Lahat ng Kabanata ng ข้าผู้เคยร้ายจะขอกลายเป็นหมอหญิง: Kabanata 11 - Kabanata 20

ตอนที่ 11ความฝัน หลอกหลอนห้วงฝัน..."เฉิงเจิงอวี้...ท่านมันแค่ลูกเต่าไร้ความสามารถ...ท่านจะสู้บิดาท่านได้อย่างไร..." จ้าวซินเอ่ยในขณะที่สวมอาภรณ์บางเบาจนแทบมองเห็นไปถึงด้านในจนเฉิงเจิงอวี้ต้องลอบกลืนน้ำลาย "จ้าวซิน! เจ้าดูถูกข้ามากไปแล้ว....." ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นก่อนจะดึงร่างบางของจ้าวซินเข้ามาแนบชิดจนไม่มีช่องว่าง"ท่านก็ทำให้ข้าเห็นสิ ว่าท่านไม่ได้ไร้ความสามารถ" จ้าวซินเอ่ยขึ้นก่อนจะลูบไล้แผงอกกว้างของเขาอย่างยั่วยวน ริมฝีปากของนางเผยอออกเล็กน้อยคล้ายกับต้องการเชิญชวนให้ชิม"จ้าวซิน...ข้าจะทำให้เจ้าลืมบิดาข้า จากนี้ไปเจ้าเป็นของข้า!" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะดึงร่างบางเข้ามาจุมพิตราวกับต้องการสูบวิญญาณก็ไม่ปาน ใบหน้างามครางออกมาอย่างน่าอาย เมื่อดอกบัวคู่งามถูกเขาครอบครองด้วยริมฝีปากอุ่นคล้ายกับทารกหิวโหย ในขณะที่เฉิงเจิงอวี้เลื่อนใบหน้าเพื่อมอบจุมพิตเร่าร้อนให้คนใต้ร่างนั้นเอง จู่จู่ใบหน้าของจ้าวซินก็แปรเปลี่ยนเป็นผู้ช่วยหมอหญิงที่ช่วยฉางมี่ในวันนั้น...เฮือก!เฉิงเจิงอวี้ลืมตาขึ้นในความความมืดก่อนจะผุดลุกขึ้นนั่ง เหงื่อผุดออกหน้าผากเป็นเม็ดๆ...เหตุการณ์ในคืนนั้นกลับมาหลอกหลอนเข

ตอนที่ 13พู่กันที่เขามอบให้หลังจากที่หลิวซินซินกลับมาถึงโรงหมอ นางก็แจกจ่ายพู่กันที่เฉิงเจิงอวี้มอบให้ ส่วนตัวนางนั้นก็เก็บไว้สามด้าม นางได้ทดลองเขียนก็พบว่าประหยัดเวลาได้จริง อีกทั้งยังสะดวกมากด้วย หญิงสาวอดคิดถึงผู้ที่ให้พู่กันนางมาไม่ได้...เฉิงเจิงอวี้...หากเขาและนางไม่มีเรื่องบาดหมางกันและคิดจะสังหารนาง นางก็คงไม่ต้องหนีเขาเช่นนี้..หญิงสาวคิดก่อนจะตวัดพู่กันบันทึกสูตรยาต่อไป********* หลังจากที่เฉิงเจิงอวี้เจอหลิวซินซินในวันนั้น เขาก็ฝันประหลาดถึงเหตุการณ์ที่ได้ร่วมเตียงกับจ้าวซินแต่ทว่าใบหน้านั้นกลับเปลี่ยนเป็นหลิวซินซินทุกครั้งไปห้วงฝัน….“อื้อ…ปล่อยข้า” จ้าวซินเอ่ยขึ้นในขณะที่มือเรียวกำลังลูบไล้แผงออกกว้างซึ่งเป็นการกระทำที่ตรงกันข้ามกับคำพูดยิ่งนัก เฉิงเจิงอวี้ที่กำลังขบดูดซอกคอขาวของจ้าวซินจนเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบฟังดูน่าเกลียด จ้าวซินที่ถูกริมฝีปากหนาโลมเลียไปทั่วร่างอันขาวผ่องก็ส่งเสียงครางอันหน้าอายออกมาเป็นระยะ“อื้อ…. ”ชายหนุ่มไล้ริมฝีปากหนาตามซอกคอขาวและไล่ลงมาจนถึงยอดปทุมถันที่ชูชัน ก่อนจะครอบครองมันด้วยริมฝีปากอุ่น“ข้าจะเข้าไปแล้วนะ…..” เขาเอ่ยบอกคนใต้ร่างก่อน

