บททั้งหมดของ จิตมารลวงรัก: บทที่ 21 - บทที่ 30

ตอนที่ 22 สิ่งที่ข้าทิ้งไว้ รัตติกาลคืบคลานเข้าปกคลุมสำนักเทียนหมิงอีกครั้ง ทว่าคืนนี้กลับเงียบงันจนน่าใจหาย ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเพื่อไว้อาลัยให้กับดวงวิญญาณที่เพิ่งถูกพรากไป กลิ่นคาวเลือดสีแดงฉานยังคงอบอวลไม่จางหายไปจากเรือนพักลับ มันลอยวนอยู่ในอากาศที่หนาวเหน็บ ตอกย้ำถึงการทรยศที่เพิ่งอุบัติขึ้น ร่างไร้วิญญาณของเฉินอวี่ยังคงทอดวางอยู่บนพื้นหินที่เย็นเฉียบ ดวงตาที่เบิกโพลงของเขายังคงจับจ้องไปที่ความว่างเปล่า ไม่มีใครเข้ามาเก็บศพ ไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้าใกล้เรือนพักแห่งนี้ แม้แต่นักฆ่าที่เหี้ยมโหดที่สุดในสำนักก็ยังรู้สึกถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากข้างใน เป็นรังสีที่เต็มไปด้วยความแตกสลายและโดดเดี่ยว ภายในห้องที่สลัวราง หลินเยว่ซินยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่างบานกว้าง นางทอดสายตามองออกไปในความมืดมิดของหุบเขา แสงจันทร์ริบหรี่อาบไล้ใบหน้าหยกที่บัดนี้ดูซูบซีดและไร้ชีวิตชีวา นางยืนอยู่อย่างนั้นเนิ่นนานโดยไม่ปริปากพูดแม้เพียงครึ่งคำ เซียวหานยืนอยู่เบื้องหลังนาง ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเพียงไม่กี่ก้าว ทว่าในความรู้สึกของเขา ระยะห่างนั้นกลับดูเหมือนจะไกลออกไปสุดขอบฟ้า นางไม่ได้เป็นเพียงส

ตอนที่ 24 สิ่งที่ไม่ควรตื่น หยาดโลหิตสีแดงฉานยังคงอุ่นซ่านลามไหลไปตามง่ามนิ้วของหลินเยว่ซิน ทว่าหัวใจของนางกลับเย็นเยียบลงเรื่อยๆ ราวกับถูกฝังอยู่ใต้ธารน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย ในอ้อมแขนที่สั่นเทา ร่างของเซียวหานนิ่งสงบจนน่าใจหาย แผ่นหลังที่เคยอบอุ่นบัดนี้ไร้ซึ่งการไหวติง ลมหายใจที่เคยรินรดข้างหูอันตรธานหายไป เหลือเพียงความเงียบงันที่บีบคั้นจิตวิญญาณจนแทบแตกสลาย “…” ไม่มีเสียงร้องไห้คร่ำครวญอย่างที่ควรจะเป็น ไม่มีหยดน้ำตาแห่งความโศกเศร้าไหลรินออกมาจากดวงตาคู่สวย มีเพียงความเงียบที่ “ผิดปกติ” จนน่าขนลุกปกคลุมไปทั่วห้องขังใต้ดิน แสงเทียนริบหรี่วูบไหวไปตามแรงอารมณ์ที่เริ่มปั่นป่วนบิดเบี้ยว หลินเยว่ซินก้มมองมือของตัวเองที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด... เลือดของชายคนเดียวที่กล้ายืนเคียงข้างนางในวันที่โลกหันหลังให้ “ข้า... ข้าเสียเขาไปแล้วจริงๆ หรือ?” น้ำเสียงของนางแผ่วเบาประหนึ่งเสียงกระซิบของวิญญาณ มันไม่ใช่คำถามเพื่อหาคำตอบ แต่เป็นการ “ยอมรับ” ความจริงที่โหดร้ายที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะแบกรับไหว และในวินาทีที่ความจริงนั้นหยั่งรากลึกลงในใจ บางสิ่งบางอย่างที่ถูกขังไว้ลึกที่สุดในจิตวิญญาณของ

