All Chapters of จูเฟิงเหยา สตรีวิปราศผู้นั้นคือนักโลหะหลงยุค: Chapter 91 - Chapter 100

"เพคะ หม่อมฉันแซ่จูนามเฟิงเหยา"หญิงสาวเอ่ยตอบ นางรู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่ได้พบนางที่นี่ เมื่อวานตอนที่ไปโรงหลอมก็พอได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง ว่าองค์หญิงใหญ่แฝงตัวเข้ามาที่ค่ายทหาร คราแรกหญิงสาวรู้สึกชื่นชมว่านาง เป็นถึงสตรีสูงศักดิ์ยอมลำบากตากลมหนาว มาที่ค่ายทหารที่ทุรกันดาน ช่วยพี่น้องทหารกล้าที่ออกรบเพื่อแผ่นดิน แต่ข่าวลือพูดถึงนางไม่ดีเสียเท่าไหร่ เอ่ยตรงข้ามกับสิ่งที่คิดทั้งหมด วันนี้ได้พบนางซึ่งนางเช่นนี้ หญิงสาวยอมรับเลยว่าสตรีในวังกับคุณหนูในห้องหอนั้นต่างกันราวฟ้ากับเหว ยิ่งเทียบกับสตรีชาวบ้านเช่นนางแล้ว ไม่อาจเอาตัวเองไปเทียบได้เลย ผิวพรรณ ใบหน้า และอะไรหลายๆอย่างเปร่งประกายออกมาจากตัวนาง“เจ้าคือสตรีผู้นั้น เป็นสตรีเพียงคนที่ทำงานในโรงหลอมอย่างนั้นหรือ”เมิ่งหลี่ฮวาไม่เอ่ยเปล่ายังเดินไปยังเตาหลอมที่อยู่ไม่ไกลอีกด้วย จูเฟิงเหยาจึงได้เดินตามไป“เพคะ เป็นหม่อมฉันเอง”“ใบหน้างดงาม ความสามารถมิธรรมดา เรียกความสนใจบุรุษได้มากมายนัก มิเหมือนผู้ใด”นางมิได้เอ่ยเปล่า แต่ยังหยิบกระบี่ที่หญิงสาวพึ่งทำเสร็จขึ้นมาดูด้วยความสนใจ จูเฟิงเหยาใจเต้นรัวเมื่อนางแตะต้องของของตนเองโดยถือวิสาสะ แต่ทำได

"เอ่อ....ข้ามีของชิ้นหนึ่งตั้งใจนำมามอบให้ท่านแม่ทัพ มิรู้ว่าท่านจะชอบหรือไม่"เมิ่งหลี่ฮวาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะนำกระบี่ที่ได้มาจากเรือนของจูเฟิ่งเหยาออกมาถือ หญิงสาวมองกระบี่ของตนเองด้วยความเจ็บใจ นางตั้งใจทำมันมากจนแทบอยากเก็บเอาไว้เอง มิอยากให้เขาเป็นของขวัญด้วยซ้ำ แต่สตรีตรงหน้านางตอนนี้กลับพูดได้หน้าตาเฉยว่ากระบี่ด้ามนี้เป็นของนาง"เพียงองค์หญิงตั้งใจจัดงานนี้ขึ้น กระหม่อมก็ขอบพระทัยมากแล้วพะยะค่ะ""ได้อย่างไร กว่าข้าจะได้กระบี่เล่มนี้มามิใช่เรื่องง่าย หวังว่าท่านแม่ทัพจะชอบ"หญิงสาวเอ่ยพลางนำไปยื่นให้ชายหนุ่มซูอันเพ่ยรับกระบี่มาถือ ก่อนจะพบว่าน้ำหนักของมันพอดีกับมือของเขามาก ยังมิทันได้ชักกระบี่ออกจากฟักก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นกระบี่ชั้นดี ดีเสียกว่าเล่มเดิมเสียด้วยซ้ำ"เรียนถามองค์หญิงใหญ่ท่านได้กระบี่เล่มนี้มาจากที่ใด""ข้าพบนักท่องยุทธภพท่านหนึ่งระหว่างเดินทางมที่นี่ เขาจึงมอบกระบี่เล่มนี้ให้ข้า ข้าเป็นสตรีไหนเลยจะได้ใช้งานจึงได้นำมามอบให้ท่าน"ซูอันเพ่ยพยักหน้าเมื่อได้ยินคำพูดของหญิงสาว ก่อนจะชัดกระบี่ออก แต่เพียงชักได้เพียงครึ่งฟักเท่านั้นก็ต้องแปลกใจให้กับรอยสลักรูปหยดน้ำ ส่

