All Chapters of จูเฟิงเหยา สตรีวิปราศผู้นั้นคือนักโลหะหลงยุค: Chapter 111 - Chapter 120

ไฟรักในกายของทั้งคู่ไม่ลดลงเลย ซูอันเพ่ยอุ้มร่างบางออกจากห้องน้ำไปวางไว้บนเตียงกว้าง สายตาของทั้งคู่ดึงดูดกัน ร่างสองร่างแทบจะหลอมรวมกันเป็นคนๆเดียว "เป็นของข้าดีหรือไม่"ซูอันเพ่ยเอ่ยบอกหญิงสาว ร่างบางชันแขนลุกขึ้นนั่ง เอื้อมมือไปสัมผัสที่กล้ามหน้าท้องของชายหนุ่ม จากนั้นค่อยๆไล่มือลงมาข้างล่างช้าๆ นางช้อนสายตามองเขาในขณะที่มือเรียวสัมผัสไปยังเอ็นร้อนที่ตั้งตระหง่านชี้หน้านางอยู่ หญิงสาวก้มลงจูบพิตที่หน้าท้องของเขา"เจ้ากำลังทำสิ่งที่เป็นอันตรายต่อตัวเจ้าเองอยู่รู้หรือไม่""เช่นนั้นท่านโปรดมอบความทรมานให้ข้าได้หรือไม่"ซูอันเพ่ยที่ได้ยินเช่นนั้นก็ขึ้นคร่อมร่างบาง มือหนาจับขาเรียวให้แยกออกจากกัน ก้มลงชกชิ้มน้ำรักที่หวานเยิ้มของนาง "อือ~ท่านแม่ทัพข้า ข้ามิไหวแล้ว""แค่นี้ก็ทรมานแล้วหรือ" ซูอันเพ่ยไม่เอ่ยเปล่า เขาค่อยๆค่อยๆสอดใส่ท่อนความเป็นชายเข้าไปช้าๆ แต่ก็ต้องเหงื่อตกเพราะมันทั้งคับเเคบและแน่นเป็นอย่างมาก“อ๊ะ! เจ็บ ข้าเจ็บ! ”จูเฟิงเหยาร้องออกมาพร้อมน้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความทรมาน เกร็ตัวไปหมดเพราะท่อนเอ็นของเขาใหญ่เกินไปที่จะเข้าไปได้“ทนหน่อยนะเด็กดี ข้าจะทำเบาๆ” ซูอันเพ่ยพูดที

"เรื่อง.../ เมื่อคืน...."ทั้งคู่เอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน หลังบรรยากาศเงียบไปจนชวนอึดอัด"ข้าขอพูดก่อนเจ้าค่ะ"หญิงสาวเอ่ยพลางยกมือ ตอนนี้ในใจของนางร้อนรนเพราะกลัวว่าเขาจะคิดว่านางจ้องจะให้เขารับผิดชอบ ในยุคนี้หากได้ร่วมเตียงกันแล้วก็ต้องแต่งเข้าเรือนเท่านั้น จะเข้าไปเป็นฮูหยินหรืออนุค่อยว่ากันอีกที แต่สำหรับนางไม่ใช่ ในโลกที่จากมานั้นเปิดกว้าง ถึงแม้ว่านางจะไม่เคยก็ตามแต่ก็มิได้หัวโบราณขนาดนั้น ขนาดเพื่อนของนางที่มหาลัยยังเปลี่ยนแฟนหนุ่มที่คบกันไปหลายคน เพราะไม่สามารถเข้ากันได้"เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นเพียงอุบัติเหตุ ท่านกับข้าล้วนช่วยชีวิตกันและกัน ฉะนั้นข้ามิต้องรับผิดชอบท่าน ท่านเองก็ไม่ต้องรับผิดชอบข้า ข้าไม่ถือเรื่องที่เคยเสียตัว เอ้ย! เรื่องที่เคยรวมเตียงกับท่าน การใช้ชีวิตตคู่สำหรับข้าคือการที่คนสองคนมีใจตรงกัน ท่านมีได้มิใจให้ข้า ส่วนข้าเองก็……”หญิงสาวเงียบไปชั่วครู่“ส่วนข้าก็คงไม่ได้มีใจให้ท่าน เอาเป็นว่าเรื่องของเราขอให้มันจบที่ตรงนี้ก็พอเจ้าค่ะ อีกอย่างเมื่อสักครู่ท่านก็ให้ข้ากินยาห้ามบุตรแล้ว ข้ากินให้ท่านเห็นกับตา ท่านแม่ทัพเชื่อใจได้ว่าในอนาคตเราไม่มีสายใยพันธะ เกี่ยว