ตอนที่ 26 สิ่งที่เหลือจากความพัง ท่ามกลางซากปรักหักพังของหอหลักที่เคยตั้งตระหง่าน บัดนี้หลงเหลือเพียงความเงียบงันที่แสนยะเยือก ฝุ่นผงจากการถล่มยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศหนาทึบ กลิ่นไหม้ของเนื้อไม้และกำยานราคาแพงปะปนกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ทุกสิ่งทุกอย่างพังพินาศย่อยยับประหนึ่งเพิ่งผ่านพ้นมหาสงครามที่กินเวลานับร้อยปี พื้นหินที่เคยขัดจนเงาวับบัดนี้แตกเป็นเสี่ยงๆ ราวกับเศษกระจกที่ไร้ค่า “อึก!” หลินเยว่ซินทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นหินที่เต็มไปด้วยกรวดทราย แรงกระแทกนั้นส่งผลให้ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างประหนึ่งถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง เลือดสีแดงข้นไหลทะลักออกจากมุมปากไม่หยุดหย่อน หยดลงสู่พื้นทีละหยด... ทีละหยด ร่างระหงของนางสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ประหนึ่งลูกนกที่ปีกหักท่ามกลางพายุคลั่ง พละกำลังที่เคยเอ่อล้นบัดนี้มอดดับลง เหลือเพียงความอ่อนล้าแสนสาหัสที่จู่โจมเข้าสู่ทุกอณูของร่างกาย “พลังมาร... มันเกินกว่าที่ร่างกายข้าจะแบกรับไหวแล้วงั้นหรือ...” เสียงของนางแผ่วเบาราวกับจะขาดใจตายในทุกวินาที เส้นลมปราณในร่างกายพยายามขัดขืนต่อมวลพลังมหาศาลที่พยายามจะฉีกกระชากนางอ

ตอนที่ 28 สิ่งที่ถูกสร้างมาเพื่อพัง ซากปรักหักพังของหอหลักที่เคยยิ่งใหญ่บัดนี้เหลือเพียงเศษหินและฝุ่นผงที่ลอยคว้างปกคลุมชั้นบรรยากาศจนขุ่นมัว สายลมกรรโชกแรงพัดพาเอาความหนาวเหน็บเข้าปะทะร่างที่บอบช้ำ ทว่าท่ามกลางความวินาศสันตะโรนั้น กลับปรากฏเงาร่างสองสายยืนหยัดเคียงข้างกันอย่างมั่นคง พลังอำนาจที่แตกต่างขั้วบัดนี้ไม่ได้ปะทะกันอีกต่อไป แต่มันกำลังหลอมรวมเข้าด้วยกันประหนึ่งกระแสน้ำที่ไหลมารวมกันที่ปากเหว หลินเยว่ซิน และ เซียวหาน ทั้งสองคนเปรียบเสมือนขั้วตรงข้ามที่ถูกโชคชะตาเหวี่ยงเข้าหากันในวันที่มืดมิดที่สุด พลังมารสีดำทมิฬของหญิงสาวและแสงสีแดงฉานจากสายเลือดโบราณของชายหนุ่มไม่ได้เพียงแค่ประสานกัน แต่มันกลับกำลัง “กลืนกิน” กันและกันจนกลายเป็นพลังงานสายใหม่ที่เข้มข้นและดุดัน ควันดำและแสงเลือดพันธนาการเข้าด้วยกันจนมีรูปร่างบิดเบี้ยวประหนึ่งสิ่งมีชีวิตที่มีลมหายใจ มันแผ่รังสีแห่งการทำลายล้างที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของทุกคนที่เฝ้ามอง “อึก!” หลินเยว่ซินทรุดกายลงเล็กน้อย ร่างระหงสั่นเทาอย่างรุนแรงจนแทบประคองสติไว้ไม่อยู่ หยาดโลหิตสีแดงเข้มเริ่มไหลรินออกจากใบหูและดวงตาที่มืดมิดของนาง

ตอนที่ 30 เศษซากของความจริง สายลมกระโชกแรงพัดผ่านหลุมลึกมหึมาที่เคยเป็นที่ตั้งของหอหลักสำนักเทียนหมิง เสียงหินก้อนเล็กก้อนน้อยกลิ้งตกลงสู่ก้นบึ้งที่มืดมิดดังแว่วมาเป็นระยะประหนึ่งเสียงถอนหายใจของผืนดิน โลกที่เคยยิ่งใหญ่เกรียงไกร เกียรติยศนับร้อยปีของสำนักที่ถูกสร้างบนคราบเลือดและหยาดน้ำตา บัดนี้ไม่เหลือสิ่งใดนอกเสียจากซากปรักหักพังที่ไร้รูปร่างและเถ้าถ่านที่ยังอุ่นระอุ ท่ามกลางความพินาศย่อยยับนั้น หลินเยว่ซิน ยังคงนั่งนิ่งสนิทอยู่ ณ จุดเดิม นางโอบกอดร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของเซียวหานไว้แนบอกประหนึ่งกลัวว่าหากนางคลายอ้อมแขนเพียงนิด ร่างของเขาจะอันตรธานหายไปกับสายลม ใบหน้าของนางซบลงที่ไหล่ของเขา นิ่งสงบจนดูเหมือนเวลาของนางได้หยุดหมุนไปพร้อมกับลมหายใจของชายหนุ่มในอ้อมกอด ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีหยดน้ำตาที่ไหลพราก มีเพียงความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวปกคลุมร่างของคนทั้งสองไว้ “พอได้แล้วเยว่ซิน... การนั่งกอดซากศพไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาหรอก” น้ำเสียงหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด มันเป็นน้ำเสียงที่ราบเรียบ นิ่งสงบ ทว่าแฝงไปด้วยพลังอำนาจที่ทำให้คนฟังต้องตื่นจากภวังค์ เซวี่ยอิง ก้าวเดินออกมา