Semua Bab พ่ายเงาเสน่หา: Bab 11 - Bab 20

“ผมยังแก้แบบโฮมออฟฟิศของคุณเบลล่าไม่เสร็จเลย ผมคงไปด้วยไม่ได้หรอกครับวิ”ต่อตระการพูดอย่างหนักใจ ตามหลักแล้ววันนี้เขาต้องทำงานชิ้นนี้ให้เสร็จ เพื่อที่พรุ่งนี้เช้าจะได้นำแบบที่แก้ไขแล้วเรียบร้อยส่งต่อให้เออีอีกคนไปพรีเซนต์ให้กับลูกค้า“ต่อก็เอากลับไปทำที่คอนโดฯ สิ ทุกทีก็เห็นเอากลับไปทำนี่นา นะคะต่อ ไปกับวิหน่อยนะ...”หญิงสาวยังคงออดอ้อนเสียงอ่อนเสียงหวาน พลางใช้ท่าไม้ตายนั่นคือการซบหน้าลงกับต้นแขนของเขา เพียงแค่นั้นคนถูกอ้อนก็ใจอ่อนยวบ“อืม...ไปก็ไป”สิ้นเสียงของเขา หญิงสาวก็ยิ้มร่าอย่างยินดี เธอเอานิ้วมือของตนเองแตะที่ริมฝีปากก่อนจะเอาไปแตะที่แก้มของเขาเพื่อเป็นการขอบคุณ“ต่อน่ารักที่สุดเลย วิรักต่อก็ตรงนี้แหละ ถ้างั้นวิจะรอที่โต๊ะนะคะ”พูดจบเจ้าตัวก็เดินออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้เจ้าของห้องได้แต่มองตามไปจนกระทั่งประตูปิดลง ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาหนัก ๆ พลางเดินไปทรุดตัวนั่งที่เก้าอี้ตามเดิมอุตส่าห์พยายามจะตัดใจให้ได้ แต่ดูเหมือนหญิงสาวจะไม่ให้ความร่วมมือกับเขาเลย เธอยังคงทำตัวปกติ

ต่อตระการทรุดตัวลงนั่งที่ขอบเตียงหลังเสร็จจากการอาบน้ำชำระร่างกาย ตาคมมีประกายวับหวานยามที่เหลือบมองร่างหลับใหลของแม่คนขี้อายที่ถูกเขาเคี่ยวเข็ญให้เข้าไปอาบน้ำด้วยกัน แต่เจ้าตัวก็ส่ายหน้าปฏิเสธลูกเดียว จนสุดท้ายเขาถึงได้ยอมแพ้ และให้เธอเข้าไปอาบก่อน จากนั้นเขาจึงเข้าไปอาบทีหลัง หลังจากที่เธอออกมาจากห้องน้ำแล้วถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น เขาอาจมองว่าความขี้อายนั้นช่างน่ารำคาญ แต่กับแก้วกานดา เขากลับมองว่ามันดูน่ารักน่าเอ็นดู และเหมาะสมกับตัวเธอที่สุด แก้วกานดาที่เขารู้จักมักจะมีความประหม่าอยู่บนสีหน้าและแววตาเสมอ ซึ่งเป็นสิ่งที่ชินตาเขามาตั้งแต่ไหนแต่ไร เขานึกภาพไม่ออกเลยว่าหากคนตรงหน้าลุกขึ้นมาเป็นสาวเปรี้ยวใจกล้าอย่างวิวัลลาขึ้นมาบ้าง มันจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้ก็คือเขาชอบแก้วกานดาในแบบที่เธอเป็นอยู่มากกว่าชายหนุ่มก้มตัวลงไปจุมพิตเบา ๆ ที่หน้าผากก่อนจะผละออกมานั่งที่โต๊ะกินข้าวด้านนอก เปิดโน้ตบุ๊กที่หอบหิ้วมาจากบ้านเพื่อทำงานที่คั่งค้างไว้ตั้งแต่เมื่อกลางวันให้เสร็จสิ้น เนื่องจากต้องนำไปพรีเซนต์ในวันพรุ่งนี้เช้า หากวันนี้เขาไม่ออกไปพบลูกค้าข้างนอกกับวิวัลลา เขาก

