All Chapters of จูเฟิงเหยา สตรีวิปราศผู้นั้นคือนักโลหะหลงยุค: Chapter 101 - Chapter 110

"ท่านแม่ทัพ ข้าเข้าไปได้หรือไม่" เสียงของสตรีด้านนอกส่งเสียงขออนุญาตเข้ามา "เชิญพะยะค่ะ" ซูอันเพ่ยเอ่ยอนุญาต เนื่องด้วยรู้ว่าจากเสียงคงเป็นผู้อื่นมิได้ อีกทั้งสตรีที่เข้าออกค่ายทหารได้มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น เมิ่งหลี่ฮวาถือถาดเข้ามาในกระโจมด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเปลี่ยนเป็นใบหน้านิ่งเรียบทันทีที่เห็นว่าในกระโจมมิได้มีชายหนุ่มคนเดียว แต่กลับมีสตรีแพศยาอยู่ด้วยอีกคน "คารวะองค์หญิงเพคะ" จูเฟิวเหยารีบลุกขึ้นทำท่าคารวะทันที ก่อนจะรีบถอยออกไป "นั้นเจ้าจะไปที่ใดกัน" ซูอันเพ่ยเอ่ยถามหญิงสาว "ข้าเห็นท่านแม่ทัพกับองค์หญิงมีเรื่องต้องสนทนากัน เกรงว่าข้าอยู่ที่นี่คงมีเหมาะจึงจะหลบออกไปก่อนเจ้าค่ะ" หญิงสาวเอ่ยตอบชายหนุ่ม "แล้วเจ้าคัดลอกเสร็จแล้วหรือ" "ยังเจ้าค่ะ" "เช่นนั้นก็กลับมาคัดลอกให้เสร็จ" ซูอันเพ่ยเอ่ยเสียงเข้ม หญิงสาวมองหน้าเมิ่งหลี่ฮวาอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่เดิม ลงมือคัดลอกรายงานให้ชายหนุ่มต่อ เมิ่งหลี่ฮวาหน้าถอดสี พอกับนางชายหนุ่มกลับพร่ำบอกว่าชายหญิงมิอาจอยู่ใกล้ แล้วภาพที่นางเห็นตอนนี้คืออันใดกัน สตรีแพศยาผู้นี้อยู่ใกล้จนตัวติดกันเสียแล้ว มือเรียวกำถาดยาแน่นด้วยควา

“ผิดแล้ว ต่อไปนี้นางมิใช่ว่าที่สนมของพระองค์อีกต่อไป”ซูอันเพ่ยเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังฟู่เหย่รีบวิ่งมาถึงและถึงในจังหวะนั้นพอดี ก่อนจะยื่นราชโองการให้ผู้เป็นนาย ซูอันเพ่ยกลางออกจากนั้นยื่นให้อี้เหว่ยอ่าน “บุตรสาวตระกูลเจียงนามไป๋หนิง กิริยางดงามเต็มเปี่ยมไปด้วยความสามารถ พระราชทานสมรสกับองค์ชายอี้เหว่ย แต่งตั้งนางเป็นสนมเอก ส่วนบุตรสาวนามเฟิงเหยา เปี่ยมไปด้วยความสามารถและสตรีปัญญา ช่วยแก้ปัญหากองทัพเรื่องอาวุธ ทำคุณแก่แผ่นดิน แต่งตั้งนางเป็นขุนนางขั้นหก ช่วยงานกองทัพจนกว่าสงครามจะเสร็จสิ้น ก่อนกลับมารับตำแหน่ง” อี้เหว่ยอ่านราชโองการทุกบรรทัดอย่างละเอียด ก่อนจะเห็นว่าเป็นตราประทับของฝ่าบาทจริงๆ และมีตราประทับของจวนอ๋องคู่กัน ทำให้ชายหนุ่มรู้ได้ทันทีว่าเรื่องนี้เป็นเสด็จอาของเขาที่จัดการให้ “ราชโองการนี้มีหนึ่งฉบับส่งไปที่จวนตระกูลเจียงแล้ว ส่วนอีกฉบับเพิ่งส่งมาถึงพร้อมกันกับหมอหลวงเฟิ่งเย่ว เพียงแต่หลายวันที่ผ่านมาเกิดสงครามกระหม่อมจึงยังไม่ได้เรียนเรื่องนี้แก่พระองค์”ซูอันเพ่ยเอ่ยเสียงเรียบ อี้เหว่ยกำราชโองการนั้นโยนลงพื้นด้วยความโมโห ฟู่เหย่ที่เห็นเช่นนั้นรีบไปเก็บมาทันทีเนื่องด้ว