ตอนที่ 15ฮองเฮาเสด็จ!"ฮองเฮาเสด็จ! " ผู้ติดตามเอ่ยรายงาน"คารวะฮองเฮา/คารวะฮองเฮา/คารวะฮองเฮา" ผู้ที่อยู่ในพื้นที่นั้นเอ่ยขึ้นทำความเคารพ ในขณะที่ผู้เป็นฮองเฮาเดินเฉิดฉายเข้ามานั่งบนตั่งยาวภายในศาลาด้วยท่าทางสบาย“ไม่ต้องมากพิธี” ฮองเฮาเอ่ยขึ้น"หลิวซีจินต้อนรับไม่ดี ขอฮองเฮาโปรดอภัย" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะยกมือประสานมือเคารพ"ไม่เป็นไร ข้าเองนึกอยากมาก็มาเลย มิได้บอกเจ้าล่วงหน้า....แล้ว... องค์ชายสี่เหตุใดเจ้าจึงอยู่ที่นี่เล่า" หลินหลง หรือ ฮองเฮาแห่งแคว้นเฉิงเอ่ยก่อนจะพิจารณามองลูกเลี้ยงของตนที่มีอายุน้อยกว่าตนหลายปีด้วยความประหลาดใจ ด้านหลิวซีจิน และหลิวซินซินหันมามองหน้ากัน เชิงเป็นคำถามว่าเขาจะบอกฮองเฮาเรื่องที่หลิวซินซินคือจ้าวซินหรือไม่"ข้ามาชื่นชมความงามของโรงหมอพ่ะย่ะค่ะ " เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ"ที่มีแต่การเจ็บป่วย มีอะไรน่าชม มิใช่ว่าเจ้ามาดูอย่างอื่นหรือ?" หลินหลงอดเย้าแหย่อีกฝ่ายไม่ได้"ไม่ผิดจากที่ท่านกล่าว กระหม่อมมาดูอย่างอื่นจริงๆ " เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ"ช่างเถอะๆ ความจริงที่ข้ามาวันนี้ข้านำสมุนไพรที่ให้คนงานจากหอหนิงเซียนปลูกปีนี้ได้ผลผลิตมากม

ตอนที่ 17เป็นโรคติดต่อณ โรงหมอหลิวจิน"นึกไม่ถึงว่าองค์ชายสี่จะมาแผนนี้... " หลิวซีจินเอ่ยขึ้น"ข้าก็ไม่นึกว่าเขาจะลงทุนแต่งข้าเข้าตำหนัก เขาคงต้องหาทางสังหารข้าทีหลังเป็นแน่""ซินซิน หรือเราจะลองมองในแง่ดี องค์ชายสี่อาจจะรักเจ้า ยอมอภัยให้เจ้าเพราะเห็นเจ้ากลับตัว สุดท้ายพวกเจ้ากันอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข ไม่แน่ว่าแผลเป็นนั่น เขาอาจจะจงใจทำไว้ก็เป็นได้ " หลิวซีซินออกความเห็น ด้านหลิวซินซินที่ได้ฟังเช่นนั้นก็นึกถึงความเป็นไปได้ ว่าความประทับใจอะไรที่จะทำให้เขารักนางได้..."เป็นอย่างไร?...หยวนลู่จิ่นกลายเป็นของพี่ชายท่านแล้ว...เสียใจหรือไม่?" จ้าวซินเอ่ยขึ้น"แพศยา!" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้น"ท่านมันแค่ลูกเต่าไร้ความสามารถ!" จ้าวซินร้องขึ้น"สารเลว!" นางร้อง"เจ้าสารเลว ข้าสารเลว เช่นนั้นเราก็เหมาะสมกันยิ่งนักเจ้าว่าหรือไม่?" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นแล้วนางก็ต้องถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่งเมื่อพบว่า….ไม่มี!"พี่ซีจิน...ท่านเลิกคิดเถิด เฉิงเจิงอวี้ไม่มีทางรักข้าได้...ระหว่างข้ากับเขาแทบไม่มีความทรงจำดีดีต่อกันสักเท่าใดนัก...ที่สำคัญ เขาเป็นคนมอบยาพิษให้ข้าเองกับมือ เขาคงแค้นที่ข้าวางยาสตรีที

ตอนที่ 19ที่หาประสบการณ์ใหม่ณ โรงหมอโม่ชิงหนาน..."ขอบคุณท่านจริงๆ ข้าไม่รู้จะตอบแทนท่านอย่างไร" หลิวซินซินเอ่ยขึ้น"ไม่เป็นไร...เจ้าขอบคุณหลิวซีจินเถอะเพราะนางส่งจดหมายมาให้ก่อนหน้านี้...ข้าจึงไปช่วยเจ้าได้ทัน” โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ"ข้าจะเป็นหมอที่ดี ท่านอาจารย์โปรดวางใจ ขอเพียงมีที่กินที่อยู่ หลิวซินซินจะรักษาคนป่วยช่วยท่านจนกว่าทุกอย่างจะสงบลง" หลิวซินซินเอ่ยขึ้น"นับเป็นชะตาที่ส่งเจ้ามาที่นี่ ข้าต้องการถ่ายทอดการรักษาให้เจ้าพอดี" โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้น"หลิวซินซินเข้าใจแล้ว น้อมรับคำสั่งอาจารย์" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นก่อนจะคุกเข่าประสานมือ"ลุกขึ้นเถอะ ข้ายังมีเรื่องสงสัยระหว่างเจ้ากับเฉิงเจิงอวี้ผู้นั้น" โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้น"เรื่องอะไรเจ้าคะ""เจ้าคิดว่าเฉิงเจิงอวี้ต้องการตัวเจ้าไปเพื่อแก้แค้น เช่นนั้นหรือ?" "ย่อมเป็นเช่นนั้น ตอนข้าเป็นจ้าวซิน เฉิงเจิงอวี้เกลียดข้ามาก.... เพราะข้าเคยวางยาสตรีที่เขาแอบรักใคร่จนได้เสียกับพี่ชายของเขา" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นก่อนจะก้มหน้าลงเมื่อนึกถึงอดีตที่ตนเคยร้ายกาจ"องครักษ์ที่คุ้มกันเจ้ามาถูกองครักษ์ของเฉิงเจิงอวี้ทำให้เพียงแค่สลบ นับว่าเขายัง