ปัง! ปัง! ปัง!เสียงกลองศึกดังไปทั่วทุกพื้นที่ เหล่าชาวบ้านที่อยู่ต่างแตกตื่นเตรียมตัวอพยพออกนอกพื้นที่ เนื่องด้วยศึกครานี้ดูเหมือนจะหนักหนากว่าคราก่อนๆ ทุกคนให้ความร่วมมือดีเนื่องด้วยเหตุการณ์ของหมู่บ้านเซิ่นฮุนเป็นตัวอย่างที่ดี อีกทั้งการพาตนเองออกไปยังช่วยให้เหล่าทหารสามารถปกป้องบ้านเรือนได้อย่างเต็มที่ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง เวลาตอนนี้เข้ายามโหย่วแล้ว การอพยพคนมากเช่นนี้ก็นับว่าลำบากมิน้อย แต่นายอำเภอที่มากไปด้วยฝีมืออย่างฝางเฉินอี้ก็ทำได้ดี เขาพยายามทยอยพาชาวบ้านไปได้ถึงสามรอบแล้วตั้งแต่ได้รับข่าวจากท่านแม่ทัพ ตอนนี้เหลือสองรอบก็จะหมด "เฟิงเหยาเจ้าไปรอบนี้ก่อนเถิด"ฝางเฉินอี้เดินมาบอกหญิงสาว เนื่องด้วยตอนนี้ที่หน้ากำแพงเมืองกำลังเกิดการปะทะขึ้น หากรามมาถึงที่นี่เช่นไรนางก็ปลอดภัย แต่หากรอจนถึงคราสุดท้ายก็เกรงว่าจะเกิดเรื่องที่ไม่คาดคิด ดวงตางามมองเหล่าคนชราที่ยังเหลือ และมองมาที่นาง"แม่หนูรีบขึ้นรถม้าไปเถิด พวกข้าแก่แล้วมีชีวิตได้อีกไม่นาน หากตายไปก็มิเป็นอันใด ชีวิตนี้ใช้มามากพอแล้ว"หญิงชราเอ่ยบอกหญิงสาวให้ขึ้นไปบนรถม้า"พวกท่านขึ้นไปเถิด หากเกิดเรื่องข้ายังมีแรงวิ่ง ท่านมิต้

ฉึก!ลูกธนูพุ่งเข้ามาที่หญิงสาว จนทลุไปอีกข้าง ใบหน้างามตาค้างกระอักเลือดออกมาคำโต"บ้าเอ้ย!"ซูอันเพ่ยสบดออกมาจนสุดเสียง พุ่งตัวไปหาหญิงสาวที่กำลังร่วงหล่นลงมาจากกำแพงเมืองสูง"ท่านแม่ทัพ"ทุกคนพุ่งเข้ามาปกป้องผู้เป็นนายทันที ฟู่เทียนหลานเปลี่ยนมาเป็นผู้นำทัพแทนชายหนุ่มชั่วคราวอย่างรู้หน้าที่ ผู้ช่วยอีกสามที่เหลือล้อมตัวปกป้องผู้เป็นนาย พลังที่เหลือเพียงน้อยนิดของชายหนุ่ม พุ่งทะยานขึ้นไปรับร่างของนางที่กำลังตกลงมาได้ทันก่อนน่าจะถึงพื้ หยาดน้ำตาในดวงตาสวยไหลออกมาขณะที่กำลังร่วงหล่น มุมปากบางยิ้มกว้างให้เขาอย่างปลอบใจถึงแม้ว่าตอนนี้ย่าจะไม่ไหวแล้วก็ตาม"ไม่ ไม่ ไม่ เจ้าอย่าทำเช่นนี้กับข้า ได้โปรดอยู่กับข้า ได้โปรด...."ซูอันเพ่ยคุกเข่าอยู่ที่พื้น โอบกอดร่างบางแน่น มือเรียวที่กำยาถอนพิษของชายหนุ่มอยู่ในมือแบออก จากนั้นใช้แรงเฮือกสุดท้ายของตนเองหยัดยาเม็ดนั้นเข้าปากของชายหนุ่ม"ดีเหลือเกิน ท่านถอนพิษได้แล้ว"เสียงแหบแห้งดังเบาๆออกมาจากร่างบาง""ข้าบอกว่าห้ามเจ้ามีแม้แต่รอยข่วนเช่นไรเล่า เจ้าไม่ฟังข้าเลยหรือ อยู่กับข้าก่อน....ข้ามิอาจเสียคนที่รักไปได้อีกแล้ว"ซูอันเพ่ยไม่เอ่ยเปล่ายังร้อง

"คุณอา"หน่ายซินเดินเข้าไปทักทายชายผู้นั้นทันทีแต่สายตาคมหันมามองจ้าวอิงอิงที่ยืนอยู่กับที่ หญิงสาวเหม่อลอยไปชั่วขณะ บนโลกใบนี้มีคนที่เหมือนในความฝันขนาดนี้เลยเหรอ เขาคือแม่ทัพอันเพ่ยที่เพียงแค่ตัดผมสั้นเปลี่ยนลุคการแต่งตัว หรือเป็นเพียงแค่คุณอาของหน่ายซินกันแน่ "จ้างอิงอิง เธอเป็นอะไรไปน่ะ ทำไมทำของตกแบบนี้"หน่ายซินเดินเข้ามาหาเพื่อนก่อนจะก้มลงเก็บกระเป๋าให้"โทษทีวันนี้เหนื่อยนิดหน่อยน่ะ กระเป๋าเลยหลุดมือ"จ้างอิงอิงเอ่ยพลางรับกระเป๋าจากเพื่อนมา ก่อนจะถูกดึงตัวให้เดินไปที่หน้าชายหนุ่ม ร่างสูงมองคนตัวเล็กที่มีท่าทีประหม่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา"ชื่อจ้าวอิงอิงอย่างนั้นเหรอ"เสียงทุ่มที่คุ้นเคยเอ่ยถามหญิงสาว เธอพยักหน้างึกตอบเขาแทน "เหมือนมาก แม้แต่เสียงก็เหมือนมากๆ" หญิงสาวพูดกับตัวเองในใจ ชายหนุ่มพยักหน้าตอบก่อนจะเดินนำเข้าไป ทั้งคู่ถูกพามาที่ห้องผู้บริหาร หญิงสาวรู้สึกเกร็งเล็กน้อย เขารู้ว่าเพื่อนสาวฐานะร่ำรวย แต่ก็ไม่เคยคลุกคลีกับที่บ้านของเพื่อนสาวเท่าไหร่ หญิงสาวเอาแต่จ้องใบหน้าคมที่กำลังสั่งงานลูกน้อง เพราะอยากดูให้ชัดๆว่าใช่เขาหรือไม่ แต่ก็พบว่าเขาเหมือนคนๆเดียวกันกับแม่ทัพอั