สองสัปดาห์ผ่านไปณ ตลาดหวงเจียเสียงผู้คนจับจ่ายใช้สอยบางตาลงมาก เนื่องด้วยศึกรอบที่แล้วที่ถูกเจียงซีกวาดล้างทั้งหมู่บ้านเซิงฮุน ทำให้ผู้คนในอำเภอเทียนจินอพยพกันออกไปจนแทบไม่เหลือ ในตลาดมีเพียงสองสามร้านเท่านั้นที่ยังเปิด จูเฟิงเหยาจึงเข้าตลาดมาเพื่อซื้อของตุนเอาไว้ นางคุยกับท่านลุงท่านป้าเรื่องลี้ภัยไปที่อื่นแล้ว แต่ท่านทั้งสองก็ไม่ยอม หญิงสาวจึงจำใจให้ทั้งสองอยู่ที่นี่ต่อ หากมีอันใดขึ้นเรือนอยู่ใกล้ค่ายทหาร สามารถวิ่งไปหลบที่นั้นก่อนได้เนื่องด้วยปลอดภัยที่สุด มีทหารนับแสนนาย"แม่นางเฟิงเหยา"เสียงหนึ่งดังขึ้นที่ด้านหลังหญิงสาว จูเฟิงเหยาหันไปหาชายหนุ่ม ก่อนจะทำท่าคารวะเขา เรื่องครั้งก่อนนางยังเอ่ยกับเขาไม่ทันจบ และได้เสียมารยาทเดินออกมาก่อน ไม่รู้ว่าเขายังจะมองนางเช่นไร"ข้ามีเรื่องอยากคุยกับเจ้า และอยากขอโทษเรื่องในวันนั้น เจ้าพอจะมีเวลาให้ข้าหรือไม่"ฝางเฉินอี้เอ่ยด้วยใบหน้าที่จริงใจ จูเฟิงเหยาเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะพยักหน้า เช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน หลบหน้ากันไปมาเมื่อไหร่จะได้คุยกัน อีกอย่างชายหนุ่มก็เป็นคนดี นางไม่อยากเสียสหายดีๆเช่นเขาไป ในโลกใบนี้พบคนเช่นเขามิง่ายเลย เมื่อเห็นหญิงสา

"อือๆ"ตุบ!จูเฟิงเหยาถูกปิดตาปิดปากเข้ามาในสถานที่แห่งหนึ่ง ก่อนจะถูกโยนลงที่พื้นเสียงดัง จมูกเรียวได้กลิ่นอาหารก่อนที่จะถูกนำผ้าปิดตาออก ภาพที่นางเห็นตอนนี้คือห้องๆหนึ่งมีเพียงตะเกียงไม่กี่ที่เท่านั้น ประตูหน้าต่างถูกปิดสนิท มองไม่เห็นบรรยากาศด้านนอก ทำให้ตอนนี้นางไม่รู้ว่าตนเองอยู่ที่ใดกันแน่ จ๊อก~"คราที่แล้วยามที่อยู๋โรงหลอม ตอนเจอข้ายังไม่มีท่าทีเช่นนี้เลย เหตุใดวันนี้ถึงทำเหมือนกับว่าหวาดกลัวเสียอย่างนั้น"จ๊อก~อี้เหว่ยเอ่ยพลางรินสุราลงจอก จากนั้นถือมันเดินมาหาหญิงสาวช้าๆ ดวงตาจ้องนางอย่างไม่กะพริบ"พระองค์ต้องการอันใด"หญิงสาวเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ ลนลานถอยห่างเขาไปเรื่อยๆ แต่ชายหนุ่มกลับไม่ให้นางเป็นอิสระ รวบข้อมือเรียวสองข้างที่กำลังปัดป้องตนเองแต่ก็ไร้ผล อี้เหว่ยกรอกสุราใส่ปากของหญิงสาวจนหกเปียกไปทั่วใบหน้าแค่กๆหญิงสาวไอออกมา น้ำหูน้ำตาไหลเพราะสำลักสุราที่ชายหนุ่มป้อนเข้าไป"ข้าเคยบอกแล้วอย่างไร ต่อให้มีหรือไม่มีสมรสพระราชทาน เจ้าก็ต้องเป็นสนมของข้าเป็นสตรีภายใต้เรือนร่างของข้าอยู่ดี"อี้เหว่ยเอ่ยด้วยท่าทีสงบไม่รีบร้อน เดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารเช่นเดิมอย่างใจเย็นปังๆ ปังๆ

"นำน้ำแข็งมาให้ข้า!"ซูอันเพ่ยเอ่ยสั่งเสียงเข้ม ก่อนจะไปนั่งลงพิงพนังหน้าห้องอาบน้ำ ตอนนี้ร่างกายของเขาก็ทรมานเช่นกัน ดูเหมือนว่ายาจะออกฤทธิ์เต็มที่แล้ว เช่นไรเขาเป็นบุรุษก็น่าจะทนได้มากกว่านาง แต่ความทรมานนี้กลับยิ่งรุนแรงขึ้นเลยๆ ไม่รู้เลยว่าตอนนี้นางจะทรมานมากเพียงใด"เฟิ่งเย่วเก่งกาจเรื่องพิษเจ้าทนหน่อยนะ"ชายหนุ่มเอ่ยบอกหญิงสาว ร่างบางที่นอนแช่อยู่ในอ่างค่อยๆลืมตาขึ้น ตอนนี้ร่างกายของนางเหมือนกำลังถูกแมลงตัวเล็กๆนับหมื่นตัวกัดแทะทั่วร่างกาย"ข้าทรมานเจ้าค่ะ ข้าไม่อาจทนต่อไปได้แล้ว"หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยเสียงสั่นเทา เนื้อตัวของนางแดงก่ำจนดูน่าสงสาร"เจ้ากินเข้าไปนานเพียงใดแล้ว""เห็นทีว่าข้าคงเหลือเวลาอีกไม่ถึงครึ่งชั่วยาม"ตอนนี้แขนและขาของนางเจ็บจนชา เนื่องด้วยร่างกายมิได้รับการตอบสนองที่ต้องการ ซูอันเพ่ยที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับลุกขึ้นยืน มองไปยังอ่างนางที่นางแช่อยู่ สภาพนางตอนนี้ทำเขาใจหาย"น้ำแข็งได้แล้วขอรับท่านแม่ทัพ"ซูอันเพ่ยรีบไปรับมาก่อนจะปิดประตูทันที จากนั้นเดินเข้าไปเทน้ำแข็งใส่อ่างน้ำให้หญิงสาว ร่างกายของเขาตอนนี้ก็ทรมานไม่ต่างจากนาง หากคำนวนเวลาที่ยาออกฤทธิ์ ตอนนี้คงผ