วนอีกสองคนที่อยู่ใต้ร่างกลับเป็นข้ารับใช้ของจวน!

เสียงอื้ออึงดังขึ้นทันที ซุนโสวฝู่หน้าซีดเผือดในพริบตา ขณะที่ชินอ๋องที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ขมวดคิ้วแน่น ความเงียบทำให้รอบด้านดูหนักอึ้ง จ้าวหนิงอวิ๋นที่ยืนอยู่ด้านนอกศาลา มองภาพเหล่านั้นด้วยดวงตาเรียบเฉย

มุมปากหญิงสาวโค้งขึ้นเล็กน้อย

“นี่แหละ...คือผลของการคิดร้ายต่อข้า จากนี้ชื่อเสียงของจวนโสวฝู่คงทำให้ชาวเมืองเอ่ยถึงไปอีกนาน คนพวกนี้หากไม่จมน้ำลายตาย ก็คงไม่กล้าเดินเงยหน้าอีกแล้ว” ร่างบางหันหลังจากมาโดยไม่เอ่ยคำใดอีก

นางไม่คิดอยู่รอดูความวุ่นวายที่เกิดขึ้น เซี่ยชิงสือและสือจิ่วเดินตามด้านหลังราวกับรู้ล่วงหน้า สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความปรีดา บ่งบอกชัดว่าพอใจกับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นเพียงใด

รถม้าเคลื่อนออกจากจวนซุนโสวฝู่ท่ามกลางเสียงเอะอะที่ยังดังอยู่เบื้องหลัง จ้าวหนิงอวิ๋นเอนตัวพิงหมอนนุ่มอย่างสบายอารมณ์

“รีบให้คนของเราปล่อยข่าวออกไปเถิด พรุ่งนี้ในท้องพระโรงใบหน้าซุนโสวฝู่คงดำเป็นก้นหม้อ” หญิงสาวเอ่ยพลางหัวเราะเบาๆ

เซี่ยชิงสือมองร่างบางอย่างจับผิด

“เจ้าช่างกล้าเหลือเกิน...” ชายหนุ่มอยากจะตำหนิที่หญิงสาวกล้าทำเรื่องนี้ โดยไม่เกรงกลัวว่าตนจักเพลี้ยงพล้ำ

“ข้าต้องกล้าเพราะถูกบีบคั้น” ว่านหนิงอวิ๋นตอบพลางเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง

“หากข้าไม่ลงมือก่อน วันนี้คงได้ตกเป็นจำเลย สถานการณ์เช่นนั้น ต่อให้กระโดดแม่น้ำเหลืองก็คงล้างมลทินไม่ได้” ชายหนุ่มเข้าใจสิ่งที่หญิงสาวเอ่ย เขาดึงร่างบางเข้ามาในอ้อมแขน พลางลูบแผ่นหลังนางเบาๆ เพื่อให้รู้สึกถึงความปลอดภัย

“หากคิดทำเรื่องอันตราย เจ้าต้องบอกข้าก่อน อย่าลืมนะว่าที่ข้าตามมาที่นี่ ก็เพื่อหนุนหลังและเป็นที่พึ่งพาให้แก่เจ้า”

เมื่อกลับถึงตำหนัก หญิงสาวแทบทนรอให้รถม้าหยุดสนิทมิได้ รีบก้าวตรงไปยังเรือนของเซี่ยหรงเหยาในทันที

“เป่าหนิง! เป่าหนิง! เจ้าต้องฟังเรื่องนี้!” เสียงของจ้าวหนิงอวิ๋นดังขึ้นก่อนที่ร่างของนางจะปรากฏเสียอีก

เซี่ยหรงเหยาที่กำลังนั่งอ่านตำราอยู่ เงยหน้าขึ้น เห็นสีหน้าของสหายก็รู้ทันทีว่ามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น

“ดูท่าข้าคงต้องเตรียมตัวรอฟังแล้วสินะ”

จ้าวหนิงอวิ๋นเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ ตั้งแต่การถูกล่อลวงไปยังศาลา การจับคนร้าย ไปจนถึงแผนที่นางโต้กลับ เสียงหัวเราะของสตรีทั้งสองดังขึ้นเป็นระยะ โดยเฉพาะตอนที่จ้าวหนิงอวิ๋นเล่าถึงสีหน้าซุนโสวฝู่ เมื่อม่านถูกเปิดออก

“ข้าอยากเห็นหน้าคนเหล่านั้นนัก!” เซี่ยหรงเหยาหัวเราะจนน้ำตาไหลออกมา นางต้องจับเจาอยู่แต่ในที่พักอย่างเบื่อหน่าย เพราะช่วงนี้มู่หรงฉางชิงออกไปทำภาระกิจนอกเมือง

“เจ้าทำได้ดีเหลือเกินอวิ๋นเอ๋อ ทำให้ข้านึกถึงเรื่องวุ่นวายต่างๆ ที่เราสองคนเคยก่อที่เป่ยหมิง” หญิงเอ่ยทั้งน้ำตา เพราะหัวเราะมากเกินไป นางจึงรับรู้ได้ถึงแรงดิ้นของลูกๆ ในครรภ์

“ครานี้คนเหล่านั้นคงไม่กล้าแตะต้องเจ้าอีกนาน เพราะคิดว่าเจ้าจักต้องระวังตัวหลังถูกพวกเขาวางแผนใส่ร้าย”

เพียงครึ่งวันหลังเหตุการณ์นั้นเดิกขึ้น สื่อจิ่วได้สั่งคนแพร่ข่าวลือออกไป ว่าบุตรชายคนเล็กของซุนโสวฝู่เป็นบุรุษตัดแขนเสื้อ แถมยังชอบเล่นกับทั้งบุรุษและสตรีในเวลาเดียวกัน

เรื่องราวถูกแต่งเติมจนกลายเป็นความอับอาย แม้ทุกคนจะรู้ดีว่าเบื้องหลังข่าวลือเรื่องนี้คือฝีมือของของใคร แต่ก็ไม่มีหลักฐานใดมัดตัวนางได้ ตระกูลซุนจำต้องก้มหน้ารับชะตากรรม ปิดประตูจวนเงียบไม่ออกมาพบผู้ใดอีก

หลังเซี่ยหรงเหยาเกิดใหม่ ไม่ว่าชินอ๋องจะวางแผนร้ายเพียงใด เพื่อทำลายจ้าวหนิงอวิ๋น แต่นางกลับสามารถรอดพ้นมาได้ทุกครา ราวกับโชคชะตาอยู่ข้างนางเสมอ