"พอเถิดเจ้าค่ะ"จูเฟิงเหยาเอ่ยห้ามคนทั้งคู่ ก่อนจะสะบัดมือชายหนุ่มออก แล้วเดินออกไปจากสถานการณ์ตรงหน้า นางมิได้เดินเข้าไปในกระโจมอีก ที่แห่งนั้นชวนหน้าอึดอัด นางอยากจะหนีกลับเต็มทน เพียงอยากใช้ชีวิตปกติหาเช้ากินค่ำ เหตุใดถึงทำได้ยากขนาดนี้กัน ร่างบางเดินมานั่งที่โต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ มองเหล่าทหารกล้าที่ตั้งใจฝึกอย่างขยันขันแข็ง ในกระโจมเมื่อสักครู่กับบรรยากาศตรงหน้านางตอนนี้ต่างกันราวฟ้ากับเหว พวกมีอำนาจจะทำอันใดก็ได้ กินดีอยู่ดีเพียงใดก็ไม่มีผู้ใดกล้าว่า ส่วนทหารผู้น้อยเหล่านี้กำลังตั้งใจฝึกซ้อมเพื่อรักษาบ้านเมือง อีกทั้งเพื่อรักษาชีวิตตนเองในสนามรบอีกด้วย“เหตุใดถึงเดินออกมาเช่นนั้น “ซูอันเพ่ยเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินมานั่งที่ฝั่งตรงข้าม เหล่าทหารกล้ามองมายังชายหนุ่มก่อนจะทำท่าคารวะจากที่ไกลๆ จากนั้นจะหันไปฝึกซ้อมต่อ หญิงสาวมิได้เอ่ยตอบเขาแต่ชันแขนมองทหารเหล่านั้น ชายหนุ่มจึงเอากล่องไม้ขึ้นมาและเปิดออก ในงานมิมีผู้ใดไม่รู้บ้าง ท่ามกลางของมีค่ามากมายท่านแม่ทัพอันเพ่ยกลับนำดาบและกล่องไม้เก่าๆ ถือกลับกระโจมไปเพียงสองอย่างเท่านั้น“ท่านแม่ทัพรู้ได้เช่นไรว่ากระบี่นั้นเป็นของข้าที่เตรียมให้

"มิพบกันนานหลายปี ยังจำข้าได้อยู่หรือไม่แม่ทัพอันเพ่ย"เส้าโหย่วขึ้นเสียงดัง"อ๋องเส้าโหย่วขี่ม้าขาว มือถือหอกเช่นเคย ผู้ใดจะจำมิได้กัน""นับว่าท่านแม่ทัพความจำดี เช่นนั้นจำได้หรือไม่ เมื่อสามปีก่อนข้าฆ่าแม่ทัพหม่าซิวรั่วเช่นไร นี่เจ้าเห็นหรือไม่สามปีให้หลัง ข้าก็ฆ่าแม่ทัพอวี๋เสียนมิต่างกัน ฮ่าๆ"เส้าโหย่วเอ่ยพลางหัวเราะเสียงดัง กวนโทสะชายหนุ่ม แต่ซูอันเพ่ยไม่ได้หลงกล เขาสังเกตเห็นคนธนูจากมุมสูงตั้งแต่แรก ที่เขายังใจเย็นอยู่เอ่ยสนทนาด้วยเช่นนี้ ก็เพราะรอสัญญาณแม่ทัพจือซ่งเท่านั้น แต่ก็นับได้ว่าคำพูดของเส้าโหย่วก่อนหน้าแทงใจดำเขายิ่งนัก หม่าซิวรั่วเดิมเคยเป็นแม่ทัพของแคว้นชิงไห่นาน ตำแหน่งรองลงมาจากเขา หรือก็คือตำแหน่งเดียวกับฟูเทียนหลานที่ดำรงอยู่ในตอนนี้ เพราะช่วยเขาในสนามรบ หม่าซิวรั่วเอาตัวเองมาบังหอกที่พุ่งมาจากด้านหลัง หอกนั้นปักเข้าที่หน้าอกหม่าซิวรั่ว จนต้องเสียแม่ทัพฝีมือดีและภักดีต่อแคว้นไป วันนี้เองก็เช่นกัน เขามาช้าไปจนไม่อาจช่วยแม่ทัพอวี๋เฉียนได้ทัน หากไม่จัดงานวันเกิดบ้าๆนั้นเขาก็ไม่ต้องมาสูญเสียคนมากมายเช่นนี้"ได้ข่าวว่าวันนี้เป็นวันเกิดของท่านแม่ทัพ เช่นนั้นวันนี้ข้าขอ

ตอนนี้ในกระโจมชายหนุ่ม นอกจากจะมีผู้ช่วยสี่คนที่ยืนเรียงแถวหน้ากระดาษแล้ว ยังมีจูเฟิงเหยาเพิ่มมาอีกคน นางมาที่นี่โดยที่ไม่รู้ว่าตนเองต้องทำอันใด เนื้อตัวมอมแมม ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยเขม่าดินสีดำจากโรงหลอม ในมือถือค้อนที่ใช้ตีเหล็ก ใบหน้าคมมองทั้งห้าคนก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ในชีวิตเขาตั้งแต่เป็นแม่ทัพมา ไม่เคยคิดว่าการเขียนรายงานจะยากเช่นนี้มาก่อน มือหนายกขึ้นบอกให้ออกไปด้านนอก ทุกคนจึงคอตกเดินเรียงแถวกันออกไป"เดี๋ยว เจ้าไปแล้วผู้ใดจะช่วยข้า"ซูอันเพ่ยเอ่ยขึ้น ฟู่เหย่จึงดันนางให้เข้าไปหาผู้เป็นนาย ก่อนจะพากันออกไปปล่อยให้ทั้งคู่อยู่ด้วยกัน ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง จูเฟิงเหยารีบวางค้อนในมือลง ใช้มือปัดอาภรณ์ตนเอง ยกแขนเสื้อเช็ดใบหน้าดำอย่างลวกๆฮักชิ่ว!เพราะฝุ่นตามเนื้อตัวเยอะทำให้นางจามออกมาอย่างทนมิได้"ขออภัยเจ้าค่ะ ที่โรงหลอมมีงานเยอะมาก ข้าจึงมาด้วยสภาพเช่นนี้"หญิงสาวเอ่ยอย่างอธิบาย"ข้าชินกับสภาพของเจ้าเช่นนี้เสียแล้ว"ซูอันเพ่ยเอ่ยออกไปตามตรง มีครั้งใดกันที่เขาเคยเห็นนางสภาพปกติ หากมิตัวมอมแมมเช่นนี้ ก็สภาพเหมือนเมื่อหลายวันก่อนมิได้หลับได้นอนหลายวัน "มานี่!"เสียงท