“วันนี้เลิกงานกี่โมง ช่วงหัวค่ำเราไปหาอะไรอร่อย ๆ นอกบ้านกินกันไหมแก้ว”“เลิกประมาณห้าโมงเย็นค่ะ ว่าแต่วันนี้พี่ต่อว่างหรือคะ”ดีใจจนเนื้อเต้นเป็นอย่างไร แก้วกานดาเพิ่งจะรู้สึกได้ก็วันนี้นี่เอง ไม่คาดคิดมาก่อนว่าเขาจะใส่ใจกับเรื่องเล็กน้อยอย่างเช่นวันเกิดของเธอด้วย ความปลาบปลื้มตื้นตันแสดงออกมาจากนัยน์ตาหวานปนเศร้าอย่างไม่ปิดบัง“ว่างสิ วันนี้พี่ว่างทั้งวัน...ทั้งคืนด้วย” ประโยคสุดท้ายเขาเอ่ยเสียงเบาราวกระซิบ แววตากรุ้มกริ่มระยิบระยับจนคนมองหน้าเห่อร้อนไม่กล้าสบตา แก้วกานดาอมยิ้มพลางเสมองไปทางอื่น สักพักก็ก้มหน้าพูดกับเขาเสียงเบา“ถ้างั้นเลิกงานแล้วแก้วจะรีบกลับบ้านไปอาบน้ำแต่งตัวนะคะ แต่ตอนนี้แก้วต้องขึ้นไปข้างบนก่อน แล้วเจอกันที่บ้านนะคะพี่ต่อ”แก้วกานดาลุกขึ้นยืน พอเห็นเขาพยักหน้าให้เธอจึงผละออกมาด้วยสีหน้าอิ่มเอมต่อตระการขับรถกลับมารอแก้วกานดาที่คอนโดฯ ของหญิงสาว เขาเดินฮัมเพลงคลอไปเบา ๆ ระหว่างที่กำลังเดินไปยังห้อง จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้น ก็ทำให้ชายหนุ่มหยุดชะงักเล็กน้อย เขาหย

“คุณหมอไปกับแก้วเถอะค่ะ พี่เพิ่งทานไปเมื่อตอนสิบโมงครึ่งนี่เอง ไปเถอะแก้ว พี่อยู่ตรงนี้เอง อีกสักพักเดี๋ยวพวกนั้นเขาก็ขึ้นมากันแล้ว เพราะนี่ก็บ่ายโมงกว่าแล้วน่ะ” เจ้าตัวหมายถึงพยาบาลอีกสองคนที่ไปพักกลางวันก่อนหน้านี้“ถ้างั้นพี่อรจะฝากแก้วซื้ออะไรไหมคะ เดี๋ยวแก้วซื้อขึ้นมาให้” แก้วกานดาลุกขึ้นยืนพลางหยิบกระเป๋าสะพายมาวางบนโต๊ะ“ไม่เป็นไรหรอก บ่ายแก่ ๆ พี่ลงไปหาดูเองดีกว่า ขอบใจมากจ้ะ”แก้วกานดาหยิบกระเป๋าสตางค์แล้วหันไปยิ้มให้นายแพทย์วรัถที่ยืนรออยู่ ชายหนุ่มยิ้มรับก่อนจะพยักหน้าให้หญิงสาวแล้วเดินเคียงกันลงบันไดไปชั้นล่าง จากนั้นจึงพาเธอเดินออกทางประตูอีกฝั่งของโรงพยาบาล ซึ่งด้านหลังจะมีร้านอาหารมากมายรวมทั้งร้านแผงลอยต่าง ๆ ในราคาไม่แพงนักถ้าเทียบกับร้านในโรงพยาบาล“ทานอะไรดีครับ ร้านนี้อร่อยทุกอย่างเลยนะ ผมรับประกันได้”ชายหนุ่มคลี่ยิ้มเมื่อเห็นแก้วกานดามองดูเมนูตรงหน้าอย่างสนใจ ทว่ารอยยิ้มนั้นมีอันต้องเหือดจางลงไป หัวคิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นร่องรอยที่ตาของหญิงสาว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าส

ทางด้านนายแพทย์หนุ่มก็ต้องวนรถกลับไปโรงพยาบาลอีกครั้ง เมื่อได้รับโทรศัพท์แจ้งว่ามีเคสผ่าตัดด่วนมาอีกราย หลังจากที่แก้วกานดาลงจากรถไปแล้ว ระหว่างกำลังชั่งใจว่าจะหาที่จอดรถเอาไว้แถวนี้แล้วนั่งรถไฟฟ้าไปเพราะต้องทำเวลาดีหรือไม่ โทรศัพท์มือถือของเขาก็สั่นครืด ๆ ขึ้นมาอีก ชายหนุ่มจึงยกขึ้นแตะบลูทูธที่แนบใบหูอยู่“สวัสดีครับ อ้าว คุณพ่อหรือครับ มีอะไรรึเปล่าครับท่านนายพล”ใบหน้าหล่อเหลาระบายยิ้มเล็กน้อยเมื่อได้กล่าวทักทายบิดาด้วยคำเรียกที่ชินปาก อดนึกแปลกใจไม่ได้ที่บิดาโทรศัพท์หา เพราะร้อยวันพันปี คนที่โทร. มามักเป็นมารดาเสียมากกว่า เขาจึงตั้งใจฟังเสียงจากปลายสาย เพราะหากท่านนายพลโทร. มาเองแบบนี้ นั่นหมายความว่ามีเรื่องสำคัญไม่น้อย“คุณพ่อว่าอะไรนะครับ” ชายหนุ่มถึงกับถามย้ำให้แน่ใจว่าตนไม่ได้ฟังผิด ทุกอย่างมันดูเป็นเรื่องบังเอิญมากจนเกินไป ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะมาจุดใต้ตำตอเข้าอย่างจัง“ครับท่านนายพล ไม่ต้องเป็นห่วงครับ ผมจะปฏิบัติตามคำสั่งของท่านแบบไม่มีตกหล่นเลยครับ...ครับผม ฝากความคิดถึงถึงคุณแม่ด้วยนะครับ”